شاید در جهانی دگر.

از تکرارِ این حرفا و روزها شرمنده‌ام. انگار جز اندوهم چیزی برای ارائه ندارم.

مرگ فقط بابا و مادربزرگم رو ازم نگرفت. مرگ آدم‌هایی رو ازم گرفت که فکر میکردم اگر جایی خرد و خاکشیر شدم، میشینن و منو تیکه تیکه به هم وصل میکنن. اما خب هم اون آدم‌ها مردن و هم عزیزای من و هم خودِ من. الان باید برای چندین نفر سوگواری کنم.

با سوگِ عزیزت شوخی کردن هم یک مرحله‌ی دیگه از رنجه که هیچکس جز اونی که عزیزی از دست داده نمیفهمه.

طوفان اومد و من فکر میکردم تو این طوفان دستم رو میگیری و محکم نگهم میداری. نمیدونستم تو خودت طوفانی.

یکی هم میزنم تو دهن کودکِ ناامن درونم که سعی میکنه همه‌چیز رو یک طرفه ترمیم کنه تا شاید اینبار احساس امنیت کنه. بشین سرجات توله سگ.

یک زمانی غمم از غروب شروع میشد، الان اصلا تموم نمیشه.

حالا من همیشه همه‌چیز یادم میره. نمیدونم تو چرا از یادم نمیری؟

کی فکرش رو میکرد احساساتی بودن یک روزی نقطه ضعف محسوب شه؟

بُرد با پسریه که عکس دوست دخترشو استوری میکنه>>> ^نَهان^ @sut_tw

بُرد با پسریه که عکس دوست دخترشو استوری میکنه>>> ^نَهان^ @sut_tw

غمگینم و پدرم را می‌خواهم(باید برم زیرخاک)

آدما نمیفهمن داری تیکه تیکه میشی و سعی میکنی باز هم خوب رفتار کنی.

بچه‌ها از من به شما نصیحت از عزیزانتون فیلم بگیرید. عکس هم نه. فیلم.

دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم، گریستم. -عفیف‌باختری

آخه دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن، ولی ندیدن بهتر از نبودنشه. سیگار داری؟ -رادیو چهرازی