انتشار العلم📚🌴

Шайх Муқбил ибни Ҳодӣ ал-Водиъӣ раҳимаҳуллоҳ мефармояд: Салафӣ суннатро намефурӯшад ва даъватро намефурӯшад (ба ҳеҷ чиз иваз намекунад) ҳатто агар ба ӯ ҳар қадар чизе ато кунанд ҳам. Зеро суннат ва даъват аз мол беҳтар аст, аз насаб беҳтар аст ва аз ҳар чизе дигар беҳтар аст. الإِمَامِ الأَلْمَعِيِّ(ص٢٣٥). Бале Салафӣ сунната ба як каф мол намефурӯша, даъвата ба хотири манфиати дунёӣ тарк намекуна ва ҳақа ба қимати ризояти мардум иваз намекуна Ҳар чӣ ба ӯ бидиҳан мол, мансаб, обрӯ ё ваъдаи манфиат агар дар муқобили он аз суннат ва даъват даст кашидан бошад, арзиши онро надора. Мол нобуд мешава, насаб поён меёбад, обрӯи мардум тағйир мекуна вале ҳақ боқӣ мемонад. Суннат аз тамоми дунё болотар аст.Суннат аз тамоми молу сарват болотар аст.Суннат аз тамоми мансабу мақом болотар аст.Суннат аз тамоми обрӯ ва шуҳрат болотар аст.Суннат аз тамоми насабу қабила болотар аст.Суннат аз тамоми хешу табор болотар аст.Суннат аз тамоми дӯстону ҳамнишинон болотар аст. Суннат аз ризояти тамоми мардум болотар аст. Суннат аз ҳар чизе, ки инсон ба он дил мебандад, болотар аст.Суннат аз тамоми манфиатҳои дунё болотар аст.Суннат аз тарси мардум болотар аст.Суннат аз фишори мардум болотар аст.Суннат аз сухани мардум болотар аст.Суннат аз таърифи мардум болотар аст.Суннат аз маломати мардум болотар аст.Суннат аз ҳар як манфиати гузаранда болотар аст.Суннат аз хоҳиши нафс болотар аст.Суннат аз хоҳиши дил болотар аст.Суннат аз одатҳои мардум болотар аст.Суннат аз урфу расм болотар аст.Суннат аз сухани ҳар инсон болотар аст.Суннат аз андешаи ҳар шахс болотар аст.Суннат аз ақидаи мардум болотар аст.Суннат аз ризояти дӯст болотар аст.Суннат аз ризояти наздикон болотар аст.Суннат аз тарси танҳо мондан болотар аст.Суннат аз тарси маломати мардум болотар аст.Суннат аз таънаи мардум болотар аст.Суннат аз ҳама гуна фишор болотар аст.Суннат аз ҳавои нафс болотар аст.Суннат аз хоҳиши шахсӣ болотар аст.Суннат аз манфиати шахсӣ болотар аст.Суннат аз роҳати нафс болотар аст.Суннат аз муҳаббати дунё болотар аст.Суннат аз муҳаббати мол болотар аст.Суннат аз муҳаббати мақом болотар аст.Суннат аз ҳар пайванде, ки инсонро аз ҳақ дур мекунад, болотар аст.Суннат аз ҳар фишоре, ки барои тарки ҳақ ворид мешавад, болотар аст.Суннат аз ҳар чизе, ки инсон барои аз даст доданаш метарсад, болотар аст.Суннат аз ҳар чизе, ки инсон ба хотири он худро хор мекунад, болотар аст.Суннат аз қудрати дунё болотар аст.Суннат аз нуфузи мардум болотар аст.Суннат аз номи машҳур болотар аст.Суннат аз мақоми баланд болотар аст. Суннат аз ҳар унвон болотар аст.Суннат аз сарвати фаровон болотар аст.Суннат аз зиндагии роҳат болотар аст.Суннат аз роҳе, ки нафс дӯст медорад, болотар аст.Суннат аз ҳар таҳдиде, ки барои тарки ҳақ мешавад, болотар аст.Суннат аз ҳар зиён дар роҳи ҳақ болотар аст.Суннат аз ҳар танҳоӣ дар роҳи ҳақ болотар аст.Суннат аз ҳар ашки дар роҳи ҳақ рехташуда болотар аст.Суннат аз ҳар озмоише, ки барои он меояд, болотар аст.Суннат аз ҳар чизе, ки имрӯз аз даст медиҳӣ, болотар аст. Пас касе, ки сунната ба хотири мол, мансаб, обрӯ ё хушнудии мардум тарк мекуна, дар ҳақиқат чизера бо чизи ночиз иваз кардааст. Зеро суннат чизе нест, ки барои манфиати дунёӣ ба савдо гузошта шавад! Аллоҳи Азза ва Ҷалл моро бар Китобу Суннат устувор нигоҳ дорад ва моро аз фурӯхтани дини худ ба хотири манфиатҳои ночизи дунё нигоҳ дорад.Амин t.me/intisharul_ilm

ОЁ БОРЕ АНДЕШИДАӢ, КИ ИН ДИН ЧӢ ГУНА БА ТУ РАСИДААСТ? Эй бандаи Аллоҳ, як лаҳза таваққуф кун ва бо дили худ андеша намо. Оё боре аз худ пурсидаӣ, ки ин дине, ки имрӯз ту бо оромӣ ба он мансуб ҳастӣ, чӣ гуна ба ту расидааст? Ин дин ба ту тавассути захмҳое расидааст, ки бар чеҳраи мубораки Паёмбари Аллоҳ ﷺ нишаста буданд, тавассути хуне, ки аз пойҳои мубораки ӯ ҷорӣ мешуд, тавассути рӯзҳое, ки ӯ ﷺ барои расонидани паёми Раббаш таҳқир, озор ва ранҷро таҳаммул мекард. Ин дин ба ту тавассути Абу бакр رضي الله عنه расидааст тавассути зарбаҳое, ки ӯ дар Масҷиди Ҳаром ба хотири дифоъ аз Паёмбари Аллоҳ ﷺ таҳаммул кард. Ба ту тавассути Саҳобагони киром расидааст мардоне, ки барои имон овардан ва бар имони худ устувор мондан ва аз роҳат, молу зиндагии осуда гузаштанд, шиканҷа шуданд, аз хонаҳои худ ронда шуданд, молу дороии худро тарк карданд ва тамоми ҳастии худро дар роҳи Аллоҳ фидо намуданд. Ба ту тавассути Мусъаб ибни Умайр رضي الله عنه расидааст ҷавоне, ки пеш аз Ислом дар нозу неъмат ва зиндагии осуда ба сар мебурд, вале вақте ҳақро шинохт, барои он аз тамоми роҳати дунё гузашт. Ӯро аз хӯроку нӯшокӣ маҳрум карданд ва сахтиҳои зиёдеро таҳаммул намуд. Ҳатто пӯсти бадани ӯ аз шиддати азоб канда мешуд. Ин дин тавассути ҷангҳо ва фидокориҳое ба ту расидааст, ки дар онҳо шумораи ками мусалмонон дар муқобили лашкарҳои бисёр истоданд , ҷое ки 3000 нафар дар муқобили 200 000 нафар меҷангиданд ва бо вуҷуди камии шумора аз ҳақ даст накашиданд. Ин дин тавассути гуруснагии талх ва муҳосираи сахте ба ту расидааст, ки се сол идома ёфт, он замоне, ки Паёмбари маҳбуби мо ﷺ ва аҳли хонадонаш аз шиддати гуруснагӣ аз баргҳои дарахтон ғизо мехӯрданд. Пас, эй бандаи Аллоҳ, дар қадри ин неъмати бузург саҳлангорӣ макун , қадри ин неъматро бидон, нодон мабош, дилсахт мабош ва нисбат ба ин дин беэътиноӣ накун. Онро ночиз нашумор ва ба хотири хоҳишҳои гузарандаи нафс аз он рӯй магардон.Ин дин бо осонӣ ва роҳат ба мо нарасидааст, балки бо сабру истиқомат ва фидокории беҳтарин бандагони Аллоҳ ба наслҳои баъдӣ расонида шудааст. Лаҳзае таваққуф кун.Тасаввур намо, имрӯз ту ин динро бо осонӣ мешунавӣ, Қуръонро мехонӣ, намоз мегузорӣ ва номи Аллоҳро ба забон меорӣ. Аммо пеш аз ту инсонҳое буданд, ки барои ҳамин калимаи тавҳид ҷони худро ба хатар гузоштанд.Онҳо ин роҳро барои ту бо сабру фидокорӣ тай карданд, то ҳақ ба ту бирасад. Пас, онро бо сабукӣ ва беэътиноӣ аз даст мадеҳ. Онҳо метавонистанд таслим шаванд, аммо таслим нашуданд. Метавонистанд аз роҳи ҳақ баргарданд, аммо барнагаштанд. Метавонистанд барои роҳати дунё имони худро фурӯшанд, аммо чунин накарданд. Чаро? Зеро онҳо медонистанд, ки имон аз тамоми неъматҳои дунё арзишмандтар аст. Пас, эй бандаи Аллоҳ ин дин барои ту мероси арзон нест. Ин дин бо ашкҳо, ранҷҳо, гуруснагӣ, ҳиҷрат, сабр, истиқомат ва фидокории беҳтарин бандагони Аллоҳ ба ту расидааст. Пас, онро бо ғафлат аз даст мадеҳ.Ба хотири як хоҳиши нафс, як лаззати гузаранда, як дӯстӣ, як мол, як обрӯ ё сухани мардум аз роҳи ҳақ рӯй магардон. Эй бандаи Аллоҳ, ба васвасаҳо таслим машав. Вақте нафсат туро ба сустӣ мехонад, ба сабри онҳо нигоҳ кун. Вақте дунё туро фиреб медиҳад, ба фидокории онҳо назар кун. Вақте роҳи ҳақ бароят душвор менамояд, саргузашти онҳоро ба ёд ор. Ту танҳо нестӣ. Ту намунаи беҳтарин дорӣ, Расули Аллоҳ ﷺ. Ту роҳнамои беҳтарин дорӣ, Қуръон ва Суннат. Ту саргузашти беҳтарин дорӣ, саргузашти Паёмбар ﷺ ва саҳобагони киром. Ва ту қаҳрамонони беҳтарин дорӣ, мардону заноне, ки дар роҳи Аллоҳ истодагарӣ карданд ва бо сабру истиқомат номи худро дар таърихи уммат боқӣ гузоштанд. Пас, эй бародару хоҳари мусалмон қадри ин неъматро бидон. Шояд ту имрӯз онро оддӣ мешуморӣ, зеро онро бе ранҷ ба даст овардаӣ. Аммо бидон, ки барои расидани ҳамин ҳақ ба ту, пеш аз ту инсонҳое буданд, ки бисёр чизҳоро аз даст доданд. Пас, имони худро арзон нафурӯш. Суннатро бо хоҳиши нафс иваз макун.Ҳақро ба хотири ризояти мардум тарк макун.Ва роҳи Аллоҳро ба хотири роҳати муваққатии дунё аз даст мадеҳ. Зеро ту имрӯз чизеро дар даст дорӣ, ки барои он беҳтарин бандагони Аллоҳ ранҷ кашиданд. Пас, ту ин динро ба чӣ иваз мекунӣ?! Ба дунёе, ки гузаранда аст? Ба хоҳише, ки фардо аз ту ҷудо мешавад? Ба сухани мардум, ки имрӯз туро таъриф мекунанду фардо туро фаромӯш месозанд?Ё ба чизе, ки арзиши он аз имонат бештар бошад?! Ҳар гоҳ дар роҳи дин душворӣ эҳсос кардӣ, ба фидокориҳои онҳо назар кун ва ба худ бигӯ: Оё ман ин неъмати бузургро ба чӣ иваз хоҳам кард? Оё чизе арзишмандтар аз имон ва ҳидоят ҳаст, ки онро интихоб кунам?! Не.Ин динро нигоҳ дор. Ба он вафодор ва содиқ бош. Барои устуворӣ бар он аз Аллоҳ ёрӣ бихоҳ. Ва ҳамеша ба ёд дошта бош: Ин дин бо осонӣ ба ту нарасидааст, то ту онро бо осонӣ аз даст диҳӣ. Ту ин динро ба чӣ ва ба кӣ иваз мекунӣ?!

Шириние, ки танҳо амалкунанда онро мечашад: Талаби илм дорои ҳаловате аст, шириние дорад. Аммо ин ширинӣ дар ҷамъоварии илм нест. Ин ҳаловатро танҳо вақте эҳсос мекунӣ, ки илм ба амал табдил ёбад: Вақте ояте, ки омӯхтаӣ, туро шабонгоҳ ба намоз бархезонад. Вақте суннатеро, ки медонӣ, рафтору ахлоқи туро тағйир диҳад. Танҳо ҳамон вақт илм аз забон фаротар рафта, ба қалб мерасад ва маҳз дар он ҷо ширинии илм пайдо мешавад. Паёмбар ﷺ фармуданд: ثَلَاثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ بِهِنَّ حَلَاوَةَ الإِيمَانِ: أَنْ يَكُونَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا، وَأَنْ يُحِبَّ الْمَرْءَ لاَ يُحِبُّهُ إِلَّا لِلَّهِ، وَأَنْ يَكْرَهَ أَنْ يَعُودَ فِي الكُفْرِ كَمَا يَكْرَهُ أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ Се чиз ҳаст, ки ҳар кас онҳоро дар худ дошта бошад, лаззати имонро меёбад: Он ки Аллоҳ ва Расулаш барояш маҳбубтар бошанд аз ҳар чизи дигар.Касеро дӯст дорад ва ӯро фақат барои Аллоҳ дӯст дорад.Бад бинад бозгаштан ба куфрро, чунончи бад мебинад андохта шудан ба оташро. (Ривоят аз Анас ибни Молик رضي الله عنه дар Саҳеҳи Бухорӣ 16 ва Саҳеҳи Муслим 43 ривоят шудааст) Бодиққат назар кун: ҳар сеи онҳо ҳолатҳои қалб ва воқеияти дар зиндагӣ татбиқшуда мебошанд, на ҷумлаҳои захиракардашуда. Ширинии имонро инсон бо амал меёбад, на танҳо бо донистани он. Ва касе, ки ин шириниро ёфтааст, онро ба ҳеҷ чиз иваз намекунад. Аз Иброҳим ибни Адҳам (раҳимаҳуллоҳ) ривоят шудааст, ки гуфтааст: نَحْنُ فِي لَذَّةٍ لَوْ يَعْلَمُ بِهَا الْمُلُوكُ وَأَبْنَاءُ الْمُلُوكِ لَجَالَدُونَا عَلَيْهَا بِالسُّيُوفِ Мо дар чунон лаззате қарор дорем, ки агар подшоҳон ва фарзандони подшоҳон аз он огоҳ мешуданд, барои ба даст овардани он бо мо бо шамшерҳо меҷангиданд. Ин сухани мардест, ки илмро танҳо ҷамъ намекард, балки ба он амал мекард ва онро дар зиндагии худ татбиқ менамуд. Ин ширинӣ туро низ интизор аст. Аммо роҳи расидан ба он аз амал мегузарад. Ва акнун чӣ? Идома деҳ. Хусусан акнун, боз ҳам бештар! Ин матлабро дуруст дарк кун: ҳеҷ кадоме аз инҳо сабабе барои тарк кардани талаби илм нест. Ҳар кас дар худ заъфе бинад, дар намоз, дар ахлоқ ё дар амал кардан ба донистаҳояш набояд бигӯяд: Пас, дигар илм намеомӯзам. Ин бузургтарин пирӯзии Шайтон хоҳад буд. Ҷавоби заъф камтар кардани илм нест, балки талаби самимонатар ва ростқавлонатар аст. Зеро талаби илм кори иловагӣ ё ихтиёрӣ нест. Паёмбар ﷺ фармуданд: طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ Талаби илм бар ҳар мусалмон фарз аст. (Ривояти Ибни Моҷа.) Ин вазифа бар ҳар кас ҳам мард ва ҳам зан аст: илме, ки барои ибодати дурусти Аллоҳ ба он ниёз дорӣ, ба худи ту дахл дорад. Ва ба замоне, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, назар кун. Ҷаҳл, яъне нодонӣ, бисёр густурда шудааст. Чӣ қадар каманд бародароне, ки дорои илми устувор ва мустаҳкам бошанд. Чӣ қадар каманд хоҳарон. Дар ҳоле ки аҳли бидъат рӯз то рӯз баландовозтар ва бештар мешаванд, аммо садоҳои аҳли суннат камёбанд. Паёмбар ﷺ моро маҳз аз ҳамин ҳолат ҳушдор додаанд: إِنَّ اللَّهَ لَا يَقْبِضُ الْعِلْمَ انْتِزَاعًا يَنْتَزِعُهُ مِنَ الْعِبَادِ، وَلَكِنْ يَقْبِضُ الْعِلْمَ بِقَبْضِ الْعُلَمَاءِ، حَتَّى إِذَا لَمْ يُبْقِ عَالِمًا اتَّخَذَ النَّاسُ رُءُوسًا جُهَّالًا، فَسُئِلُوا فَأَفْتَوْا بِغَيْرِ عِلْمٍ، فَضَلُّوا وَأَضَلُّوا Ба ростӣ, Аллоҳ илмро бо як бор кашида гирифтан аз (синаҳои) мардум намегирад, балки илмро бо гирифтани (ҷони) олимон мегирад. То он даме, ки ягон олиме боқӣ намонад, он гоҳ мардум барои худ пешвоёни ҷоҳилро интихоб мекунанд. Аз онҳо савол дода мешавад ва онҳо бе илм фатво медиҳанд, ки дар натиҷа ҳам худашон гумроҳ мешаванд ва ҳам дигаронро гумроҳ мекунанд. (Ривоят аз Абдуллоҳ ибни Амр ибни ал-Ос رضي الله عنه Бухорӣ 100 ва Муслим 2673) Маҳз барои ҳамин Уммат ба ту ниёз дорад. На ҳамчун касе, ки танҳо хотираи пур аз маълумот дорад, балки ҳамчун шахсе, ки воқеан меомӯзад, воқеан ба он амал мекунад ва воқеан онро бар дӯш мегирад. Ҳар бародару хоҳаре, ки ин роҳро ҷиддӣ пеш мегирад, дар чунин замон чароғе аст. Пас, агар саволҳои дар ин матлаб овардашуда туро шарманда ва хиҷолатзада кунанд, ин ҳаргиз сабаби ноумедӣ ва ё даст кашидан аз роҳ набошад. Балки онро сабабе қарор деҳ, то ба хотири Аллоҳ ба ислоҳи заъфи худ бипардозӣ. Ниятатро нав кун, ба сӯи Аллоҳ бозгард ва ин роҳро идома деҳ, аммо ин бор ба таври дуруст: аввал як масъалаеро, ки бевосита ба худат дахл дорад, ба таври амиқ омӯз ва ба он амал кун. Сипас ба масъалаи дигар гузар. Бо сабр, бо фурӯтанӣ ва қадам ба қадам. Салаф низ ҳамин гуна ин роҳро тай мекарданд. Ва ин роҳ имрӯз ҳам барои ту ҳамон гуна боз аст, ки дар замони онҳо барои онҳо боз буд. Аллоҳ моро аз илми судманд баҳраманд гардонад, дилҳоямонро ба василаи он зинда созад, моро аз ҷумлаи касоне қарор диҳад, ки ин илмро бар дӯш мегиранд ва ба дигарон мерасонанд, ва моро аз илме, ки ҳеҷ фоидае надорад, маҳфуз дорад. Ин матлабро бо касе, ки дар роҳи талаби илм қарор дорад, ба иштирок гузоред БаракаЛлаҳу фикум.

Ту толиби илм ҳастӣ ё танҳо ҷамъоварандаи маълумот?

Ту толиби илм ҳастӣ ё танҳо ҷамъоварандаи маълумот?

https://t.me/Ahmad_ibni_Hanbal

https://t.me/Ahmad_ibni_Hanbal

Қавлҳои Уламои Аҳлу Суннат вал Ҷамоат дар мавриди бидъат [52] Муфаззал ибни Муҳалҳал гуфтааст: «لَو كانَ صاحِبُ البِدعَةِ إِذا جَلَستَ إِلَيهِ يُحَدِّثُكَ بِبِدعَتِهِ حَذِرتَهُ وَفَرَرتَ مِنهُ، وَلَكِنَّهُ يُحَدِّثُكَ بِأَحاديثِ السُّنَّةِ في بَدوِّ مَجلِسِهِ،…

Кист инсони осуда? Имрӯз бисёриҳо гумон мекунанд, ки оромӣ дар сарват, мансаб, хонаҳои боҳашамат ё зиндагии пур аз роҳат аст. Аммо воқеият дигар аст.Чӣ қадар одамоне ҳастанд, ки доро ҳастанд,вале шабҳоро бо изтиробу ғам сипарӣ мекунанд. Ва чӣ қадар фақироне ҳастанд, ки қалбашон пур аз сакина ва оромист. Осудагии ҳақиқӣ бо молу мулк харидорӣ намешавад, балки онро Аллоҳ ба бандае ато мекунад, ки роҳи Ҳақро пеш гирифтааст. Аз ҷумлаи хушбахттарин мардум Толиби Илми Шаръӣ аст. Ӯ мақсадаш танҳо ҷамъ кардани маълумот нест, балки мехоҳад Раббашро бишиносад, динашро дуруст омӯзад ва бо он амал намояд. Илм дилашро зинда мекунад, шубҳаҳоро аз миён мебарад ва ҳангоми фитнаҳо ӯро устувор нигоҳ медорад. Шояд Толиби Илм либоси оддӣ дошта бошад, ғизояш андак бошад ва бистари нарм надошта бошад. Аммо агар қалбаш бо илм, имон ва ёди Аллоҳ обод бошад, ӯ аз бисёр подшоҳон хушбахттар аст. Зеро сарвати ҳақиқӣ сарвати дил аст, на сарвати даст. Аз ин рӯ Шайх Муқбил ибни Ҳодӣ ал-Вадаӣ رَحِمَهُ الله фармудааст: Эй бародарон! Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки пур аз мушкилоту фитнаҳост. Аммо кист, ки аз ин мушкилот осуда аст? Онҳо Толибони Илманд. Толиби Илм аз ин мушкилот осуда аст. Агар танҳо як пора нон бихӯрад ва бар рӯи як порча кӯрпа бихобад, агар ҳамон кӯрпа барояш муҳайё бошад, дар ҳамин ҳолат ӯ мисли подшоҳе аз подшоҳон аст. ‏المصارعة (ص١٩٨) Пас, агар баъзе аз аҳли дунё бо сарват, мансаб ё шуҳрат фахр кунанд, бигзор Толиби Илм бо неъмати ҳидоят ва пайравӣ аз Қуръону Суннат шукргузор бошад. Зеро ҳамаи лаззатҳои дунё рӯзе поён меёбанд, вале подоши назди Аллоҳ барои аҳли имон ва илм ҷовидона аст. Пас, агар Аллоҳ туро ба талаби илми шаръӣ муваффақ гардонидааст, бидон, ки ба неъмати бузурге сарфароз шудаӣ. Ин неъматро бо ихлос, сабр, амал ва давомдорӣ ҳифз намо. Зеро хушбахтии ҳақиқӣ дар пайравӣ аз Қуръон ва Суннат аст, на дар фаровонии дунё. Хушбахтии ҳақиқӣ дар фаровонии молу мансаб, роҳату айшу нӯш ва зоҳири дунё нест. Хушбахтии ҳақиқӣ дар он аст, ки дил бо имон ором гардад, забон ба зикри Аллоҳ машғул бошад ва инсон бар асоси Қуръон ва Суннати Паёмбар ﷺ зиндагӣ кунад. Ҳар касе, ки ин роҳро пеш гирад, ҳарчанд аз дунё баҳраи андаке дошта бошад, дар ҳақиқат аз осудатарин ва хушбахттарин мардум аст. Аз Аллоҳи Таъоло мехоҳем, ки дилҳои моро бо имон, илм ва ёди Худ ором гардонад, моро аз аҳли илм, амал, ихлос ва собитқадамӣ бар ҳақ қарор диҳад ва то лаҳзаи дидори Ӯ бар роҳи Қуръон ва Суннат устувор нигоҳ дорад. Амин t.me/intisharul_ilm

Аллоҳу Акбар! Бародар ва хоҳари ман бингарен, ки салафи солеҳ чӣ гуна макру найранги аҳли бидъатро фош намуда будан. Ҳақиқатан, ин сухани Муфаззал ибни Муҳалҳал رحمه الله аз он суханонест, ки бояд бо оби тилло навишта шавад. Зеро ӯ на танҳо аз бидъат ҳушдор…

Қавлҳои Уламои Аҳлу Суннат вал Ҷамоат дар мавриди бидъат [52] Муфаззал ибни Муҳалҳал гуфтааст: «لَو كانَ صاحِبُ البِدعَةِ إِذا جَلَستَ إِلَيهِ يُحَدِّثُكَ بِبِدعَتِهِ حَذِرتَهُ وَفَرَرتَ مِنهُ، وَلَكِنَّهُ يُحَدِّثُكَ بِأَحاديثِ السُّنَّةِ في بَدوِّ مَجلِسِهِ،…

Қавлҳои Уламои Аҳлу Суннат вал Ҷамоат дар мавриди бидъат [51] Имом Муҳаммад ибн Абдулваҳҳоб رحمه الله гуфт: لا يعبد الله إلا بما شرع. لا بالأهواء والبدع. Аллоҳ ҷуз бо он чи Худи Ӯ машрӯъ (қонунӣ) гардонидааст, ибодат карда намешавад. На бо ҳавову ҳавас…

Voice message

Эй толиби илме, ки ба манфиати он умед дорӣ, Ба насиҳати як насиҳатгари хайрхоҳ ва ёвар гӯш бисупор.

Марде ба писараш чунин васият кард: Илмро барои он талаб макун, ки олим шавӣ; балки онро талаб кун, то аз нодонӣ раҳоӣ ёбӣ ва назди Аллоҳи Азза ва Ҷалл гунаҳкор набошӣ. Эй толиби илм! Илм роҳи расидан ба ризои Аллоҳ аст, на роҳи ҷустуҷӯи шуҳрату мақом. Шарт нест, ки рӯзе мардум туро олим номанд ва машҳур гардӣ ва бо ангушт ба ту ишора кунанд, аз ту фатво талаб кунанд ё дар маҷлисҳо ба ту эҳтироми махсус гузоранд ва ҷой кушоянд ва ҳар гоҳ сухан гӯйи, ҳама ба суханат гӯш диҳанд. Инҳо ҳадафи аслии талаби илм нестанд. Мақсади аввал аз омӯхтани илм он аст, ки Раббатро бишиносӣ, дар роҳи Ӯ Субҳанаҳу ва Таъала қадам занӣ, дини худро дуруст биомӯзӣ, ибодатҳоро бо илму басират анҷом диҳӣ ва зиндагиятро бар асоси Қуръону Суннат пеш барӣ ва ҷаҳолатро аз худ дур созӣ, илме биомӯз, ки туро ба итоати Аллоҳ раҳнамоӣ кунад ва аз гуноҳу гумроҳӣ нигоҳ дорад ва барои беҳтарин илмҳо вақтатро сарф кун, барои ҳифзи он чи аз дин метавонӣ, талош намо. Эй Толиби илм аз омӯхтани илм пеш аз ҳама худат баҳра бардор.Илме, ки меомӯзӣ, бояд пеш аз ҳама дар рафтору ахлоқ ва ибодати худат намоён гардад. Зеро касе, ки ба илмаш амал намекунад, аз илмаш баҳраи комил намебарад. Аз худ оғоз кун. Пас аз он аҳли хонаатро таълим деҳ, фарзандонатро бо Қуръону Суннат тарбия кунӣ ва онҳоро чунон тарбия кун, ки мояи ифтихор ва захираи некӣ ту гарданд ва ба ҳар касе, ки метавонӣ, нафъ расон, агарчи шуморашон кам бошад. Бисёре аз шикоятҳои толибони илм имрӯз аз он сарчашма мегирад, ки баъзеҳо гумон мекунанд ҳама ҳатман бояд ба дараҷаи олимӣ бирасанд, машҳур шаванд, ҳалқаҳои дарсӣ дошта бошанд, барномаҳо баргузор кунанд, китоб нависанд, шогирдон дошта бошанд; вагарна солҳое, ки барои талаби илм сарф кардаанд, бенатиҷа ва беҳуда гузаштааст! Ин андеша хато аст. Аввалин мақсад аз талаби илм ин аст, ки ҷаҳолатро аз худ дур кунӣ, дини худро дуруст биомӯзӣ ва бо илм ба Аллоҳ наздик шавӣ. Пас набояд бо пешу пас кардани ниятҳо, ҳадафҳо ва мақсадҳо, тарозуи арзишҳоямонро вайрон кунем. Ҳар қадаме, ки барои омӯзиши дини Аллоҳ бармедорӣ, ибодат аст, агар ниятат холис бошад. Ҳар масъалае, ки меомӯзӣ ва ба он амал мекунӣ, туро ба Раббат наздиктар месозад. Орзуҳои нек дошта бош, талош кун ҷидду ҷаҳд намо ва кӯшишатро дар роҳи илм дареғ мадор. Аммо пеш аз ҳама ниятатро барои Аллоҳ холис ва зебо гардон ва ҳамеша авлавиятҳоро дуруст бишиносу дарк намо Ва баъдан агар Аллоҳ туро ба мартабаи олимӣ расонад, ин фазлу неъмати бузург аст. Ва агар чунин ҳам нашавад, вале то даме ки дар роҳи илм қадам бизани ва устувор бимонӣ, пас ту бар хайри бузург ҳастӣ. Агар ҳатто ҳеҷ кас номи туро надонад, ғамгин мабош. Аллоҳ тамоми кӯшишҳо, ихлос ва сабри туро медонад, пас Аллоҳ ба ҳама чиз доност ва ҳеҷ гоҳ ҳаққу подош ва дараҷаи туро кам нахоҳад кард. Аммо агар касе фоидаи талаби илмро танҳо дар салоҳияти фатво додан, дарс гуфтан, бар минбарҳо баромадан, дар расонаҳо зоҳир шудан ва ҷамъ кардани пайравону шогирдон бубинад, пас ин тангназарӣ ва кӯтоҳандешист. Пас илмро барои шуҳрат, баҳсу мунозира ё ҷалби пайравон талаб макун. Онро барои ислоҳи худ, барои ризои Аллоҳ ва барои расидан ба Ҷаннат талаб намо. Ва ҳамеша ин суханро ба ёд дошта бош ва яқин бидон : Касе, ки аз илми худ худаш баҳра намебарад, ба дигарон низ нафъи ҳақиқӣ расонда наметавонад яъне касе, ки ба худ нафъ намерасонад, ба мардум низ нафъ расонида наметавонад. Пас, эй толиби илм! Илмро барои ризои Аллоҳ талаб кун ва ниятатро дуруст кун, ихлосатро ҳифз намо, ба илмат амал кун ва то нафаси охир дар роҳи омӯзиши дини Аллоҳ устувор бош.Ин бузургтарин самараи талаби илм аст. Ин аст васияте барои ту, эй толиби илм! t.me/intisharul_ilm

ИМОМИ БУЗУРГИ ҲАНБАЛИЁН АЛ-ХАЛЛОЛ رحمه الله

ЭЙ ТОЛИБИ ИЛМ, ҲИММАТАТРО АЗ ДАСТ МАДЕҲ! Илм барои касе нест, ки танҳо орзуи соҳиби илм шуданро дорад. Илм барои касест, ки барои ба даст овардани он сабр мекунад, заҳмат мекашад ва роҳҳои душворро таҳаммул менамояд. Эй толиби илм! Агар мехоҳӣ соҳиби илм бошӣ, бидон, ки ин роҳ бо роҳати зиёд ва танбалӣ тай намешавад. Ин роҳ сабр мехоҳад, вақт мехоҳад, мутолиа мехоҳад ва мубориза бо нафсро талаб мекунад. Бисёриҳо мехоҳанд илм дошта бошанд, аммо кам касон мехоҳанд барои илм заҳмат кашанд. Бисёриҳо мехоҳанд натиҷаро бинанд, аммо намехоҳанд солҳои тӯлонӣ барои он сабр кунанд. Бисёриҳо мехоҳанд мардум онҳоро толиби илм ё соҳибилм бидонанд, аммо дар танҳоӣ бо китоб нишастан ва нафсро ба талаби илм одат додан барояшон душвор аст. Аммо ту аз чунин касон набош! Агар имрӯз барои илм қадам гузоштӣ, аз хурд будани қадамат шарм надор. Як саҳифа бихон.Як масъала омӯз. Як ҳадис аз бар кун.Як оятро бо маънояш бифаҳм.Як масъалаи ақидаро дуруст омӯз. Кори хурде, ки бо ихлос ва давом анҷом дода мешавад, метавонад аз кори бузурге, ки танҳо як рӯз анҷом дода мешавад, беҳтар бошад. Илм бо як нишаст ба даст намеояд. Илм натиҷаи рӯзҳо ва шабҳои зиёд аст. Натиҷаи сабр дар он вақтҳое аст, ки касе туро намебинад ва касе туро таъриф намекунад. Вақте ки ту танҳо менишинӣ ва мехонӣ ҳамон вақт ҳиммати ҳақиқии ту маълум мешавад. Вақте ки ту хаста ҳастӣ, аммо боз китобро мекушоӣ ҳамон вақт ту дар роҳи илм қадам мегузорӣ. Вақте ки чизеро намефаҳмӣ, аммо таслим намешавӣ ва боз мепурсӣ ҳамон вақт илм дар қалби ту ҷой мегирад. Эй толиби илм! Аз душвории роҳи илм натарс. Роҳи илм ҳамеша осон нест. Баъзан фаромӯш мекунӣ. Баъзан намефаҳмӣ.Баъзан ҳимматат суст мешавад.Баъзан мехоҳӣ ҳама чизро тарк кунӣ.Аммо дар ҳамин лаҳзаҳо худро ба сабр водор кун. Зеро бисёриҳо дар оғози роҳ ҳастанд, аммо танҳо собитқадамҳо ба мақсад мерасанд. На ҳар касе, ки оғоз мекунад, мерасад, аммо касе, ки бо ихлос ва сабр идома медиҳад, ба иҷозаи Аллоҳ ба мақсад наздик мешавад. Илмро барои таърифу шуҳрат наомӯз.Онро барои Аллоҳ омӯз.На барои он ки мардум бигӯянд: Ӯ олим аст.На барои он ки дар баҳсҳо бар дигарон ғолиб шавӣ.На барои он ки дар миёни мардум мақом пайдо кунӣ. Балки барои он омӯз, ки Раббатро беҳтар бишносӣ, ҳақро аз ботил ҷудо кунӣ ва ба он чӣ омӯхтӣ амал намоӣ. Илме, ки инсонро ба тавозӯъ, тарси Аллоҳ ва амал намебарад, метавонад бар зидди худи ӯ ҳуҷҷат гардад. Пас, ҳар гоҳ чизе омӯхтӣ, аз худ бипурс:Оё ин илм маро ба Аллоҳ наздиктар кард?Оё ахлоқи маро беҳтар кард?Оё амалҳои маро ислоҳ кард?Оё маро аз ҷаҳолат ва гумроҳӣ дур намуд? Агар ҷавоб ҳа бошад, пас ин илм барои ту нафъбахш аст. Эй толиби илм! Вақтро аз даст надеҳ.Солҳо мегузаранд.Ҷавонӣ мегузарад. Имкониятҳо тағйир меёбанд.Он чизе, ки имрӯз метавонӣ омӯзӣ, шояд фардо бо ҳамон осонӣ натавонӣ омӯзӣ. Пас, имрӯз оғоз кун.На баъд аз як моҳ.На баъд аз як сол.На вақте ки тамоми шароит омода шавад.Зеро шароити комилро ҳамеша интизор шудан, бисёр вақт маънои ҳеҷ гоҳ оғоз накарданро дорад. Бо он чизе, ки дорӣ, оғоз кун.Бо вақти камат.Бо китобҳои дастрасат. Бо имкониятҳои мавҷудаат. Аммо оғоз кун ва идома бидеҳ. Шояд ту имрӯз гумон кунӣ, ки кӯшишҳои ту хурданд. Аммо як рӯз ба қафо нигоҳ мекунӣ ва мебинӣ, ки он саҳифаҳои хондашуда, он масъалаҳои омӯхташуда ва он рӯзҳои сабр кардаат туро ба шахси дигар табдил додаанд. Ҳар қадаме, ки дар роҳи илм бо ихлос мегузорӣ, дар назди Аллоҳ гум намешавад. Шояд ту имрӯз каси машҳур набошӣ.Шояд касе туро нашиносад.Шояд касе заҳматҳои туро набинад. Аммо Рабби ту мебинад.Пас, барои мардум не барои Аллоҳ омӯз. Ҳиммататро баланд кун эй толиби илм! Аз хурд оғоз кун, вале ба кам қаноат накун. Сабр кун, вале таслим нашав.Оҳиста рав, вале бознаист. Кам омӯз, вале идома бидеҳ. Зеро илм ба касе мерасад, ки дари онро мекӯбад ва аз кӯфтани он хаста намешавад. Эй Аллоҳҳо! Мо ба Ту паноҳ меорем аз илме, ки нафъ намедиҳад. Ба мо илми нафъбахш, қалби фурӯтан, нияти холис ва ҳиммати баланд ато фармо. Моро дар роҳи илм собитқадам бигардон ва аз он касоне қарор деҳ, ки меомӯзанд, амал мекунанд ва ба дигарон нафъ мерасонанд.Амин t.me/intisharul_ilm

Қавлҳои Уламои Аҳлу Суннат вал Ҷамоат дар мавриди бидъат [50] Имом Вакеъ раҳимаҳуллоҳ соҳиби суннат ва марди ақидаи дуруст буд. Ӯ ба ҳифзи суннат ва радди аҳли бидъат аҳамияти зиёд медод ва бар онҳо инкор мекард. Дар ин масъала ғайрат дошт ва сахт хашмгин…

Агар натавонӣ ҳақро бигӯӣ, ботилро ҷонибдорӣ макун! Шайх Холид ал-Фулайҷ Аллоҳ кушоишаш диҳад ва ғаму андуҳашро аз ӯ дур гардонад гуфтааст: Агар аз гуфтани ҳақ ва амал кардан ба он оҷиз шудӣ, пас аз ҷумлаи касоне мабош, ки ботилро мегӯянд ва дар роҳи он ёрӣ мерасонанд. Зеро аз азоб танҳо касе наҷот меёбад, ки ботил ва аҳли онро нохуш дорад (аз он безор бошад). Мақсад ин аст, ки агар инсон ба сабабе натавонад ҳақро ошкоро баён кунад ё ба он тавре ки бояд амал намояд, аммо ин ҳаргиз иҷозат намедиҳад, ки ба ҷониби ботил гузарад, онро ҳимоя кунад, барои паҳн шудани он саҳм гузорад ё аҳли ботилро тақвият бахшад. Камтарин дараҷаи имон ин аст, ки ботилро дар дил бад бинад ва аз аҳли он безорӣ ҷӯяд. Аз ин рӯ, касе ки ҳақро гуфта наметавонад, бояд ҳадди ақал забонашро аз ботил нигоҳ дорад. Агар ҳақро ҳимоя карда натавонад, набояд ботилро ҳимоя кунад. Агар натавонад аҳли ҳақро ёрӣ диҳад, набояд аҳли ботилро қувват бахшад. Паёмбар ﷺ хабар додааст, ки ҳар кас мункареро бубинад, онро бо даст иваз кунад; агар натавонад, бо забон; ва агар ин ҳам натавонад, пас бо дили худ онро инкор кунад. Сипас фармуданд: Ва ин заифтарин дараҷаи имон аст. Пас, ҳар кас бояд худро бисанҷад: Оё ҳақро дӯст медорад? Оё аз ботил нафрат дорад?Ё ин ки барои манфиати дунявӣ ҳақро тарк карда, ботилро ҳимоя мекунад? Наҷот дар он нест, ки инсон бо ҳар гурӯҳе ҳамранг шавад. Наҷот дар он аст, ки бо ҳақ бошад, ҳатто агар танҳо монад, ва агар натавонад ҳақро ошкор кунад, ҳадди ақал ботилро ҷонибдорӣ накунад. Аз Аллоҳи мутаъол мехоҳем, ки дилҳои моро бар ҳақ собит гардонад, моро аз ёварони ҳақ қарор диҳад ва аз пайравӣ ва ёрии ботил паноҳ диҳад.Амин t.me/intisharul_ilm

Ояти имрӯз! إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ Ҳамоно мӯъминон бародарони якдигаранд. Indeed, the believers are but brothers (Сураи Ҳуҷурот 10)