انتشار الاسلام 📚🌴

📌Ибни Абу Ҳатим имоми салаф رحمه الله бо caнaдаш дар тафсири ин оят зикр мекунад🔘 (7/312) ابن ابو حاتم الرازى عن ابيه عن محمد بن ادريس حدثنا يحيى بن ابى روق عن الضحاك عن ابن عباس في قوله تعالى هذا يوم ينفع الصادقين صدقهم يقول: ينفع الموحدين توحدهم. 📚Ибн Аббос رحمه الله Mегуфт🔘 Рузе ки Муваҳҳидинро Тавҳидашон фоида мебахшад ва ибни Касир низ ин ривоятро дар тафсираш дар зери ҳамин оят зикр мекунад. 🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃 Абу Муҳаммад Маданӣ {حفظه الله}📚✏️ ✍️مُتَّبِعَةُ السَّلَف 🌐https://t.me/MUWAHIDAHO

Имом Барбаҳорӣ раҳимаҳуллоҳ гуфтааст: Барои ҳеҷ марди мусалмон ҷоиз нест, ки бигӯяд: Фалонӣ соҳиби суннат аст, то замоне ки бидонад, ки хислатҳои суннат дар ӯ ҷамъ шудаанд. Ба ӯ соҳиби суннат гуфта намешавад, то он ки тамоми суннат дар ӯ ҷамъ гардад. 📚 Шарҳус-Сунна саҳ. 122. Эй бародар ва хоҳари ман шахсеро танҳо бар асоси илм тазкия ва таъриф кун; то мардум ба сабаби таърифи ту аз ӯ фирефта нашаванд, дар ҳоле ки ӯ чунин нест. Пас, вақте аз ҳолу роҳи ӯ, илми ӯ ва истиқомати ӯ огоҳ шудӣ, ӯро тазкия кун. Аммо ин ки ту бе он ки дар бораи ӯ чизе бидонӣ, ба таърифу тазкияи ӯ шитоб кунӣ, ин тазкияи хатарнок аст, зеро мардумро ба воситаи ин шахс фиреб медиҳад. Кош онҳое, ки мардумро тазкия мекунанд, дар ин масъала таваққуф мекарданд ва танҳо касонеро тазкия менамуданд, ки шартҳои тазкия дар онҳо вуҷуд дошта бошад. Зеро тазкия шаҳодат аст пас, агар тазкия дуруст набошад, ба шаҳодати дурӯғ табдил мешавад. Ва сухани ӯ раҳимаҳуллоҳ ки мегӯяд: Хислатҳои суннат дар ӯ ҷамъ шуда бошад, яъне хислатҳои суннат дар ақида, илм, амал ва пайравӣ аз салафи солеҳ зоҳир мешаванд. Аммо агар дар шахсе танҳо як хислат аз хислатҳои суннат вуҷуд дошта бошад, ба сабаби танҳо як хислат ё як ҷиҳат ӯро аз аҳли суннат донистан ва чунин ҳукм кардан дуруст нест. Пас, чӣ гуна дар бораи касе чунин ҳукм кардан мумкин аст, ки аз ин хислатҳо ҳеҷ чизе дар ӯ вуҷуд надорад?! Пас, эй бародари мусалмон ва эй хоҳари мусалмон, дар масъалаи тазкияи ашхос эҳтиёткор бош. Ҳар касе, ки сухани зебо мегӯяд, ё чанд китоб хондааст, ё чанд дарс додааст, ба хотири ҳамин зуд ӯро соҳиби суннат ва аҳли ҳақ қарор надеҳ. Тазкия масъулият аст ва сухан дар бораи обрӯву ҳолати динии инсон масъалаи сабук нест. Пеш аз он ки касеро ба мардум муаррифӣ кунӣ, бидон, ки ӯ кист, аз кӣ илм гирифтааст, ақидааш чист, роҳи ӯ чист ва аҳли илм дар бораи ӯ чӣ гуфтаанд. На ҳар касе, ки суннат мегӯяд, аҳли суннат аст ва на ҳар касе, ки аз тавҳид сухан мегӯяд, ҳатман дар тавҳид устувор аст. Меъёр суханҳои даъвогӣ нестанд, балки мувофиқати ақида, манҳаҷ, илм, амал ва рафтори инсон бо ҳақ мебошанд. Инсон бояд дар бораи касе танҳо ба андозаи он чизе сухан гӯяд, ки онро медонад ва метавонад бар он далел дошта бошад. Пас, агар намедонӣ таваққуф кун. Агар ҳолаш бароят маълум нест шитоб накун. Агар дар бораи ӯ маълумоти кофӣ надорӣ ӯро ба мардум муаррифӣ накун. Зеро сухане, ки ту имрӯз дар бораи як шахс мегӯӣ, метавонад сабаби он гардад, ки даҳҳо нафар ба ӯ эътимод кунанд, аз ӯ илм гиранд ва роҳи ӯро пайравӣ намоянд. Агар тазкияи ту бар ҳақиқат асос наёфта бошад, масъулияти оқибати он низ сабук нест. Аз ин рӯ, аҳли илмро бояд бо илм шинохт, аҳли суннатро бо суннат шинохт ва аҳли ҳақро бо далелу бурҳон шинохт на бо эҳсосот, дӯстӣ, шуҳрат ва таърифҳои беасос. Аллоҳ моро аз муболиға дар мадҳи мардум, аз тазкияи беилм ва аз шаҳодати беасос нигоҳ дорад ва моро ба пайравии ҳақ ва адолат собитқадам гардонад. Амин #انتشارالإسلام

Содиқ бош, ки дар назди Аллоҳ аз ҷумлаи содиқин бошӣ! الشيخ ابو محمد المدني حفظه الله و رعاه

الشيخ عبد العزيز الطريفي، فَرَّجَ اللهُ عنهُ: مِنْ عَلَامَاتِ أَهْلِ الْأَهْوَاءِ: الشِّدَّةُ مَعَ الْمُخَالِفِينَ الْمُؤْمِنِينَ، وَاللِّينُ مَعَ الْمُخَالِفِينَ الْكَافِرِينَ. Аз нишонаҳои аҳли ҳаво ин аст, ки бо мӯъминоне, ки бо онҳо мухолифат доранд, сахтгирӣ мекунанд, вале бо кофироне, ки бо онҳо мухолифат доранд, нармӣ мекунанд. ﴿مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ﴾ Муҳаммад Расули Аллоҳ аст ва касоне, ки бо ӯ ҳастанд, бар кофирон сахтгиранд ва дар миёни худ меҳрубонанд. #انتشارالإسلام

Шейх ибн Усаймин رحمه الله ​«Ҳукми касе, ки баландӣ (улувв)-и Аллаҳро инкор мекунад, чист?» ​ ​«Шахсан ман бар он назарам, ки касе улувви Аллаҳро инкор кунад, кофир аст. ​Барои чӣ? Зеро ӯ Қуръон, Суннат, иҷмоъи салаф, ақл ва фитратро ошкоро ва бепарда инкор мекунад. ​Агар чунин кас кофир нашавад, пас дигар чӣ касе кофир хоҳад буд?! ​Субҳоналлаҳ! Далилҳои бузурге ҳастанд, ки ҳамагӣ қатъӣ ва аз офтоб ҳам равшантаранд, аммо бо вуҷуди ин, инкор карда мешаванд!»

—Огоҳ бошед рузе мегуед бародари мо Абу Муҳаммад рост гуфта буд! —Ман аз қуръону суннат аз оқибати каззобину макорин мегуям! الشيخ الإسلام ابو محمد المدني حفظه الله 🦁

Муҳаббати ҳақиқӣ барои Аллоҳ танҳо бо сухан исбот намешавад. Агар муҳаббати ту ба шахсе ба дараҷае расад, ки барои нигоҳ доштани дӯстӣ аз ҳақ нороҳат нашавӣ ва аз бидъату хатои ӯ безорӣ наҷӯӣ, пас бояд ба муҳаббати худ назар кунӣ: оё ин муҳаббат воқеан барои Аллоҳ буд ё танҳо барои хоҳиши нафс? Муъмин бояд ҳақро аз шахс болотар гузорад. Мо шахсро ба хотири Аллоҳ дӯст медорем, на ин ки ҳақро ба хотири шахс дӯст дорем. Агар шахси дӯстдоштаамон хато кунад, муҳаббат набояд моро водор созад, ки хатояшро дуруст шуморем ё аз баёни ҳақ нороҳат шавем. Баъзан инсон шахсеро чунон дӯст медорад, ки ҳақро дар назди муҳаббаташ хурд мешуморад. Агар дӯсташ сухани нодуруст гӯяд хомӯш мешавад; агар амали нодуруст кунад чашм мепӯшад; агар ба роҳи нодуруст равад танҳо ба хотири дӯстӣ ӯро пайравӣ мекунад. Аммо муҳаббати барои Аллоҳ чунин нест. Муҳаббати ҳақиқӣ туро ба ҳақ наздик мекунад, на аз ҳақ дур. Агар касеро барои Аллоҳ дӯст дорӣ, ту барои ӯ хайр мехоҳӣ. Агар ӯ хато кунад, мехоҳӣ ба ҳақ баргардад. Агар бидъате кунад, онро ба хотири дӯстӣ зебо нишон намедиҳӣ. Агар ҳақ бар ӯ равшан шавад, хоҳони пайравии ҳақ барои ӯ мешавӣ. Зеро дӯстии ҳақиқӣ дар атрофи ҳақ шакл мегирад, на ҳақ дар атрофи дӯстӣ. Ин аст фарқи муҳаббати нафсонӣ ва муҳаббати имонӣ: Муҳаббати нафсонӣ мегӯяд: Ӯро дӯст медорам, пас ҳар чӣ кунад, дуруст аст. Муҳаббати барои Аллоҳ мегӯяд: Ӯро барои Аллоҳ дӯст медорам, бинобар ин барои ӯ дӯст медорам, ки ба ҳақ ва Суннат пойбанд бошад. Пас қалби муъмин бояд ҳам муҳаббат дошта бошад ва ҳам ғайрат барои ҳақ. На ҳар касеро, ки дӯст медорӣ, бояд дар ҳар чиз пайравӣ кунӣ; ва на ҳар касеро, ки дар масъалае хато кардааст, бояд аз тамоми хайр маҳрум бидонӣ. Ҳақ меъёр аст, на шахс.Суннат меъёр аст, на дӯстӣ. Аллоҳ болотар аз ҳама муҳаббатҳост. Аллоҳ моро аз касоне қарор диҳад, ки дӯстияшон барои Ӯст, душманиашон барои Ӯст ва муҳаббаташон ҳеҷ гоҳ онҳоро аз пайравии ҳақ дур намекунад. آمين #انتشارالإسلام

Ҳофиз Ибни Раҷаб (раҳимаҳуллоҳ) гуфт: Ҳангоме ки мусибат, тангӣ ва сахтӣ бар банда бисёр шадид гардад, маҳз дар ҳамон вақт бештар аз ҳар вақти дигар бар ӯ воҷиб аст, ки бо шайтон мубориза кунад ва бо васвасаҳои ӯ муқовимат намояд. Зеро шайтон дар чунин ҳолат назди инсон меояд, то ӯро ба ноумедӣ бикашонад ва нисбат ба тақдиру қазои Аллоҳ норозӣ гардонад. Маҷмӯъ ар-Расоил ҷилди 3 саҳ. 173 #انتشارالإسلام

Шайх Сулаймон ибни Носир ал Улван ҳафизаҳуллоҳ гуфт: Касоне ки ҳудудҳои ҷуғрофӣ, ранги пӯст, насаб ё забонро асоси дӯстӣ ва безорӣ (ал валоъ вал бароъ) қарор медиҳанд, инҳо қавме ҳастанд, ки аз илм баҳрае надоранд. Зеро дӯстӣ ва вафодорӣ бояд бар пояи дин бошад, на бар асоси замин, ранги пӯст ё насаб. Салмон форсӣ буд, Суҳайб румӣ буд ва Билол ҳабашӣ буд, вале ҳамаи онҳо аз сарварони саҳоба ва аз бузургтарин шахсиятҳои уммати Ислом ба шумор мерафтанд. #انتشارالإسلام

Бале мо ҳечи надидем! Имрӯз баъзе аз мо агар касе сухани талхе гӯяд агар моро мазаммат кунанд ё аз мо рӯй гардонанд, зуд мегӯем мо дар роҳи Аллоҳ озор кашидем . Аммо лаҳзае андеша кун. Уламои ҳақиқӣ ва пешвоёни аҳли суннат чӣ азобҳое кашиданд? Онҳо зиндонӣ…

Субҳаналлоҳ мо чиро дидем((

Субҳаналлоҳ мо чиро дидем((

السؤال: هل الكفر بالطاغوت شرط من شروط لا إله إلا الله؟ مع الدليل؟ Савол:Оё куфр варзидан ба Тоғут аз шартҳои Ла илаҳа иллаЛлоҳ аст? Бо далел? The question: Is Kufr bit-Taghūt a condition from the conditions of Lā Ilāha ill-Allāh, with proof? Ҷавоб:Аз Шайх Алӣ ал-Худайр Ҳафизаҳуллоҳ: الجواب: نعم، لقوله تعالى Бале. Ба далели сухани Аллоҳ Таъоло: Yes, due to His statement: وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ Ва ба таҳқиқ, Мо дар миёни ҳар уммате паёмбаре фиристодем,[то бигӯяд] ки: Аллоҳро ибодат кунед ва аз Тоғут дурӣ ҷӯед And We certainly sent into every nation a messenger [saying] Worship Allāh and avoid Tāghūt. (Сураи Наҳл 16:36) وقوله Ва сухани Ӯ Таъоло: And His statement: فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى Пас, ҳар касе ба Тоғут куфр варзад ва ба Аллоҳ имон оварад, ба дастовези устувор ва боэътимод чанг задааст, ки ҳаргиз канда намешавад. So whoever disbelieves in Tāghūt and believes in Allāh has grasped the most trustworthy handhold... (Сураи Бақара 2:256) ولحديث أبي مالك الأشجعي عن أبيه مرفوعًا Ва инчунин ба далели ҳадиси Абӯ Молик ал-Ашҷаъӣ аз падараш, ки онро аз Паёмбар ﷺ ривоят кардааст: And due to the Hadith of Abū Mālik al-Ashjaʿī, from his father, that the Prophet ﷺ said: مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَفَرَ بِمَا يُعْبَدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ حَرُمَ مَالُهُ وَدَمُهُ، وَحِسَابُهُ عَلَى اللَّهِ Ҳар кас Ла илаҳа иллаЛлоҳро бигӯяд ва ба ҳар чизе, ки ғайр аз Аллоҳ ибодат мешавад, куфр варзад, молу ҷонаш ҳаром (дар амон) мегардад ва ҳисобаш бар уҳдаи Аллоҳ аст. He who professes Lā Ilāha ill-Allāh, and disbelieves in whatever is worshipped besides Allāh, his wealth and blood become inviolable, [and his reckoning is with Allāh] (Саҳеҳ Муслим ҳадиси № 23) كتاب: مجموع فتاوى ورسائل الشيخ العلامة علي بن خضير الخضير Маънои умумӣ: Аз шартҳои Ла илаҳа иллаЛлоҳ ин аст, ки инсон ҳам Аллоҳро ягона маъбуд бидонад ва ҳам аз ибодати ғайри Ӯ яъне Тоғут безорӣ ва куфр варзад. t.me/intisharu1_islam

🌿 ЭЪЛОН БА БАРОДАРОН ВА ХОҲАРОНИ АҲЛИ ТАВҲИД 🌿 Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳ. Бародарон ва хоҳарони гиромӣ! Мо тасмим гирифтем, ки ҳамаи дарсҳои шайх Абӯ Муҳаммад Маданӣ ҳафизаҳуллоҳро дар ҳамин гурӯҳ ҷамъоварӣ намоем, то дастрасӣ ба онҳо осонтар бошад ва ҳар кас битавонад аз онҳо баҳра бигирад. Шумо низ ин гурӯҳро ба бародарон ва хоҳарони аҳли Тавҳид фиристед, то онҳо низ аз ин дарсҳои пурфоида баҳраманд шаванд. Марҳамат, ба гурӯҳи" Мактаби Тавҳид ва Ақида" ҳамроҳ шавед! 👇👇👇👇👇👇👇👇 https://t.me/maktabitavhid

من عقيدة الرازيين في مسألة كلام الله عز وجل Аз ақидаи Розияйн (Имоми бузурги Салафи Солеҳ Абу Зуръатур Розӣ ( 264ҳ) ва Абу Ҳатим Ар-Розӣ (277ҳ) رحمهما الله ) дар масъалаи каломи Аллоҳи Азза ва Ҷалл. Ҳукми касоне, ки мегӯянд Қуръон махлуқ аст, ё дар ин масъала таваққуф мекунанд, ё масъалаи лафз (талаффуз) ро матраҳ менамоянд, нисбат ба каломи Аллоҳ Розияйн (раҳимаҳумаллоҳ) гуфтаанд: ومن زعم أن القرآن مخلوق، فهو كافر بالله العظيم، كفراً ينقل عن الملة. Ҳар касе, ки иддао (гумон) кунад Қуръон махлуқ (офаридашуда) аст, пас ӯ ба Аллоҳи Бузург куфр варзидааст; куфре, ки инсонро аз доираи Ислом хориҷ мекунад. ومن شك في كفره ممن يفهم ولا يجهل، فهو كافر. Ва ҳар касе, ки дар куфри чунин шахс шак кунад, дар ҳоле ки (ин масъала барояш равшан аст) мефаҳмад ва ҷоҳил нест, пас худи ӯ низ кофир аст. ومن شك في كلام الله عز وجل، فوقف شاكًّا فيه يقول: لا أدري مخلوق أو غير مخلوق، فهو جهمي. Ва ҳар касе, ки дар бораи каломи Аллоҳи Азза ва Ҷалл шак кунад ва дар ин масъала таваққуф намуда (дар ҳоли шак) бигӯяд: Намедонам, Қуръон махлуқ аст ё ғайримахлуқ, пас ӯ ҷаҳмӣ аст. ومن وقف في القرآن جاهلاً، عُلِّم وبُدِّع، ولم يُكفَّر. Ва ҳар касе, ки дар масъалаи Қуръон аз рӯи ҷаҳолат(нодонӣ) таваққуф кунад (ва натавонад бигӯяд, ки махлуқ аст ё ғайримахлуқ, яъне ҳукме надиҳад ), ба ӯ таълим дода мешавад яъне ҳақ омӯзонида мешавад ва ӯро бидъатгузор шуморида мешавад, вале кофир ҳукм карда (кофир дониста) намешавад. ومن قال: لفظي بالقرآن مخلوق، فهو جهمي Ва ҳар касе бигӯяд: Лафзи ман ҳангоми қироати Қуръон махлуқ аст, пас ӯ ҷаҳмӣ аст. أو قال: القرآن بلفظي مخلوق، فهو جهمي Ё бигӯяд: Қуръоне, ки ман бо лафзи худ мехонам, махлуқ аст, пас ӯ низ ҷаҳмӣ аст. 📚 الخراسانية في شرح عقيدة الرازيين (ص: 576) #انتشارالإسلام

Иброҳим ибни Саъид ба мо ривоят кард, Мусо ибни Исмоил ба мо ривоят кард, Рабиъа ибни Кулсум ривоят кард, ӯ гуфт: Ҳасан ба сӯи мо нигарист, дар ҳоле ки мо ҷавонон гирди ӯ будем ва гуфт: Эй ҷавонон! Оё шумо барои ба даст овардани ҳурони Ҷаннат (Ҳур ал-ъайн) талош намекунед? (Ҳур ал-ъайн: Духтарони поку зебои Ҷаннатӣ) کتاب صفت الجنة Яъне Ҳасан (раҳимаҳуллоҳ) вақте ҷавонон гирди ӯ буданд мехост онҳоро бедор кунад, ғайрат диҳад ва ба сӯи охират равона созад. Ӯ ба онҳо гуфт: Эй ҷавонон! Оё шумо барои ба даст овардани неъматҳои бузурги Ҷаннат мисли ҳур ал-ъайн талош намекунед? Ин сухан танҳо дар бораи ҳурон нест, балки як даъват ба амал, тақво ва ибодат аст. Яъне: Ҷаннат чизе нест, ки бе заҳмат ба даст ояд. Неъматҳои он (аз ҷумла ҳур ал-ъайн) барои касоне аст, ки имон ва амалҳои солеҳ доранд. Ҷавонӣ беҳтарин фурсат барои ибодат ва талош аст. Агар шумо барои дунё талош мекунед, пас чаро барои Ҷаннат не? Агар инсон барои чизҳои муваққатӣ меҳнат мекунад, пас барои неъматҳои абадӣ бояд бештар кӯшиш кунад. Ин сухан як навъ такон аст: Ҷавонӣ гузаранда аст, аммо натиҷаи он ё Ҷаннат аст ё ғайри он. Пас эй ҷавони мусалмон! Имрӯз, ки қувват дорӣ, фурсат дорӣ ва умр дар пеш аст, онро дар тоати Аллоҳ сарф кун. Зеро рӯзе фаро мерасад, ки қувват аз байн меравад, аммо амал дигар афзуда намешавад. Бидон, ки роҳи Ҷаннат бо орзуҳо тай намешавад, балки бо имон, ихлос, сабр ва амалҳои солеҳ аст. Ҳар саҷдае, ки барои Аллоҳ мекунӣ, ҳар ояте, ки мехонӣ, ҳар гуноҳе, ки ба хотири Раббат тарк мекунӣ ва ҳар ашке, ки аз тарси Ӯ мерезӣ, метавонад сабаби боло рафтани дараҷаи ту дар Ҷаннат гардад. Нафс ҳамеша туро ба сӯи роҳат, ғафлат ва таъхир даъват мекунад, аммо мӯъмин бо нафси худ мубориза мебарад. Ӯ медонад, ки пас аз сабри кӯтоҳи дунё роҳати ҷовидонаи охират аст. Имрӯз майдони амал аст, фардо рӯзи ҳисоб. Имрӯз имкони тавба ҳаст, фардо дигар тавба пазируфта намешавад. Пас пеш аз он ки ҷавонӣ ба пирӣ, саломатӣ ба беморӣ ва зиндагӣ ба марг табдил ёбад, барои ризои Аллоҳ амал кун. Аз Аллоҳ бихоҳ, ки туро бар тоати Худ устувор гардонад, дилатро ба имон зинда нигоҳ дорад ва аз аҳли Фирдавси Аъло қарор диҳад. Зеро ҳар касе, ки барои Аллоҳ сидқан талош кунад, Ӯ ӯро ноумед намегардонад. وَفِي ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ Пас барои чунин неъматҳо бояд рақобаткунандагон рақобат кунанд. (Сураи ал-Мутаффифин ояти 26) Ҳасан (раҳимаҳуллоҳ) медонист, ки дилҳои ҷавонон ба орзуву умед зиндаанд. Аз ин рӯ, онҳоро ба бузургтарин мукофоте, ки Аллоҳ барои бандагони солеҳ омода кардааст, ташвиқ намуд. Аммо ӯ намехост, ки онҳо танҳо ба неъматҳои Ҷаннат биандешанд, балки мехост онҳоро ба ризои Аллоҳ, ки аз ҳар неъмат болотар аст, раҳнамоӣ кунад. Бандаи оқил ҳар рӯз аз худ мепурсад: Имрӯз барои Ҷаннат чӣ омода кардам? Кадом гуноҳро тарк намудам? Кадом ибодат маро ба Раббам наздиктар гардонд? Зеро рӯзҳо босуръат мегузаранд ва ҳар рӯзе, ки сипарӣ мешавад, аз умри инсон кам мегардад. Пас хушо ба ҳоли касе, ки ҷавонии худро дар тоати Аллоҳ сипарӣ мекунад ва пеш аз омадани марг барои мулоқоти Раббаш тӯша омода месозад. Бигзор орзуи бузурги ту танҳо молу мансаб ва шуҳрат набошад, балки бузургтарин орзуят расидан ба Фирдавси Аъло, дидани рӯйи Аллоҳ ва ҳамнишинӣ бо паёмбарон, сиддиқон, шаҳидон ва солеҳон бошад. Ҳар касе, ки барои Аллоҳ чизеро тарк кунад, Аллоҳ беҳтар аз онро ба ӯ ато мекунад. Ва ҳар касе, ки роҳи Ҷаннатро пеш гирад, Аллоҳ роҳи расидан ба он ҷо барояш осон мегардонад. Пас эй ҷавон! Аз имрӯз оғоз кун, зеро дирӯз дигар барнамегардад ва фардо кафолат дода нашудааст. Ғанимат дон нафасҳоеро, ки ҳоло дар ихтиёр дорӣ, пеш аз он ки гуфта шавад: Эй кош, барои зиндагии ҳақиқии худ чизе пеш фиристода будам! #انتشارالإسلام

ПИРӮЗИИ АЛЛОҲ БАЪД АЗ САБР! Касе, ки Қуръонро бо тадаббур мутолиа мекунад ва таъриху саргузашти паёмбарон ва солиҳонро меомӯзад, бо яқин медонад, ки пирӯзӣ ҷуз пас аз марҳилаҳои сахти озмоиш ва ибтило нахоҳад омад. Чунонки Аллоҳи Таъоло фармудааст: حَتّىٰ…

ПИРӮЗИИ АЛЛОҲ БАЪД АЗ САБР! Касе, ки Қуръонро бо тадаббур мутолиа мекунад ва таъриху саргузашти паёмбарон ва солиҳонро меомӯзад, бо яқин медонад, ки пирӯзӣ ҷуз пас аз марҳилаҳои сахти озмоиш ва ибтило нахоҳад омад. Чунонки Аллоҳи Таъоло фармудааст: حَتّىٰ إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جَاءَهُمْ نَصْرُنَا То он гоҳ ки паёмбарон (аз имон овардани қавмашон) ноумед шуданд ва гумон карданд, ки (қавмашон) онҳоро дурӯғгӯ шуморидааст (ё ин ки ваъдаи ёрӣ дер шудааст), дар ҳамон лаҳза ёрии Мо ба назди онҳо омад. (Сураи Юсуф ояти 110) الشيخ ناصر الفهد فرج الله عنه Ин оят таъкид мекунад, ки ёрии Аллоҳ баъд аз сабр, устуворӣ ва гузаштани бандагон аз озмоишҳои сахт фаро мерасад. #انتشارالإسلام