Hanif_official

Содиқ бош, ки дар назди Аллоҳ аз ҷумлаи содиқин бошӣ! الشيخ ابو محمد المدني حفظه الله و رعاه

Шайх ибн Усаймин رحمه الله ​«Саволи чаҳоруми ӯ чунин аст: Оқибату аҳволи он мусалмоне, ки рӯза медорад, намоз мехонад, закот медиҳад, вале ба авлиёҳое, ки дар баъзе кишварҳои исломӣ ба онҳо эътиқоди хуб доранд, эътиқод меварзад, чӣ мешавад? ​Вай бар он эътиқод аст, ки онҳо (авлиёҳо) зарару нафъ мерасонанд ва инчунин ба ин авлиё дуову муноҷот карда мегӯяд: «Эй фалонӣ, агар писарам ё духтарам шифо ёбад, барои ту фалон ва фалон чиз хоҳад буд» ё мегӯяд: «Ба хотири Аллоҳ, эй фалонӣ!» ва амсоли ин суханон. Ҳукми ин чист ва оқибату аҳволи ин мусалмон чӣ хоҳад буд?» ​ Ҷавоби Шайх Муҳаммад ибни Солеҳ ал-Усаймин (раҳимаҳуллоҳ): ​«Мусалмон номидани чунин шахсе, ки барои қабрҳову авлиёҳо назр (назру ниёз) мекунад ва онҳоро мехонад (дуо мекунад), натоҷии ҷаҳолат ва нодонӣ аз ҷониби номгузоранда аст. ​Зеро дар ҳақиқат, ин шахс мусалмон нест, балки мушрик аст. ​Аллоҳи Мутаол мефармояд: ​ «Ва Парвардигоратон гуфт: «Маро бихонед (ба Ман дуо кунед), то сабаби иҷобати шумо шавам. Ҳақиқатан, ононе, ки аз ибодати Ман саркашӣ ва такаббур мекунанд, ба зудӣ хору шарманда вориди ҷаҳаннам хоҳанд шуд». (Сураи Ғофир, ояти 60) ​Пас дуо кардан ва хондан ҷоиз нест, магар танҳо барои Аллоҳи ягона. Зеро танҳо Ӯст, ки зарару бемориро дафъ мекунад ва танҳо Ӯст, ки нафъу манфиат мерасонад. ​Аллоҳи Мутаол мефармояд: ​ «Оё он Кӣ дуои музтар (бечора ва бенаво)-ро, чун Ӯро бихонад, иҷобат мекунад ва бемориву бадиро бартараф месозад ва шуморо ҷонишинони замин мегардонад [беҳтар аст ё он маъбудони ботил]? Оё бо Аллоҳ маъбуди дигаре ҳаст? Чӣ кам панд мегиред!» (Сураи Намл, ояти 62) ​Бинобар ин, ин шахс агарчанде намоз хонад, рӯза дорад ва закот диҳад ҳам, чун ғайри Аллоҳро мехонад (дуо мекунад), ғайри Аллоҳро ибодат мекунад ва барои ғайри Аллоҳ назр мекунад — ӯ мушрик аст. ​Бешак, Аллоҳ биҳиштро бар ӯ ҳаром гардонидааст ва ҷойгоҳи ӯ оташи дузах аст ва барои ситамгорон ҳеҷ ёвар ва ёрдамчие нест. ​(Аллоҳ моро аз ин паноҳ диҳад ва офият диҳад).»

Шейх Холид Фулеҷ حفظه الله ​Ҳукми рӯйгардонӣ аз Тавҳид ва аҳкоми дин ​1. Рӯйгардонӣ аз Тавҳид ​Агар касе аз омӯхтани Тавҳид ва донистани он рӯй гардонад, ҳукми ӯ чист? ​Ҳатто агар ӯ боқимондаи аҳкоми Исломро ба ҷо орад — намоз хонад, рӯза гирад, закот диҳад, ба ҳаҷ равад ва тамоми маросимҳои Исломро адо кунад — вале аз Тавҳид ва ягона донистани Аллоҳ дар ибодат рӯй гардонад, дар бораи чунин шахс гуфта мешавад: Ӯ мусалмон нест ва бо иттифоқи ҳамаи олимон нисбат ба Аллоҳ кофир аст. ​2. Рӯйгардонӣ аз Намоз ва асли дин ​Аммо агар ӯ аз намоз ё аз асле аз асосҳои дин (рукнҳои аслӣ) рӯй гардонад, ин рӯйгардониаш куфр аст. Зеро бино ба қавли саҳеҳтар ва кавитар, тарккунандаи намоз кофир аст. Ҳар касе, ки аз асосҳои дин рӯй гардонад, ба сабаби ҳамин рӯйгардониаш кофир мешавад. ​3. Рӯйгардонӣ аз дигар ваҷибот (фарзҳо) ​Аммо агар ӯ аз дигар воҷибот ва заририёти дин (ғайр аз намоз ва асли дин) рӯй гардонад — яъне аз амалҳое, ки тарк кардани онҳо касро кофир намекунад — пас ин рӯйгардонии ӯ ҳаром аст ва иҷозат дода намешавад (гуноҳ асту вале аз дин хориҷ намекунад). ​Хулоса: ​Рӯйгардонӣ аз Тавҳид ва асли дин: Бо иттифоқ куфр ва хориҷ шудан аз Ислом аст. ​Рӯйгардонӣ аз Намоз: Бино ба қавли саҳеҳтар куфр аст. ​Рӯйгардонӣ аз дигар воҷибот: Ҳаром ва гуноҳ аст, вале ба куфр намерасонад.

Такфири касоне, ки намедонанд, ё инки иқрор намекунанд ё инкор мекунанд, ки Аллоҳ Субҳонаҳу ва Таъала бар Арш аст. Инчунин, касе ки мегӯяд: «Намедонам Аллоҳ дар осмон аст ё дар замин», , яъне ҷаҳлашон узр надорад. Аз имом Абу Ҳанифа رحمه الله Аз Имом ибни Қайим رحمه الله Аз шайх Ибни Боз رحمه الله Аз Шайх Ибни Усаймин رحمه الله Имом АбуҲанифа (раҳимаҳуллоҳ) гуфтааст: قال الإمام أبو حنيفة: ونقر بأن الله تعالى على العرش استوى من غير أن يكون له حاجة. «Мо қабул дорем, ки Аллоҳ бар Арш қарор гирифтааст, бидуни он ки мӯҳтоҷ ба Арш бошад». (Шарҳул-Васия саҳ.10) Имом АбуҲанифа мӯътақид аст, ки Аллоҳ дар Осмон аст, ин ҳам қавли худи ӯ: الإمام أبو حنيفة رحمه الله يعتقد أن الله في السماء. دل على هذا قوله: «من قال لا أعرف ربي في السماء أم في الأرض فقد كفر، وكذا من قال إنه على العرش، ولا أدري العرش أفي السماء أم في الأرض« «Агар касе бигӯяд, ки намедонам парвардигори ман дар осмон аст ё дар замин, кофир шудааст. Ва ҳамчунин агар бигӯяд, ки Ӯ таъоло бар Арш аст, вале намедонам, ки оё Арш дар осмон аст ё дар замин.» («Фиқҳи Абсат» саҳ.49 ва «Шарҳи Таҳовӣ» ибни АбилЪизз саҳ. 301 ва ҳамчунин Заҳабӣ дар «Ъулув».) ​Имом Абӯҳанифа (раҳматуллоҳи алайҳ): ​ ​«مَنْ قَالَ: لَا أَعْرِفُ رَبِّي فِي السَّمَاءِ أَمْ فِي الْأَرْضِ، فَقَدْ كَفَرَ». ​ ​«Ҳар касе бигӯяд: “Ман намедонам, ки Парвардигорам дар осмон (дар баландӣ) аст ё дар замин”, — ба таҳқиқ кофир шудааст». ​​«Ал-Фиқҳул Абсат», саҳ. 46. ​«Ал-Асмоу вас-Сифот»-и Байҳақӣ, саҳ. 429 шайх Абдул Азиз ибн Боз رحمه الله гуфт: فَمَنْ أَنْكَرَ أَنَّ اللَّهَ فِي السَّمَاءِ، أَوْ أَنَّ اللَّهَ فَوْقَ الْعَرْشِ، فَقَدْ كَفَرَ، كَمَا قَالَ الْإِمَامُ أَبُو حَنِيفَةَ رَحِمَهُ اللَّهُ، وَهَذَا إِجْمَاعُ أَهْلِ السُّنَّةِ. «Пас ҳар касе инкор кунад, ки Аллоҳ бар болои осмонҳост ё бар Арш аст, пас ба таҳқиқ кофир шудааст, чунонки имом Абӯ Ҳанифа — رَحِمَهُ اللَّهُ (Аллоҳ ӯро раҳмат кунад) — гуфтааст. Ва ин иҷмои аҳли суннат аст.» Шарҳ ал-Ҳамавия, саҳ. 81.

Оё ибни Усаймин رحمه الله ҷаҳла узр медонистанд? Шайх Абӯ Муҳамммад мадани حفظه الله

Такфири  кардани шахсӣ муайян шейх ибни Усаймин رحمه الله ​Ҳамчунин, агар мо кофиреро бинем, пас дар ҳақиқат бо ӯ муносибатро мисли як кофир ба роҳ мемонем. (Шайх Солеҳ ал-Усаймин) ​Ва мо намегӯем, ки ба ӯ такфири шахсӣ намекунем. Ин ба монанди баъзе аз донишҷӯёни имрӯза аст, ки (дар ин масъала) ба шакку тардид афтодаанд ва мегӯянд: ​«Агар касеро бинӣ, ки намоз намехонад, пас ба ӯ такфири шахсӣ накун (ӯро шахсан кофир ҳукм накун)!» Чӣ тавр мо ба ӯ такфири шахсӣ намекунем?! ​(Ё) «Агар ту касеро бинӣ, ки ба бут саҷда мекунад, ба ӯ такфири шахсӣ накун, зеро шояд дар қалбаш имони қавӣ ҷой дошта бошад!» ​Ин як хатои бузург (гумроҳӣ) аст! Мо аз рӯи зоҳир (амалҳои ошкоро) ҳукм мекунем. Агар шахсеро бинем, ки намоз намехонад, пас бо ҷасорат мегӯем: «Ин кофир аст!» ​Ва агар касеро бинем, ки ба бут саҷда мекунад, мегӯем: «Ин кофир аст!» — ва ӯро ба таври шахсӣ кофир медонем, ​ва ӯро ба аҳкоми Ислом вазифадор мекунем, ва агар ин корро накунад, ӯро ба қатл мерасонем Охири сухани шайх ки бо қатл мерасонем ин бахотири ин буд шайх Муфтии ва қозият дар дасташон буд барои ҳамӯ дар масалаи ҷазо низ сӯҳбат мекарданд.

Шейх Ибни боз رحمه الله Такфири одами муайян. Саволи диҳанда Мегуяд:Ба баракати Аллоҳ ин паёмро бо ин савол оғоз мекунем, шайхи гиромӣ. Саволдиҳанда мегӯяд: «Ҳукми такфири шахси муайян (таъйини касе ба куфр) ва гуфтани он ки оё ӯ кофир аст, чӣ гуна аст? Аз шайхи азиз хоҳиш мекунем, ки ба ин савол ҷавоб диҳанд.» Ҷавоби Шайх Ибни Боз (раҳимаҳуллоҳ) «Бисмиллоҳи-р-Раҳмони-р-Раҳим. Ҳамд ба Аллоҳ ва дуруду салом бар Расулуллоҳ, бар олу асҳоб ва ҳар ки ба ҳидояти ӯ пайравӣ кард. Аммо баъд: Шаке нест, ки ҳар кас амалеро анҷом диҳад, ки мӯҷиби куфр аст, ба ин сабаб кофир мегардад — хоҳ мард бошад ва хоҳ зан. Пас, ҳар кас ба бут саҷда кунад, ё ба Аллоҳ ва Расули ӯ дашному ҳақорат диҳад, ё аз мурдагон мададу наҷот хоҳад ва ба онҳо дуо кунад, ё барояшон накунад (назр диҳад) — ба ин амалҳо кофир шумурда мешавад. Ӯ ба сабаби анҷом додани кори куфрӣ кофир гаштааст ва бар ӯ лозим аст, ки ба сӯи Аллоҳ тавба кунад. Аз ӯ хоста мешавад, ки тавба кунад; агар тавба кард (хуб аст), вагарна бар ҳукмрони мусалмон (ҳоким) ва қозии шаръӣ лозим меояд, ки ӯро ба қатл расонад.»

Шейх ибн Усаймин رحمه الله ​«Ҳукми касе, ки баландӣ (улувв)-и Аллаҳро инкор мекунад, чист?» ​ ​«Шахсан ман бар он назарам, ки касе улувви Аллаҳро инкор кунад, кофир аст. ​Барои чӣ? Зеро ӯ Қуръон, Суннат, иҷмоъи салаф, ақл ва фитратро ошкоро ва бепарда инкор мекунад. ​Агар чунин кас кофир нашавад, пас дигар чӣ касе кофир хоҳад буд?! ​Субҳоналлаҳ! Далилҳои бузурге ҳастанд, ки ҳамагӣ қатъӣ ва аз офтоб ҳам равшантаранд, аммо бо вуҷуди ин, инкор карда мешаванд!»

Аллоҳ Субҳонаҳу ва Таъала мефармояд дар бораи касоне, ки дӯст ,ва ҳамнишин шахсеро интихоб карданд, ки онҳоро аз роҳи ҳақ ва зикр ва аз Қуръон дур сохт.

السلام عليكم ورحمة الله وبركاته Бародарон ва Хоҳарони Муваҳҳид, Аллоҳи Мутаъол шуморо ҳифз кунад ва собитқадам нигаҳ бидорад. Боз як Китоби дигареро, ки ба қалами Шайх Абу Муҳаммад Маданӣ حفظه الله тааллуқ дорад , ба шумо пешкаш менамоем , ки номгузориаш карданд : " Қиссаҳои Қуръонӣ дар баёни Куфр варзидан ба тоғут Ва имон ба Аллоҳ " Ин китоб таълифаш санаи 5.08.2026 мувофиқ ба 1448 ҳиҷрӣ ба поён расид ва ба хонандагон пешкаш шуд. Китоб аз 87 саҳифа иборат буда, Панҷ Бобро дар бар мегирад. Мавзуъҳои муҳими ин китоб : 1.Муқаддима : Ин китоб бар ду асл бино шудааст. 2. Боби якум : Дурусту саҳеҳ фаҳмидани Қиссаҳои Қуръон. 3. Аҳаммияти Қиссаҳои Қуръон, чӣ гуна бояд ибрат гирифт аз онҳо ва омузиши Тавҳид ва куфр ба тоғут аз онҳо. 4. Боби Дуввум : Муҳимтарин мавзуъе, ки дар Қуръон зикр шудааст ва ҳамаи Паёмбарон даъвати худро аз он шуруъ намудаанд ва аввалин фарҳз барои инсонҳо мебошад, ин Тавҳид аст . 5. Баёни Ду рукни Тавҳид аз Қиссаҳои Қуръон . 6. Боби севвум : Ҳаркасе , ки ғайри Аллоҳ Таъоло парастида шуд , Аллоҳ уро ба муҳокима мекашад . 7. Боби Чаҳорум : Бароати тоғут аз тоғутпарастон ва бароати тоғутпарастон аз тоғут дар рӯзи қиёмат ва азоби сахти онҳо дар ҷаҳаннам . 8. Боби Панҷум : Қиссаи Паёмбарон عليهم الصلاة والسلام дар куфр ба тоғут. 9. Қиссаи Иброҳим عليه السلام ва ибратҳо аз Қиссаи Иброҳим . 10. Қиссаи Мусо عليه السلام бо Фиръавни тоғут . 11. Достони куфр бар тоғути Осия (ҳамсари фиръавн ) ва мошитаи ( муйшонакун) духтари фиръавн . 12. Ривоятҳое , ки дар фазилати Осия ворид шудааст ва ибратҳо аз ин қиссаҳо . Мутолеъа намоед аҳли Тавҳид ва мунташир созед, то ин ки дар аҷр шарик бошед. Баракаллоҳу фикум.