مجله بین‌الملل

این اهنگ تو را به گریه می اندازد نه بخاطر سیاست ،نه بخاطر جنگ بخاطر چیزی ساده‌تر از این‌ها

از بمب خارجی تا طناب دار داخلی، دفاع از ملی‌گرایی دموکراتیک و مدنی مجتبی نجفی حتی نمی‌توانم بگویم او " جوان" افتاد، او " نوجوان" افتاد. بیست و یک سال در دوران امروز هنوز آغاز جوانی نیست. باز هم جمهوری اسلامی،  ضعیف کشی کرد. یاد محسن شکاری، محمدمهدی کرمی و محمد حسینی افتادم. در کوران زن، زندگی، آزادی ضعیف ترین ها را گلچین کرد و به چوبه دار سپرد. " ساسان آزادوار" حتی با قوانین خود جمهوری اسلامی حقش اعدام نبود. اما چرا آنها دست به این انتخاب زدند؟ تکرار رویه های گذشته. " حکومت بی مردم" به این معنی نیست که هیچ حامی ندارد، به این معناست که با سیاست حامی پروری جامعه را چند شقه کرده و اکثریت بزرگی را علیه خود و تخم کین و نفرت می‌کارد و  خشونت درو می‌کند. تکلیف طرفداران گفتمان " نه به جنگ، نه به دیکتاتوری" مشخص است. ما بر گفتمان ملی گرایی مدنی و دموکراتیک، خون هر شهروند ایرانی را ارج می‌نهیم و همانطور که از کشتار دی ماه اعلام انزجار کردیم، از کشته شدن شهروندان کشور زیر بمبهای متجاوز خارجی اندوهگین شدیم و بر همان‌ مشی از اعدامها ابراز انزجار می‌کنیم. اصل اعدام، خود تباهی لست چه برسد به اعدام یک نوجوان،چه برسد به ستاندن جان یک انسان بدون هیچ دادگاه عادلانه و علنی. ‏"نه به اعدام"  نه به قطع اینترنت، نه به پایمال کردن حقوق شهروندی، نه به رانت خواری و ویژه خواری، نه به زایل کردن حق انتخاب کردن و انتخاب شدن، نه به مقام مادام العمر در حکومتداری شانه به شانه "نه به جنگ" حرکت می‌کنند و این اصل اساسی ملی گرایی مدنی و دموکراتیک است اگر ما نمی‌خواهیم کشورمان طعمه رقابت‌های منطقه ای و جهانی شود و مرزهای ملی اش مورد تاخت و تاز قرار بگیرد، به همان نسبت هم نمی‌خواهیم " شهروندان " ایران بازیچه هوس اصحاب قدرت و جنون سیری ناپذیر میل به خونخواری شوند. از این منظر: ما از کشته شدن کودکان میناب ابراز انزجار می‌کنیم. از اعدام جوانان ایران بیزاری می‌جوییم. از مشی و منش استبداد، از دلهای بی رحم و عطش به ریختن خون دوری می‌جوییم و اینها اصول آشتی ناپذیرند و توجیه یکی به نفع دیگری نفی ملی گرایی اصیل مدنی مبتنی بر  دفاع بی قیدوشرط از حقوق شهروندان ایرانی و خانه ای به نام ایران در برابر تعدی های داخلی و خارجی است. طرفداران گفتمان نه به جنگ و نه به دیکتاتوری سرافرازند. نه در برابر این جنایت سکوت کردند نه در برابر آن جنایت.  ایران خانه کودکان مینابی است، خانه ساسان آزادور، خانه کیان و ماکان است و سزاوار نیست اهل خانه را روزی سرکوبگر داخلی بکشد، روزی دیگر متجاوز خارجی، یک روز بمب چندتنی، یک روز جوخه اعدام. از دلهای خالی از رحم، از عدد کردن و ارزان کردن جان انسان‌ بیزاریم.

استکباردوز فرخ نعمت‌پور بر اساس گزارشی که در وب‌سایت فارسی بی‌بی‌سی منتشر شده، "جنگ در خاورمیانه جایگاه ایالات متحده آمریکا را به‌عنوان یک قدرت مسلط در صادرات انرژی تقویت کرده است؛ به‌گونه‌ای که بازارهای آسیا و اروپا برای تأمین هر محموله نفت خام، گاز طبیعی و سوخت جت آمریکایی با یکدیگر رقابت می‌کنند." در ادامه این گزارش آمده است که طبق داده‌های اداره اطلاعات انرژی آمریکا، صادرات نفت خام و فرآورده‌های نفتی این کشور در هفته گذشته به رکورد بی‌سابقه ۱۲.۹ میلیون بشکه در روز رسیده است. همچنین، بر اساس آمار شرکت ردیابی کشتی‌های کپلر (Kpler)، صادرات گاز طبیعی مایع (LNG) نیز در ماه گذشته به بالاترین سطح تاریخی خود دست یافته است. گفته می‌شود تا روز چهارشنبه، بیش از ۶۰ نفتکش غول‌پیکر خالی در حال حرکت به‌سوی سواحل آمریکا بوده‌اند؛ رقمی که تقریباً سه برابر دوره پیش از آغاز جنگ در خاورمیانه است و از افزایش بیشتر صادرات آمریکا در ماه‌های آینده حکایت دارد. با این اوصاف، آنچه به‌نام «آمریکاستیزی» از سوی جمهوری اسلامی مطرح می‌شود، در عمل بار دیگر به تقویت جایگاه آمریکا انجامیده است. به بیان دیگر، نوع مواجهه ایدئولوژیک و تقابلی حاکمان ایران، نه‌تنها مانعی برای نفوذ آمریکا نبوده، بلکه در مواردی به تقویت آن کمک کرده است. نگاهی به گذشته نیز این الگو را تأیید می‌کند. سرکوب جریان‌های چپ در ایران، در سال‌های نخست پس از انقلاب، یکی از نخستین تحولاتی بود که در راستای تضعیف رقیب اصلی آمریکا در آن زمان، یعنی اتحاد جماهیر شوروی، ارزیابی می‌شد. در ادامه، سیاست‌های منطقه‌ای تنش‌زا موجب افزایش نگرانی کشورهای همسایه، به‌ویژه در جنوب خلیج فارس، شد و آنان را بیش از پیش به سوی عقد قراردادهای امنیتی و نظامی گسترده با آمریکا سوق داد؛ قراردادهایی که عملاً حضور واشنگتن را در منطقه تثبیت و تقویت کرد. فراتر از این، استمرار رویکرد تقابلی با آمریکا و اسرائیل، در نهایت زمینه‌ساز افزایش تنش‌های مستقیم و تحمیل هزینه‌های سنگین بر کشور شده است؛ هزینه‌هایی که در قالب درگیری‌های محدود و دوره‌ای، خسارات اقتصادی و انسانی قابل توجهی به همراه داشته‌اند. جنگ دوازدە و چهل روزە صدها میلیارد دلار خسارت بر کشور وارد کردە است. اگر با نگاهی واقع‌گرایانه و مبتنی بر محاسبه منافع بنگریم، می‌توان گفت که عملکرد جمهوری اسلامی، برخلاف شعارهای اعلامی، به سود موقعیت راهبردی آمریکا و حتی تل‌آویو تمام شده است. اسراییل هیچگاە تا این اندازە از لحاظ ژئوپولیتیکی موقعیت خود را تحکیم نکردە است. از این منظر، شاید بتوان گفت جمهوری اسلامی نه «استکبارستیز»، بلکه در عمل «استکباردوز» است؛ یعنی کنش‌ها و سیاست‌هایش در بزنگاه‌هایی به‌گونه‌ای پیش رفته که به تقویت همان قدرت‌هایی انجامیده که در شعار با آن‌ها تقابل دارد. سال‌ها بود که آمریکا در پی گسترش بازارهای صادرات انرژی خود بود؛ هدفی که اکنون، در سایه تحولات منطقه‌ای و سیاست‌های تنش‌آفرین محقق شده است.

تقدیرِ قوها من اون دشت خشکم .... که بارون نداره ترانه: کاوه آهنگ: کاوه و ژینا

https://youtu.be/AWxQ5SZxX6M

این مخاطره هم مردان و هم زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما با توجه به اولویت مردان و تأکید بر نان‌‎آور بودن آنها در محیط کار، زنان اغلب بیش از مردان در معرض اخراج قرار دارند. هر روز آماری از کارخانه‌ها و مراکز آسیب‌دیده منتشر می‌شود که حکایت از اخراج و بی‎‌کاری تعداد کثیری از کارگران دارد و زنان هم در آن سهم دارند. جنگ سیاه است و این سیاهی برای زنان پررنگ‌تر. مادران، به‌خصوص مادران بدون همسر، در شرایط جنگی چالش‌های بیشتری متحمل می‌شوند. سلامت جسم و روان کودک در هر سنی، فشاری مضاعف برای مادری است که زیر بمباران قرار دارد. یک مادر مجرد به من از دشواری جابه‌جایی با کودک کوچک خود که اکنون از صدای بمباران دچار شب‌ادراری شده است گفت. از این‌که چطور باید با بچه‌ی کوچک از شهری به شهر دیگر برود تا از صدای بمب و ترس نابودی فرار کند. از این‌که چطور جان، ارزش خود را از دست داده است. این در حالی است که مشکلات با پایان جنگ تمام نمی‌شوند، پیامدهای اقتصادی و روانی این فاجعه پس‌لرزه‌‎هایی هستند که باید منتظرشان بود. نقد اقتصاد سیاسی

جنگ چه‌گونه سلامت زنان را به مخاطره می‌اندازد؟ ✍ شمیم شرافت ۲۹ فروردین ۱۴۰۵ بمب‌ها فرومی‌ریزند، خانه‌ها ویران می‌شوند و آرزوها در میان‌ دود به هوا می‌روند. گاهی تکه‌ای از بدن بر جای می‌ماند برای خاکسپاری و گاهی هم انسان زنده می‌ماند، حیرت‌زده، غرق در خاک، خیره به نابودی. در میانه‌ی انفجارها، در شرایط پرمخاطره‌ی جانی و مالی، دارو کمیاب می‌شود، یافتن پزشک دشوار و دسترسی به امکانات بهداشتی پرچالش. در حالی که مردان بیشتر از زنان به‌دلیل مرگ مستقیم در میدان جنگ می‌میرند، در بین شهروندانی که نقشی در جنگ نداشته‌اند، به نظر می‌رسد که زنان بیشتر از مردها در معرض آسیب‌های غیرمستقیم، مزمن و چندبعدی سلامت هستند. سلامت باروری، سلامت روان، دسترسی به خدمات درمانی در میانه‌ی جنگ دچار چالش می‌شود و خشونت جنسی نیز در شرایط بحرانی، افزایش می‌یابد. در این یادداشت به انواع مخاطرات جنگ بر سلامت زنان اشاره می‌کنم. ۱. سلامت جنسی و باروری تحقیقات نشان داده است که جنگ مرگ‌ومیر مادران را افزایش می‌دهد، دسترسی به خدمات بارداری و زایمان در هنگام جنگ کاهش پیدا می‌کند، بارداری ناخواسته و سقط‌های ناایمن هم بیشتر می‌شود. نمونه‌ی کشور میانمار نشان داده است که چطور برخی گروه‌ها زنان را تشویق می‌کردند که برای انقلاب بچه‌دار شوند و از باروری زنان برای اهداف قومی و سیاسی استفاده می‌کردند. همچنین زنان در مناطق اقلیت قومی از وسایل پیشگیری بارداری کم‌تری استفاده می‌کنند. در واقع سلامت جنسی و باروری زنان خود بخشی از جنگ است، نه فقط پیامد آن و تاثیر جنگ می‌تواند برای زنان فراتر از میدان نبرد باشد و اثراتی بلندمدت بر آنها بگذارد. با توجه به کوتاه بودن بازه جنگ کنونی و دسترسی محدود به اطلاعات باروری، نمی‌توان آمار دقیقی از سقط‌های ناایمن در این شرایط به‌دست آورد، با این حال یافته‌های میدانی حاکی از آن است که این مخاطرات برای زنان به انحای مختلف خود را نشان داده است. نیلوفر حامدی در گزارش خود در روزنامه‌ی شرق از جنگ دوازده روزه‌ی ایران و اسرائیل نوشته است که یک ماما، بخشی از خانه‌ی خود را استریل کرده و در اختیار خانواده‌هایی گذاشته بود که به هر دلیلی شرایط مراجعه به مراکز درمانی را نداشتند، همچنین طبق گفته‌ی این خبرنگار، برخی متخصصان در این شرایط به زنان مشاوره رایگان داده و به خانه‌های‌شان رفته و به آنان خدمت ارائه کرده‌اند. چالش‌های اقتصادی زمان جنگ، در شرایطی که کسی کار نمی‌کند و پس‌اندازها رو به اتمام است، می‌تواند برای زنان باردار در دستیابی به امکانات سلامت بارداری، بارداری در شرایط مطلوب و خدمات پس‌ازآن اثرگذار باشد. بیمارستان گاندی تهران در اثر حملات آسیب جدی دید و تعدادی مراکز بهداشتی و پایگاه اورژانس نیز دچار تخریب شدند. همچنین برخی بیمارستان‌ها در تهران و شهرستان‌ها ناچار به تخلیه شدند. یک پرستار به من از مادرانی گفت که از ترس زایمان زودرس داشتند، از تخت‌هایی که در دوران بیمارستان گران شده و افرادی که ناچار شده بودند هزینه‌های زیادی را برای سزارین یا بیمارستان خصوصی در دوران جنگ برای بارداری متحمل شوند. ۲. افزایش خشونت علیه زنان در شرایط جنگی یکی از آسیب‌های روانی، جسمی و جنسی وارده بر زنان در شرایط جنگی، افزایش خشونت علیه آنان است. تجاوز و آزار جنسی، خشونت خانگی و خشونت شریک زندگی و قتل ناموسی از جمله‌ی این خشونت‌ها است. در این شرایط گویی بدن زن به میدان جنگ تبدیل می‌شود. این خشونت می‌تواند مشکلات جسمی همچون عفونت دستگاه تناسلی، درد مزمن لگنی و آسیب‌های ناشی از تجاوز را به همراه داشته باشد. از بُعد روانی هم افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه، ازجمله پیامدهای ناشی از خشونت علیه زنان در شرایط جنگی است. زنان باید بتوانند در این شرایط رابطه‌ی جنسی ایمن را تجربه کنند و درباره‌ی بارداری خود تصمیم بگیرند. در ایران نزدیک به یک‌سوم زنان خشونت از سوی شریک زندگی خود را تجربه می‌کنند. همچنین طبق آخرین گزارش‌ها، در فاصله‌ی خرداد ۱۴۰۰ تا خرداد ۱۴۰۲، نزدیک ۱۶۵ زن‌کشی در ایران اتفاق افتاده که در دوسوم آن همسر و یک‌پنجم آن پدر و برادر قاتل زن بوده‌اند. ۳. پیامدهای اقتصادی جنگ برای زنان بررسی وضعیت اقتصادی زنان در منطقه‌ی تیگرای در اتیوپی پس از جنگ (طی دو سال از نوامبر ۲۰۲۰ تا نوامبر ۲۰۲۲) نشان داده است که این جنگ موجب کاهش شدید دارایی‌های زنان از جمله تخت، مبلمان، لوازم خانگی، تلفن همراه و دام‎‌ها شده است. هنوز نمی‌دانیم جنگ ایران و آمریکا و اسرائیل چقدر طول بکشد، اما پس از تحمل جنگ ۱۲ روزه، کشتار دی‌ماه و وضع محدودیت اینترنت، پس از آن نابودی زیرساخت‌های کشور در جنگ فعلی، اقتصاد ایران بیش‌ازپیش در مخاطره است.

احمدرضا احمدی، سال‌ها پیش از تجاوز نظامی اخیر امریکا و اسراییل به ایران، سروده بود: هنوز زنده‌ام. آمریکا هنوز حمله نکرده ‌است. ما که همه‌ی عشق و سخاوت را به این دو سه گل شمعدانی در گلدان سپرده‌ایم اگر آمریکا حمله کند ما از این ارتفاع که آپارتمان من است حریق را در دبستان‌ها، مهدکودک‌ها و باغ‌های مانده از پاییز می‌بینیم. مرگ و نیستی محله‌ی ما را می‌گیرد. دیگر «دریانی» نمی‌تواند برای ما شیر و سبزی و سیب‌زمینی بیاورد. دبستان «علی پاشا» بسته می‌شود. و کودکان از وحشت هواپیماها برای بازی به محوطه‌ی پشت پنجره نمی‌آیند. مادران را بغل می‌کنند و در وحشت و تنهایی از پنجره‌های بسته‌ یکدیگر را صدا می‌کنند. من قرص‌های قلبم را که با آن‌ها زنده هستم گم می‌کنم. تلفن‌های پزشکان اشغال است. اداره‌ی برق جواب تلفن‌ها را نمی‌دهد که چرا برق خانه‌ها خاموش است. مأموران آتش‌نشانی یک هفته است به خانه‌ها نرفته‌اند. یک هفته است که حمام نرفته‌اند. دیگر حوصله‌ی جنگ را ندارم. حمله‌ی عراق را دیدم. خاموشی در وحشت را دیدم. تازه آن‌سال‌ها ماهور چهار سال داشت. این‌بار باید ماهور مرا کول کند به پارکینگ ببرد که من نمی‌توانم با یک چشم پله‌ها را در تاریکی تشخیص دهم. جنگ کر است. کور است. کری و کوری را دوست دارد. گروه «آوین» با اولین آژیر از هم می‌پاشد. دختران نوازنده هریک به گوشه‌ای فرار خواهند کرد. و امروز ما که «از پنجره‌های بسته یکدیگر را صدا کردیم» مانده‌ایم با صدها میلیارد دلار خسارت جنگی و میلیون‌ها نفر که در تنگنای معیشت‌ روزانه‌شان هستند. https://pecritique.com/2026/04/15/%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%b1%d8%a7%d9%82%d8%a8%d8%aa-%d8%aa%d8%a7-%d8%aa%d9%85%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%ac%d9%85%d9%87%d9%88%d8%b1%db%8c%d8%aa-%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87%db%8c-%d9%87/

نقد "اپوزیونیسم"(oppositionism) ایرانی ✍محمدرضا نیکفر اپوزیونیسم ایرانی بینش و منشی است که سیاست را عملاً از محتوای اجتماعی‌اش تهی کرده است. این بینش و منش زمانی شکل گرفت که مفهوم سیاسی-اجتماعی دگرگونی بنیادی در ذهن فعالان سیاسی رنگ باخت، و به جای آن "براندازی" در معنایی مکانیکی نشست. بخش بزرگی از فعالان سیاسی در خارج از کشور عملاً در این معنا "برانداز" شدند. آنگاه که چنین شد، پرسش نخست از فعال سیاسی دیگر این نبود که در باره‌ی آزادی و برابری و عدالت چه فکر می‌کند، بلکه این بود که "برانداز" است یا نه. باز گردیم به مضمون اجتماعی تصور از تغییر! اکنون عدالت و آزادی در موقعیت جنگی به معنای در نظر گرفتن حق مردم در تعیین سرنوشت خویش در وضعیتی است که زیر بمباران و گرفتار استیصال ناشی از فقر و فلاکت نباشند. این رویکرد به معنای عبور از "اپوزیونیسم" است. "اپوزیونیسم" ابتذال و ورشکستگی خود را از جمله در برخورد با موقعیت بحرانی حاد کنونی نشان داده است. ما پا در یک دوره‌ی تازه گذشته‌ایم. جنگ هم که به هر صورت متوقف شود، به دوره‌ی پیش برنمی‌گردیم. از تجربه‌ی دوره‌ی به سرآمده درس گرفته‌ایم اگر "اپوزیونیسم" را پشت سر بگذاریم و به جای آن به سیاستی بگرویم جامعه‌گرا و دارای حس مسئولیت به سرنوشت مردم. دیدیم و همچنان می‌بیینم که "اپوزیونیسم" در روایت صریحش در گفتار راست افراطی، چگونه نگاهی ابزاری به جامعه دارد: از این دیدگاه منحط، جامعه را باید مغزشویی کرد، زیر فشار تحریم و در ادامه در زیر بمباران قرار داد، تا به جان بیاید و به "براندازی" روآورد. بازنمایی انحطاط سیاست اپوزیسیونیستی و بررسی ریشه‌های ناتوانی عمومی فعالان سیاسی مردم‌دوست در مقابله با گسترش ابتذال و چنین خط منحطی از وظایف مقدم دوره‌ی جدید است. https://www.radiozamaneh.com/886284

سخنگوی دولت: دولت هزینه بازسازی خانه‌هایی که در جنگ تخریب شده را نمی‌دهد!

آیا غزه یک الگو شد؟ برانکو مارسِتیچ نشریه ژاکوبن این تحلیل به یکی از مهم‌ترین و نگران‌کننده‌ترین تحولات جنگ‌های معاصر می‌پردازد: تبدیل شدن روش‌های جنگی در غزه به الگویی برای درگیری‌های دیگر در خاورمیانه، از جمله ایران و لبنان. در این روایت مستند و تحلیلی، به موضوعاتی مانند: - تغییر ماهیت جنگ‌های مدرن - حمله به زیرساخت‌های غیرنظامی - نقش حقوق بین‌الملل در درگیری‌ها - و پیامدهای انسانی و جهانی این روند پرداخته می‌شود. این اپیزود، روایتی است با تحلیل سوسیالیستی دموکراتیک، از یکی از مهم‌ترین بحران‌های جهان امروز. 🔗 لطفاً با شنیدن پادکست در یوتیوب مجله بین‌الملل کمک کنید تا آگوریتم‌های یوتیوب آن را بیشتر در دسترس عموم قرار دهد. 👇 https://youtu.be/kNIatgj81TU

نور در دلِ ما Oh oh oh… light in our hearts… نور در دلِ ما Oh oh oh… we’re not alone… In the longest night, we still stand strong Little steps but we move along Cold winds try to break our flame But in our hearts, we stay the same شبِ طولانی، اما ایستاده‌ایم Even when the road is hard We remember who we are Darkness never stays forever Morning comes for us together تاریکی می‌ماند؟ نه… صبح می‌آید Oh oh oh… don’t give up now تسلیم نشو There is light inside somehow نور در دلِ تو Oh oh oh… keep holding on ادامه بده All your efforts will be strong نتیجه خواهد رسید Dust may cover all the way But our dreams will never fade Little voices start to rise Echoing across the skies صداها بالا می‌رود Will the morning come again? آیا صبح می‌آید؟ Will our hope defeat the pain? امید پیروز می‌شود Oh oh oh… don’t give up now تسلیم نشو From the dark we rise somehow از تاریکی به نور می‌رویم Oh oh oh… hand in hand با هم هستیم We will heal this broken land And the light will guide us home If you believe that even in the darkest..

سخنرانی سوزانا کاموسو سناتور ایتالیایی و عضو حزب دموکراتیک، در مجلس سنای ایتالیا: زندان اوین یک دانشگاه است، و ایران یک زندان. این همان پیام و شعاری است که جنبش «زن، زندگی، آزادی» بارها به ما منتقل کرده است، تا نشان دهد که درون آن زندان، نسل‌های جوان آن کشور حضور دارند؛ تحصیل‌کرده‌ترین‌ها، فعالان حقوق بشر، و کسانی که خواهان آزادی هستند. در روزهای گذشته، یک زن جوان ایرانی، فعال حقوق بشر، که با وثیقه آزاد شده اما همچنان تحت محاکمه است، برای ما نامه‌ای نوشته است. به همین دلیل نام او را ذکر نمی‌کنم. 🔗 سخنرانی کامل را در کانال یوتیوب مجله بین‌الملل مشاهده کنید 👇 https://youtu.be/um5Ai4pFuEU?is=yjwwEZ8tcH95uOlf

جی‌دی ونس، معاون رئیس جمهوری آمریکا، صبح یکشنبه به وقت اسلام‌آباد در یک کنفرانس خبری کوتاه به خبرنگاران گفت واشنگتن با جمهوری اسلامی به توافق نرسید و هیئت آمریکایی به ایالات متحده باز می‌گردد.

جی‌دی ونس، معاون رئیس جمهوری آمریکا، صبح یکشنبه به وقت اسلام‌آباد در یک کنفرانس خبری کوتاه به خبرنگاران گفت واشنگتن با جمهوری اسلامی به توافق نرسید و هیئت آمریکایی به ایالات متحده باز می‌گردد.

این پادکست بر پایه صحبت‌های لوُچُو کارآچوُلو، مدیر مدرسه و مجله ایتالیایی "لیمس" که یک مجله و نهاد در حوزه ژئوپلیتیک است، تهیه شده. مشاهده در کانال یوتوب: https://youtu.be/PgTDiaX3HZ4?is=qdT688ULNhX4B3ya

از استیصال ملی تا ایده‌ی ملت‌شدن: تأملاتی حین گفتگو در زمانه‌ی جنگ حسام سلامت این گفتگو که با سبحان یحیایی در پلتفرم «پانوراما» انجام گرفت از هر نظر برای من تجربه‌ی سخت و نفسگیری بود. التهاب و ابهام جنگ از یکسو و ترس‌ها و تردیدهای خودم از سوی دیگر سبب شد که برای ادای هر کلمه مجبور باشم جان بکنم. امیدوارم این «تجربه‌ی درونی» در خود گفتگو پیدا نباشد یا آنقدرها پیدا نباشد. نسخه‌ی کامل گفتگو را می‌توانید در آپارات و یوتیوب دنبال کنید. لینک گفتگو در آپارات: از استیصال ملی تا ایده‌ی ملت‌شدن (آپارات) لینک گفتگو در یوتیوب: از استیصال ملی تا ایده‌ی ملت‌شدن (یوتیوب)

قالیباف: پس از ۳ نقض کلیدی چارچوب مورد توافق، آتش‌بس و مذاکره بی‌معناست. ۱- تهاجم به لبنان ۲- تجاوز به آسمان ایران ۳- انکار حق غنی‌سازی