AMANAT_1222

Умар ибни Хаттоб (РазиялЛоҳу анҳу), ки бо унвони «Форӯқ» (ҷудокунандаи ҳақ аз ботил) маъруф аст, намунаи комили мардонагӣ дар адолат ва парҳезгорӣ буд. Ӯ замоне халифа шуд, ки шабона бо бори ғалла бар дӯш, ба кӯмаки бевазан мерафт. Ӯ намегуфт: «Ман халифаам…

Марди Ҳақиқӣ: Шуҷоат дар Симои Имон ва Ахлоқ Муқаддима Дар фарҳанги имрӯз, аксар вақт «мардонагӣ» ба қувваи ҷисмонӣ ё ғалаба дар муҳориба маҳдуд мешавад. Аммо дар андешаи исломӣ, марди ҳақиқӣ он аст, ки пеш аз шикасти душман, нафси худро шикаст диҳад. Шуҷоат…

Марди Ҳақиқӣ: Шуҷоат дар Симои Имон ва Ахлоқ Муқаддима Дар фарҳанги имрӯз, аксар вақт «мардонагӣ» ба қувваи ҷисмонӣ ё ғалаба дар муҳориба маҳдуд мешавад. Аммо дар андешаи исломӣ, марди ҳақиқӣ он аст, ки пеш аз шикасти душман, нафси худро шикаст диҳад. Шуҷоат на танҳо дар майдони ҷанг, балки дар майдони нафс, адолат, сабр ва фармонбарӣ зоҳир мешавад. Ин мақола ба таҳлили шуҷоат дар симои имон ва ахлоқ, бо такя ба зиндагии ду абармарди таърих – Холид ибни Валид ва Умар ибни Хаттоб (РазиялЛоҳу анҳум) – пардохтааст. 1. Шуҷоат аз Чӣ Сарчашма Мегирад? Шуҷоати ҳақиқӣ на аз узвҳои пурқувват, балки аз яқин ба Аллоҳ ва бовар ба рӯзи ҷазо пайдо мешавад. Қуръони Карим дар ин бора мефармояд: ﴿ كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ ﴾ «Чанд гурӯҳи хурд ба иттифоқи Аллоҳ бар гурӯҳи бисёре ғалаба карданд» (Сураи Бақара, ояти 249) Ин оят нишон медиҳад, ки пирӯзӣ ба адад не, ба имон ва таваккал аст. Қаҳрамонони ислом намегуфтанд: «Мо камем», балки мегуфтанд: «Мо бо ёрии Аллоҳ бисёрем». Ҳамин яқин буд, ки Холид ибни Валид (РазиялЛоҳу анҳу) бо лашкари камшумори худ дар ҷанги Ярмуқ бар лашкари бузурги Рум пирӯз шуд. Паёмбар ﷺ дар ҳадиси шарифашон шуҷоатро дар назорати нафс муаррифӣ мекунанд: «Шуҷоати бузург ин аст, ки дар вақти хашм худро нигоҳ дорӣ» (Саҳеҳи Бухорӣ, Китобу-л-Адаб, ҳадиси 6116) Ва низ мефармоянд: «Марди бузург он нест, ки дар куштигирӣ пирӯз шавад, балки марди бузург он аст, ки дар вақти хашм худро назорат кунад» (Саҳеҳи Бухорӣ ва Муслим, ҳадиси мутаффақун алайҳ) 2. Шуҷоат – Набудани Тарс Нест Бисёр одамон фикр мекунанд, ки шуҷоат маънои онро дорад, ки инсон ҳеҷ гоҳ натарсад. Аммо ин андеша дуруст нест. Аслиҳаи ислом дар ғазавоти худ метарсиданд, аммо тарси онҳо аз Аллоҳ бузургтар ва аз душман хурдтар буд. Худи Паёмбар ﷺ дар дуъо мефармуданд: «Аллоҳумма, иннӣ аъузӯ бика минал-ҷубни ва аъузӯ бика минал-бахли...» (Худоё, ба Ту паноҳ мебарам аз бусул ва бахилӣ...) (Саҳеҳи Бухорӣ, ҳадиси 2823) Бусул (тарс аз муқобила) дар ин ҳадис дар канори бахилӣ зикр шудааст, зеро ҳарду аз заифии имонанд. Шуҷоат на он аст, ки тарс надошта бошӣ, балки он аст, ки бо вуҷуди тарс, амали дурустро анҷом диҳӣ. Шуҷоат он аст, ки тарси ту аз Худо аз тарси ҳама чиз бузургтар бошад. 3. Ду Намуди Шуҷоат Дар таълимоти ислом шуҷоат ба ду намуд тақсим мешавад: Нахуст – Шуҷоати ҷисмонӣ: Ин қобилияти истодагарӣ дар муҳориба ва пуштибонӣ аз ҳақ аст. Чунон ки Холид (РазиялЛоҳу анҳу) дар ҷанги Муъта ҳангоми шикасти дасташ, бо дасти дигар ҷангро идома дод ва то охир мубориза бурд. Ӯ дар ин бора гуфтааст: «Ҳатто агар як устухон бароям монад, дар ин роҳ ҷанг мекунам» (Ал-Бидоя ва ан-Ниҳоя, Ибни Касир, ҷилди 5) Дуюм – Шуҷоати маънавӣ: Ин ҷасорат барои гуфтани ҳақ дар пеши золим, ёрӣ ба мазлум ва иқрор ба хатои худ аст. Намунаи он Умар (РазиялЛоҳу анҳу) буд, ки дар миёни мардум меистод ва мегуфт: «Ҳар кас бештар аз ман медонад, ба ман бигӯяд». Паёмбар ﷺ дар ин бора гуфтаанд: «Беҳтарин ҷиҳод, гуфтани сухани ҳақ дар пеши подшоҳи золим аст» (Сунани Абу Довуд, ҳадиси 4344) Ин ҳадис нишон медиҳад, ки шуҷоати маънавӣ баъзан аз шуҷоати ҷисмонӣ бузургтар аст, зеро дар он инсон на танҳо бо душмани намоён, балки бо нафс, ҳаво ва тарс аз мардум мубориза мекунад. 4. Шуҷоат дар Назорати Забон Яке аз зуҳуроти қавии шуҷоат дар ислом, назорати забон дар замони фитна ва ғазаб аст. Паёмбар ﷺ дар ҳадиси дигар фармуданд: «Ҳар кӣ сукут кунад, наҷот ёбад» (Сунани Тирмизӣ, ҳадиси 2501) Ин сукут на аз бусул (тарс) балки аз шуҷоат аст, зеро назорати забон дар вақте ки ҳама сухан мегӯянд, сахттар аз шамшер задан аст. Умар (РазиялЛоҳу анҳу) низ дар ҷавониаш бо далерӣ ҳақро мегуфт, аммо дар халифагӣ бо ҳикмат ва сукути баҷо сухан мегуфт. Марди ҳақиқӣ он аст, ки забонро дар вақти хашм назорат кунад ва суханаш ба ҷои далерӣ, боиси вайронӣ нагардад. 5. Дарси Умар ибни Хаттоб (РазиялЛоҳу анҳу): Мардонагӣ дар Адолат Давом дорад...

Соатҳои қабули дуъо дар ҳақи ҳамдигар дуъо гу бошед 💎

Ҷумъа меояд, то ба дилҳои хаста бигӯяд: Ҳанӯз дарҳои раҳмати Аллоҳ бозанд… Ҳанӯз дуоҳое ҳастанд, ки метавонанд тақдирро ба хайр зебо кунанд… Ва ҳанӯз Парвардигоре ҳаст, ки аз ҳар дарди пинҳонии дилат огоҳ аст. Ҷумъа — рӯзи ором гирифтани дил дар паноҳи Аллоҳ аст; рӯзе, ки бо як салавот забонат нур мегирад, бо як истиғфор дилат сабук мешавад ва бо як дуои самимӣ умедат дубора зинда мегардад. Шояд имрӯз ҷавоби дуое бошад, ки кайҳо боз дар дилат нигоҳ доштаӣ… Шояд Аллоҳ барои ту чизе омода кардааст, ки аз он чи мехостӣ ҳам зеботар аст. Пас дар рӯзи ҷумъа бештар дуо кун ва ба раҳмати Ӯ умед банд. Ҷумъа ба мо меомӯзонад: он чи аз даст рафт — шояд ҳикмат дошт, он чи дер шуд — шояд вақти беҳтар дорад, ва он чи насиби ту бошад — ҳеҷ гоҳ аз ту нахоҳад гузашт. Танҳо ба Аллоҳ таваккал кун…

ЧИ ГУНА ФАРО РАСИДАНИ ҚИЁМАТ ВА ДАҲШАТИ ОН РУЗ Муқаддима Рӯзи қиёмат бузургтарин ва даҳшатноктарин рӯзест, ки инсоният онро аз сар мегузаронад. Ин рӯз дар Қуръони карим бо номҳои гуногун зикр шудааст: Явм-ул-қиёма, Явм-ул-ҳисоб, Явм-ут-тағобун, Явм-ул-фатҳ…

ЧИ ГУНА ФАРО РАСИДАНИ ҚИЁМАТ ВА ДАҲШАТИ ОН РУЗ Муқаддима Рӯзи қиёмат бузургтарин ва даҳшатноктарин рӯзест, ки инсоният онро аз сар мегузаронад. Ин рӯз дар Қуръони карим бо номҳои гуногун зикр шудааст: Явм-ул-қиёма, Явм-ул-ҳисоб, Явм-ут-тағобун, Явм-ул-фатҳ, Ас-Соах ва ғайра. Ҳар яке аз ин номҳо ба паҳлуе аз даҳшат ва бузургии ин рӯз ишора мекунад. Дар ин мақола мо ба даҳшати рӯзи қиёмат, воқеаҳои он ва роҳҳои наҷот аз он мепардозем. ҲАҚИҚАТИ РУЗИ ҚИЁМАТ Қиёмат рӯзест, ки Аллоҳ Таъоло тамоми махлуқотро барои ҳисобу китоб зинда мекунад. Ин рӯз оғози ҳаёти ҷовидонӣ аст: ё биҳишти абадӣ ё дӯзахи ҷовидонӣ. Дар ин рӯз адолати илоҳӣ ба таври комил зоҳир мешавад ва ҳар кас ҷазои амалҳои худро мебинад. Далелҳо аз Қуръон Қуръони карим дар бораи қиёмат оятҳои зиёде дорад. Аллоҳ Таъоло мефармояд: «Эй мардум! Аз Парвардигоратон битарсед! Зилзилаи қиёмат чизи бузургест. Рӯзе, ки онро мебинед, ҳар модари ширдеҳ тифли ширхораи худро фаромӯш мекунад ва ҳар ҳомила ҳамли худро мегузорад ва мардумро маст мебинӣ, дар ҳоле ки маст нестанд, вале азоби Аллоҳ сахт аст». (Сураи Ҳаҷ, оятҳои 1-2) «Вақте ки Офтоб печида ва торик шавад ва ситорагон фурӯ резанд ва кӯҳҳо ба ҳаракат дароянд». (Сураи Таквир, оятҳои 1-3) Номҳои қиёмат Қуръони карим қиёматро бо номҳои гуногун ёдовар шудааст, ки ҳар кадом ба паҳлуе аз даҳшати он ишора мекунад: Явм-ул-қиёма – рӯзи бархостан Ас-Соах – лаҳзаи ногаҳонӣ Ал-Қориа – кӯбанда ва фурӯкӯбанда Ат-Тамма – мусибати бузург Ас-Соха – садои сахт Ал-Ҳоққа – рӯзи ҳатмӣ ва ҳақиқӣ Явм-ул-ҳисоб – рӯзи ҳисобу китоб Явм-ул-ҳасра – рӯзи пушаймонӣ Явм-ут-тағобун – рӯзи зиён ва фош шудани зарарҳо Қисми дуюм: Воқеаҳои даҳшатноки қиёмат 1. Дамидани сур Аввалин воқеаи даҳшатноки қиёмат дамидани сур аст. Исрофил (ъалайҳи салам) ду бор дар сур медамад: Дамидани аввал – тамоми махлуқот мемиранд: «Ва дар сур дамида шавад, пас ҳар кӣ дар осмонҳо ва замин аст, мемирад, магар он ки Аллоҳ Таъоло бихоҳад». (Сураи Зумар, ояти 68) Дамидани дуюм – тамоми махлуқот зинда мешаванд: «Сипас бори дигар дар он дамида шавад, ногаҳон ҳама бархоста менигаранд». (Сураи Зумар, ояти 68) 2. Зилзилаи бузург Замин ба сахтӣ меларзад ва ҳар чи дар он аст, берун меандозад: «Вақте ки замин ба зилзилаи сахт ларзонда шавад ва замин борҳои сангини худро берун резад». (Сураи Залзала, оятҳои 1-2) 3. Пош хӯрдани кӯҳҳо Кӯҳҳои устувор ба мисли пашми задашуда пароканда мешаванд: «Ва кӯҳҳо ба мисли пашми задашуда гарданд». (Сураи Қориа, ояти 5) 4. Шикофта шудани осмон Осмон шикофта ва сурх мешавад: «Вақте ки осмон шикофта шавад ва ба Парвардигораш гӯш диҳад ва сазовор шавад». (Сураи Иншиқоқ, оятҳои 1-2) 5. Хомӯш шудани Офтоб ва рехтани ситорагон Нурони осмонӣ хомӯш мешаванд: «Вақте ки Офтоб печида ва торик шавад ва ситорагон фурӯ резанд». (Сураи Таквир, оятҳои 1-2) 6. Пароканда шудани одамон Мардум аз қабрҳо бархоста, ба мисли парвонаҳо пароканда мешаванд: «Рӯзе, ки мардум мисли парвонаҳои пароканда бошанд». (Сураи Қориа, ояти 4) 7. Наздик шудани Офтоб Дар рӯзи қиёмат Офтоб ба мардум наздик мешавад. Паёмбар ﷺ мефармояд: «Дар рӯзи қиёмат Офтоб ба бандагон ба андозаи як мил наздик мешавад ва мардум бар асоси амалҳояшон дар арақ ғарқ мешаванд». (Муслим) 8. Даҳшати ҳисобу китоб Ҳар инсон бояд дар баробари ҳар амали худ ҷавоб диҳад: «Пас, ҳар кас ба андозаи заррае хайр карда бошад, онро мебинад ва ҳар кас ба андозаи заррае шарр карда бошад, онро мебинад». (Сураи Залзала, оятҳои 7-8) Қисми сеюм: Аҳволи мардум дар рӯзи қиёмат Гурӯҳҳои мардум Дар рӯзи қиёмат мардум ба гурӯҳҳои гуногун тақсим мешаванд: 1. Мӯъминони солеҳ – чеҳраҳояшон равшан ва хушҳоланд 2. Кофирон ва мунофиқон – чеҳраҳояшон сиёҳ ва ғамгинанд 3. Гунаҳгорон – саргашта ва пушаймонанд Аллоҳ Таъоло мефармояд: «Чеҳраҳое дар он рӯз равшан аст, ба Парвардигорашон менигаранд ва чеҳраҳое дар он рӯз турш аст, медонанд, ки бо онҳо осеби сахте расад». (Сураи Қиёма, оятҳои 22-25) Арақи мардум Паёмбар ﷺ мефармояд: «Мардум дар рӯзи қиёмат арақ мекунанд, то он ҷо ки арақи онҳо дар замин ҳафтод газ фурӯ меравад ва то даҳону гӯшҳояшон мерасад». (Бухорӣ ва Муслим) Давом дорад...

اَحَسِبَ النَّاسُ اَنۡ يُّتۡرَكُوۡۤا اَنۡ يَّقُوۡلُوۡۤا اٰمَنَّا وَهُمۡ لَا يُفۡتَـنُوۡنَ ٢ Оё мардум гумон мекунанд, ки ҳамин, ки гӯянд: «Имон овардем» ва онҳо бигзошта шаванд ва имтиҳон карда нашаванд?

Агар дидӣ, ки Қуръон  дар дилат ҳеҷ таъсире нарасонд, худатро айбдор кун, зеро Аллоҳ фармудааст, ки агар ин Қуръон бар кӯҳе нозил шавад, ба таҳқиқ хоксор мешавад. Ибни Усаймин رحمه الله

💎 عن أبي موسى الأشعري رضي الله عنه قال: قال رسول الله ﷺ: «يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ، أَلَا أَدُلُّكَ عَلَى كَنْزٍ مِنْ كُنُوزِ الْجَنَّةِ؟» فقلتُ: بلى يا رسولَ الله. قال: «قُلْ: لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ». 🌧️Аз Абӯмусо Ашъарӣ رضي الله عنه ривоят аст, ки Расулуллоҳ ﷺ ба ӯ фармуданд: «Эй Абдуллоҳ ибни Қайс! Оё туро ба ганҷе аз ганҷҳои Биҳишт роҳнамоӣ накунам?» Гуфтам: «Бале, эй Расули Аллоҳ ﷺ». Фармуданд: «Бигӯ: لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ — Ҳеҷ тавону қудрате ҷуз ба ёрии Аллоҳ нест». 💎 Ривоят: Муслим, 2704

АЗОБИ ҚАБР ДАР ТАЪЛИМОТИ ИСЛОМӢ Муқаддима Азоби қабр яке аз мавзуъҳои муҳимми ақидавии исломӣ буда, ба ҳаёти баъд аз марг ва марҳилаи аввалини охират марбут аст. Ин мавзуъ дар Қуръони карим ва ҳадисҳои саҳеҳ зикр шуда, дар байни ақоиди аҳли суннат ва ҷамоат ҷойгоҳи вижае дорад. Дар ин мақола мо ба мафҳум, далелҳо, навъҳо ва ҳикмати азоби қабр мепардозем. Мафҳуми азоби қабр Азоби қабр ба озмоиш, саволу ҷавоб ва кайфаре, ки баъд аз дафн дар олами барзах ба инсон мерасад, гуфта мешавад. Ин марҳила байни дунё ва қиёмат аст. Дар ин давра фариштагон Мункар ва Накир ба назди мурда омада, аз ӯ дар бораи Парвардигор, дин ва паёмбараш мепурсанд. Агар шахс мӯъмин бошад, қабраш васеъ ва равшан мешавад ва агар кофир ё гунаҳгор бошад, ба азоб гирифтор мешавад. Далелҳо аз Қуръон ва Суннат Аз Қуръони карим: Яке аз далелҳои равшан дар бораи азоби қабр ояти 46-уми сураи Ғофир аст: «Оташе, ки ҳар бомдоду шомгон бар он арза мешаванд ва рӯзи қиёмат (гуфта мешавад): Оли Фиръавнро ба сахттарин азоб дароваред!» Ин оят нишон медиҳад, ки азоби Фиръавн ва қавмаш пеш аз қиёмат, яъне дар олами барзах ҷараён дорад. Аз суннати набавӣ: Ҳадисҳои зиёде дар бораи азоби қабр вуҷуд доранд. Аз ҷумла Паёмбар (салаллоҳу ъалайҳи вассалам) мефармояд: «Қабр ё боғест аз боғҳои биҳишт ё чоҳест аз чоҳҳои дӯзах». (Тирмизӣ) Дар ҳадиси дигар омадааст, ки Паёмбари Аллоҳ аз азоби қабр ба Худо паноҳ мебурд ва умматро ба он тавсия мекард. Сабабҳои азоби қабр Азоби қабр барои ҳама яксон нест. Баъзе гуноҳҳо сабаби асосии азоби қабр мешаванд, аз ҷумла: 1. Намоз нахондан ё дар он сустӣ кардан – беэътиноӣ ба фарзҳои илоҳӣ 2. Дурӯғгӯӣ ва туҳмат – осеб расонидан ба обрӯи дигарон 3. Ғайбат ва суханчинӣ – вайрон кардани равобити инсонӣ 4. Рибохӯрӣ – истисмори молии дигарон 5. Беэҳтиётӣ дар покизагӣ ва таҳорат – бепарвоӣ дар тозагии бадан ва либос 6. Хиёнат дар амонат – вайрон кардани боварии мардум Навъҳои азоби қабр Азоби қабр шаклҳои гуногун дорад: Фишори қабр – ҳатто мӯъминон низ фишори қабрро эҳсос мекунанд, вале барои онҳо ин кафорати гуноҳҳост Торикӣ ва тангии қабр – барои кофирон ва гунаҳгорон Азоби оташ – ба маънои маҷозӣ ва ҳақиқӣ Ваҳшати танҳоӣ – дарку эҳсоси танҳоии мутлақ Азоби фишори рӯҳӣ – пушаймонӣ ва афсӯс аз умри талафшуда Ҳикмати азоби қабр Азоби қабр ҳикматҳои зиёде дорад: 1. Кафорати гуноҳҳо – барои мӯъминон, то дар қиёмат сабуктар ҳисоб шаванд 2. Огоҳсозӣ ва тарбия – барои зиндагон, то аз гуноҳ парҳез кунанд 3. Адолати илоҳӣ – ҷазои амалҳои бад дар ҳамин ҷаҳон 4. Тозагии рӯҳ – покшавии рӯҳ аз олудагиҳои дунё 5. Омодагӣ барои қиёмат – марҳилаи гузариш ба ҳаёти ҷовидонӣ Роҳҳои наҷот аз азоби қабр Ислом роҳҳои зиёдеро барои наҷот аз азоби қабр муайян кардааст: Имони самимӣ ва амали солеҳ – асоси наҷот Адои намозҳои панҷгона – намоз нури қабр аст Тиловати Қуръон, махсусан сураи Мулк – ки монеи азоби қабр мешавад Садақа ва хайрот – ки барои мурдагон манфиат дорад Дуо ва истиғфор – талаби мағфират аз Худованд Хушахлоқи ва некӣ ба падару модар – аз бузургтарин сабабҳои наҷот Руй гардонидан аз гуноҳҳои кабира – парҳез аз амалҳои нописанд Назари уламо дар бораи азоби қабр Аҳли суннат ва ҷамоат ба азоби қабр имон доранд ва онро аз умури ғайбӣ медонанд, ки бояд ба он бовар дошт, ҳарчанд бо чашми сар дида нашавад. Баъзе фирқаҳо, мисли мӯътазила, азоби қабрро инкор кардаанд, вале аксари уламои исломӣ бар асоси далелҳои қатъӣ аз Қуръон ва суннат онро собит медонанд. Хулоса Азоби қабр ҳақиқатест, ки дар Қуръон ва суннат собит шудааст. Ин марҳила барои ҳар инсон ногузир аст ва огоҳӣ аз он бояд моро ба сӯи амали солеҳ ва парҳез аз гуноҳ раҳнамун созад. Зиндагии дунё муваққат аст ва қабр дарвозаи охират мебошад. Оқил касест, ки барои ин сафари ногузир тӯшаи неке бардорад ва аз амалҳое, ки сабаби азоби қабр мешаванд, парҳез кунад. Чунон ки Паёмбари Аллоҳ мефармояд: Қабр аввалин манзилгоҳи охират аст. Касе, ки аз он наҷот ёбад, баъд аз он осонтар хоҳад буд ва касе, ки аз он наҷот наёбад, баъд аз он сахттар хоҳад буд». (Тирмизӣ) Пас, шоиста аст, ки ҳар мусулмон худро барои ин марҳила омода созад ва бо амалҳои нек қабрашро равшан гардонад.

📖Ояти Қуръон ﴿مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعًا ۚ إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ ۚ وَالَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئَاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ ۖ وَمَكْرُ أُولَٰئِكَ هُوَ يَبُورُ﴾ 📖 Сураи Фотир, ояти ۱۰ «Ҳар кас иззат мехоҳад, пас тамоми иззат аз они Аллоҳ аст. Сухани пок ба сӯи Ӯ боло меравад ва амали солеҳ онро боло мебарад. Ва касоне, ки корҳои бадро макр ва тадбир мекунанд, барои онҳо азоби сахт аст; ва макри онҳо нобуд хоҳад шуд. Аллоҳ моро аз аҳли сухани пок ва амалҳои солеҳ қарор диҳад. Амин.

🌧️Дуо беҳуда намеравад, балки Аллоҳ дар вақти иҷобат шудани он ҳикмате дорад. Пас, ба Аллоҳ гумони нек дошта бош. Ҳамоно Паёмбар ﷺ дар Макка (дуо мекард), вале гирифторӣ ва сахтии ӯ танҳо баъд аз се сол бартараф гардид, дар ҳоле ки ӯ беҳтарини халқ аст.

🌧️ Дар бораи нигоҳ доштани намоз ﴿حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلَاةِ الْوُسْطَى وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ﴾ «Намозҳоро ва махсусан намози миёнаро муҳофизат кунед ва барои Аллоҳ бо фурӯтанӣ ва итоат бархезед. 📖 Сураи Бақара, ояти 238 Дуо: «اللَّهُمَّ إِنَّا نَعُوذُ بِكَ مِنْ صَلَاةٍ لَا تَنْفَعُ» Эй Аллоҳ! Мо аз Ту паноҳ меҷӯем аз намозе, ки ба мо фоида намерасонад.» Аллоҳ намозҳои моро бо ихлос, ҳузури қалб ва хушӯъ қабул фармояд. Амин.

نَحْتَاجُ كُلُّنَا إِلَى النَصِيحَةِ مِنْ  وَقْتٍ  لِآخَرَ Ҳамаи мо гоҳ-гоҳ ба насиҳат эҳтиёҷ дорем.

اِنَّمَاۤ اَشۡكُوۡا بَثِّـىۡ وَحُزۡنِىۡۤ اِلَى اللّٰه Ҷуз ин нест, ки шарҳи андуҳи худ танҳо ба Аллоҳ мегуям. [ 12:86 ] Танҳо шикояти мо ба Аллоҳ аст 💔

Дар гузашта занон танҳо худро барои як нафар зебо месохтанд он ҳам барои шавҳарҳояшон аммо имруз занон худро барои ҳама меороянд ҷуз шавҳарҳояшон.

Гуфтори Товус ал-Ямонӣ رحمه الله عن طاوس اليماني رحمه الله قال: «إِنَّ المَلَائِكَةَ يَكْتُبُونَ أَعْمَالَ بَنِي آدَمَ، فَيَقُولُونَ: فُلَانٌ نَقَصَ مِنْ صَلَاتِهِ الرُّبُعَ، وَنَقَصَ فُلَانٌ الشَّطْرَ، وَزَادَ فُلَانٌ كَذَا وَكَذَا». 📚 مصنف عبد الرزاق  Товус ал-Ямонӣ رحمه الله мегӯяд: «Фариштагон амалҳои фарзандони Одамро менависанд ва мегӯянд: Фалонӣ аз намозаш чорякро кам кардааст; фалонӣ нисфи онро кам кардааст; ва фалонӣ бар он чунон ва чунон афзудааст». Панд: Ин сухан моро ба он водор мекунад, ки намозро бо диққат, ихлос ва ҳузури қалб адо кунем ва аз кам кардани ҳаққи намоз парҳез намоем.

💎Ҳадис عن أبي اليسر الأنصاري رضي الله عنه قال: أنَّ رسولَ اللهِ ﷺ قال: «مِنْكُمْ مَنْ يُصَلِّي الصَّلَاةَ كَامِلَةً، وَمِنْكُمْ مَنْ يُصَلِّي النِّصْفَ، وَالثُّلُثَ، وَالرُّبُعَ، حَتَّى بَلَغَ العُشْرَ». 📚 مسند الإمام أحمد Аз Абул-Яср ал-Ансорӣ رضي الله عنه ривоят аст, ки Расули Аллоҳ ﷺ фармуданд: «Аз миёни шумо касе ҳаст, ки намозро пурра адо мекунад; ва касе ҳаст, ки нисфи онро, сеяки онро, чоряки онро…» — то он ки ба даҳяки он расид. Дарс: Ин ҳадис инсонро ба адои намоз бо ҳузури қалб, ихлос ва диққат ташвиқ мекунад. Сифат ва камоли намоз танҳо ба ҳаракатҳои зоҳирӣ вобаста нест, балки ба ҳузури дил ва ихлос низ вобаста аст.

🌟 Хушо ба ҳоли касе, ки хобашро тарк кард, аз рӯи муҳаббат ва шавқ ба Парвардигораш. 🪶 Оромии шаб ва розу ниёз бо Парвардигори Бузург... 🪶 Ин ҷо ашкҳо мерезанд ва дуоҳо иҷобат мешаванд.