دانشگاه فَساد

به راستی کدام عشق دوام می‌آورد اگر نتوان معشوق را بوسید؟ روبرتو بولانیو

می‌دونید چرا مهمه سوار موج‌ها و ترندها نشیم؟ چون اولین قربانیان هر ترندی، کودکان هستند. حتی اگر شما نیت نادرستی نداشته باشید، ناخواسته به چرخه‌های کودک‌آزار کمک می‌کنید. چون کودکان تنها به پشتوانه تفکر انتقادی و تحلیلی شما می‌تونن در جهانی امن‌تر زندگی کنن و این مسئله ربطی نداره که اون کودک با شما نسبتی داشته باشه یا نه. به‌عنوان مثال، اگر کودکی در چین تحت بهره‌کشی دیجیتال قرار می‌گیره هم باز ما توش شریکیم چون داریم ویو می‌دیم بهش. برگردیم به اصل مطلب. غالب این ترندها با شعارهای زیبا و عوام‌فریبانه‌ای جلو میان. یکی از دستمالی‌شده‌ترین این ترندها برابریه. برابری‌ای که عجیبه هرچی بیشتر درموردش حرف می‌زنن بیشتر پایمال می‌شه. الان می‌گید نه! داری تعمیم می‌دی. کلاه خودتونو قاضی کنید و بسنجید. چرا این متن رو دارم می‌نویسم؟ وسط فیلم ice 2 که بابا داشت نگاه می‌کرد گوشم خورد به آهنگی از اون بند کوچولوی T.A.T.U که دوتا دختر بچه‌ی نوجوان بودن و جزو اولین نسل‌های پروپاگاندای سیاسی پشت نقاب هم‌جنسگرایی بودن. پروپاگاندایی که اصلا دغدغه‌ی حقوق افراد، نیازها، سلامتی و آگاهی‌شون رو نداشت. بلکه بیشتر هدف تبلیغات بود. اینکه چه کارکرد سیاسی‌ای داشت، موضوع بحث ما نیست. اما تاجران از این ماجرا بهره‌ی بسیار بردند. این دو دختر حتی همجنسگرا نبودن بلکه بهشون وعده‌ی موفقیت بزرگی پشت این نمایش داده شده بود که دوامی نداشت و زود از دهن افتاد چون ماجرای دگرجنسگرا بودنشون زود صداش دراومد. حالا مدتیه که دارن تلاش می‌کنن دوباره دیده بشن. معلوم نیست کی اسپانسرشونه. اما وقتی شروع کردن، فقط دوتا بچه بودن که یه رویای شهرت داشتن. پاسخ دادن جمعی ما به این ترند همجنسگرایی تبلیغاتی، این چرخه رو خیلی تقویت کرد و بچه‌های زیادی رو توی خودش بلعید. بچه‌هایی که دستکاری ذهنی شدن، بچه‌هایی که با درک خویشتن بیگانه شدن، و سوای از اون‌ها، بچه‌هایی که در صنعت سرگرمی آینده و هویت و زندگی و حریم شخصی و سلامت و امنیت و خیلی از دیگر ابعاد زندگی‌شون زیر و رو شد و روایتشون این وسط گم شد. چون گوش شنوایی برای قصه‌شون وجود نداشت. امروز که شما به کودک_بلاگرها واکنش می‌دید دارید به بدبخت شدن یک نسل دامن می‌زنید. بچه‌هایی که سناریو حفظ می‌کنن، بچه‌هایی که برای ویو گرفتن دیجیتال مورد تمسخر قرار می‌گیرن و بدون اراده‌ی خودشون رد پای دیجیتال پیدا می‌کنن، بدون حق تصمیم‌گیری درمورد کیستی و چیستی خودشون، براشون پرسونال برند خلق می‌شه و چگونه بودنشون بهشون از بیرون و از جانب ویوها تحمیل می‌شه و برای دیده شدن، هر بار یه تبلیغات سیاسی یا تجاری بیاد روی بورس، این بچه‌ها بدون اینکه بدونن چیه باید دنبالش بدوئن و اجرا و پروموتش کنن. خیلی از این بچه‌ها با این از خودبیگانگی نهایتا سر از دامان کودک‌آزاران جنسی، قاچاق کودک، و تجربه آزاردیدگی توسط آدم‌های معروف و معتبر قرار می‌گیرن و حتی کسی روایتشونو به رسمیت نمی‌شناسه. با ترس کنترل می‌شن. فهمشون از جهان پیرامونشون، از مفهوم امنیت، حقیقت، قانون، درستکاری، قدرت و اخلاق کاملا متلاشی و بازنویسی می‌شه. به هر ترندی واکنش نشون ندید. آسون‌ترین قربانیان برای تبلیغ چشم‌بسته‌ی ترندها، از فشن و موسیقی بگیر تا ارزش‌های اجتماعی، کودکان هستند. لطفا برای کودکان دغدغه‌مند باشید. متشکرم.

صد بار صدایت زدم اما نشنیدی یک چشم بگردان به منِ گوشه‌نشین هم عشقی که زمینی نشود فایده‌اش چیست؟ ای ماه بینداز نگاهی به زمین هم ...

https://www.instagram.com/radiant.mooonlight?igsh=dnVkMW9rZ3g0MG5z محتوا از اینجا

اینکه چرا این اتفاقات برای زنان خیلی بیشتر از مردان میفته هم جالبه. این در حالیه که مردها اگر هشت طبقه شکم داشته باشن هم شده به زور زنده نگهشون می‌دارن اما نظام درمان زن‌ها رو به مثابه ماشین‌های جوجه‌کشی می‌بینه که مقصر تمام اتفاقات جهانن و از هر فرصتی برای صدمه دزن بهشون باید استفاده کرد. احتمالا دلیلش این باشه که زن بیمار دیگه فرصتی برای پیشرفت نداره و همه‌ش باید دربه‌دری بکشه برای یک سر سوزن زندگی بدون درد. اینطوری پزشکان نگرانی‌های سیستم‌های مردسالار که قسم بقراطشونو خریده برطرف می‌کنن، دکترهایی که هیچ فاند و زمان و دغدغه‌ای رو به بدن زن اختصاص نداده‌ن، خیال سیستم‌های مردسالار پشت ماسک‌های برابری خواهانه رو برطرف می‌کنن، که اگر زنی به لحاظ حقوق مدنی شانس پیشرفت داره، کاری می‌کنیم بدنش بهش اجازه پیشرفت نده و همیشه در رنج و عذاب باشه.

لطفا ورق بزنید. فصل هشتم کتاب آبری گوردون درباره‌ی افسانه‌های مربوط به چاقی -که پست‌هاش رو میتونید از هایلایت "کتاب آبری گوردون" ببینید-، با داستان این سه زن شروع میشه: Ellen Maud Bennet Rebecca Hiles Patty Nece از خلاصه‌ی این فصل به زودی پست میذارم، اما فکر کردم این داستان‌ها ارزش یه پست جدا رو داشته باشن.

How Did Ancient Women Handle Their Periods? #بدن_زن

دلم می‌خواست از زهداِن تو زاده می‌شدم چندی درونِ تو زندگی می‌کردم. از وقتی تو را می‌شناسم، یتیم‌ترم. ‌ آه، ای غارِ لطیف، ای بهشتِ سرخِ پرحرارت: در آن نابینایی چه حظی بود! ‌ دلم می‌خواست جسمت می‌پذیرفت زندانی‌ام کند، که وقتی نگاهت می‌کردم چیزی در اعماقت منقبض می‌شد و احساس غرور می‌کردی وقتی به خاطر می‌آوردی سخاوت بی‌همتایی را که تنت بدان خود را می‌گشود تا رهایم کند. ‌ برای تو بود که رمزگشاییِ نشانه‌‌های زندگی را از سرگرفتم نشانه‌هایی که دلم می‌خواست از تو‌ دریافت می‌کردم. ‌ ‌ توماس سگوویا، ترجمه‌ی محسن عمادی

https://www.instagram.com/reel/DbbQbGix-od/?igsh=ZW15dWZ6ZjViMzk5

https://www.instagram.com/lowbattterypeople این پیج یکی از بامزه‌ترین رمانس‌هایی که در زندگی‌م دیده‌م رو نشون می‌ده با انیمیشن‌های زیر سی ثانیه. قشنگ دلمو برده.