حسن معین - منطقِ جامعه

تحلیلی از علی افشاری ۲۳ مرداد ۱۴۰۴

در جریان یک درگیری میان عزاداران در صحن حرم امام هشتم شیعیان در مشهد، دست‌کم دو نفر زخمی شدند. به گزارش تسنیم، این درگیری پنجشنبه ۲۲ مرداد حدود ۱۰ و ۳۰ دقیقه شب رخ داده است. رسانه‌های ایران می‌گویند هیئت‌های مختلف با چوب‌های مخصوص عزاداری مشغول اجرای مراسم بودند که ناگهان میان دو هیئت درگیری شکل گرفت و عزاداران چوب‌های خود را به سمت یکدیگر پرتاب کردند. تسنیم به نقل از امیرالله شمقدری، دبیر شورای تامین خراسان رضوی نوشت که دو نفر زخمی به بیمارستان منتقل شده‌اند و حال آنان مساعد است. 🎥 شبکه‌های اجتماعی

[ادامه] مدعیان اپوزیسیون و طرفداران خارج‌نشینش که بی‌خبر از زندگی مردم عادی، و بلایی که بر اثر تحمیل و توجیه تحریم‌ها و جنگ بر سرشان آورده، انتظار دارد زیر بمباران سکوت کنند یا در حمایت از جنگ به خیابان بیایند تا کار یکسره شود. اما مردم عادی نه چپ هستند نه راست، نه طرفدار تسلیم به آمریکا و نه تسلیم آخوند، بلکه می‌خواهند زندگی کنند و این اولین و مهم‌ترین حق تمام آن‌هاست که تمام حقوق دیگر ذیل آن و از طریق همان تعریف و محقق می‌شود. و در این میان، مردم طبقات فرودست، استحقاق بیشتری برای رسیدن به این تجربه از زندگی را دارند که تاکنون از آنان دریغ شده؛ البته اگر طبقۀ مسلط و ذی‌نفع از حکومت و نیز اپوزیسیون خارج‌نشین که هیچ نسبتی با این فرودستان ندارند، بگذارند. حکومت مستقر که نتواند به مردم «کیفیت» واقعی از «زندگی» عرضه بدارد، محکوم است به شکست. اینکه چقدر طرفدار دارد، چقدر موشک و پهپاد و چقدر نفت یا اینکه چند پیامبر، امام و شهید را برای خود بسیج می‌کند، چندان تفاوتی در نتیجۀ ماجرا نخواهد کرد. چنانکه نیروی مخالف حکومت اگر نتواند «امید» واقعی به «زندگی» را به مردم عرضه بدارد، نیرویی است محکوم به شکست. اینکه چقدر سیاستمداران خارجی را برای خودش بسیج کند، چقدر موشک بر سر مردم بریزد و چقدر صندوق اعانه برای خود جمع‌آوری کند، و چقدر سلبریتی اینستاگرامی و ماهواره‌ای بسیج نماید، همگی بی‌اهمیت است. مردم می‌خواهند زندگی کنند و این چیزی است که هر نیروی سیاسی و اجتماعی باید بدان توجه کند. تعریف از زندگی و امکانات تحقق آن، باید در اولویت هر برنامۀ اجتماعی و سیاسی باشد؛ وگرنه کاسبی حکومت با «خون شهدا» برای بازداشتن مردم از میل به زندگی یا کاسبی اپوزیسیون با «خون جاویدنام‌ها» جهت تحقیر و تخطئۀ میل مردم به زندگی دور از خطر جنگ و فشار تحریم، دو روی یک سکه است. چرا مردم باید برای مطالبۀ حق زندگی احساس بدهکاری به کسانی داشته باشند که خود عوامل اصلی فروکاست زندگی‌شان به رنج دائمی هستند؟ درک این مسائل بدیهی برای اپوزیسیون نوظهور راستگرای عمدتاً خارج‌نشین که سیاست را به شکل هیجانی و ناگهانی در فضای مجازی آغاز کرده و پیش برده، دشوارست، چرا که باید دانست که مبارزه طولانی و پرهزینه است و نمی‌توان انتظار داشت با توهم دو شب حضور خیابانی با دست خالی، یا توهم تسخیر شهر با چند گروه کوچک مسلح و بی‌برنامه، یا حتی مداخلۀ خارجی آن، مبارزه را تمام‌شده و کم‌هزینه فرض کرد. اما تجارب تاریخی چپ، خاصه کنشگران چریکی خود که خود را نیروی آوانگارد و پیشمرگ تودۀ عادی مردم تلقی می‌کردند (استراتژی مبارزۀ مسلحانۀ اقلیتی از نیروهای چپ جامعه، بدیل استراتژی تحریک و سازماندهی تودۀ مردم بود) می‌تواند درس‌های جالبی پیش روی ما قرار دهد. چنانچه یکی از کنشگران چپ مائوئیست در سال‌های پیش و پس از انقلاب، در باب دگماتیسم در مبارزه به بهای ناچیز شمردن زندگی رزمندگان از جلال طالبانی، از رهبران آن‌زمان اپوزیسیون کرد عراق، نقل می‌کند: «شرایطی فراهم کنید که اگر رفیقی خسته شد بدون آنکه به تسلیم‌طلبی متهم شود، کنار بکشد. ما کردها برای این حالت بیان خاصی داریم. می‌گوییم "دانشتن"، یعنی می‌خواهد بنشیند. چرا چنین امکانی را از یکدیگر سلب می‌کنید؟ ما پیشمرگه‌ای داشته‌ایم که سال‌ها مبارزه کرده بود. وقتی خسته شد، پول و آذوقه‌اش را گرفت و رفت پیش زن و بچه‌اش. یکی دو سالی گذشت خودش بازمی‌گردد و اگر بازنگشت مانعی ندارد؛ انتخاب خودش است. شرایطی را فراهم سازید تا اگر بچه‌ها خسته شدند بتوانند بدون سرشکستگی کنار بکشند و اگر خواستند بتوانند به مبارزه بازگردند.» (شوکت: ۱۳۸۶، ۲۸۳) فراتر از منع انتخاب میان زندگی دو مبارزه به خود کنشگران انقلابی، درک این مطلب اهمیت دارد که نباید مبارزۀ دائمی را به مردم تحمیل کرد و آنان را از زندگی، که نه بدیل مبارزه که خود هدف مبارزه است، بازداشت. چنانچه میرحسین موسوی، بیانیۀ شمارۀ ۱۳ خود گفته بود: «مبارزه امری مقدس است، ‌اما دائمی نیست. آنچه دائمی‌ است، زندگی است.» شاید برخی طرز تفکر موسوی را اصلاحطلبانه یا محافظه‌کارانه بخوانند، اما گذشت زمان نشان داد که او و همسرش با تحمل سال‌ها حصر خانگی و نیز رنج کشتن‌شدن خواهرزاده‌اش در خیابان، هزینۀ این مبارزه را شخصاً پرداختند، اما به مردم تحمیل نکردند. با همین طرز فکر بود که او سیل جمعیت معترض خرداد ۱۳۸۸ را از افتادن به کام مرگ‌‌اندیشان بازداشت؛ حال آنکه مانع مشابهی برای جلوگیری از کشتار سیل مردم معترض دی ۱۴۰۴ وجود نداشت و همان کشته‌شدگان بدل به بهانه‌ای برای دخالت خارجی و مرگ‌های بیشتری شدند که نه براندازی، که سزارین حکومت اسلامی را در پی داشت. اما آنچه در نهایت می‌تواند این سیستم مرگ‌اندیش و ماشین مرگ را از کار بیندازد، تفکری است که زندگی را در بستر عدالت و آزادی برای عموم ارج می‌نهد؛ بدین‌سان پیروزی از آن زندگی است. @RezaNassaji

پیروزی از آنِ زندگی است علیه سیاست مرگ در جمهوری اسلامی و اپوزیسیون راست   هفت سامورایی کوروساوا با دیالوگی درخشان به پایان می‌رسد؛ جایی که یکی از دو سامورایی بازمانده از جنگ فاتحانه کنار دهقانان در مقابل راهزنان، به کار شادمانۀ دهقانان روی زمین (و همرزمشان که به آنان پیوسته) و به گور رفقای کشته‌شدۀ خودشان می‌نگرند و سامورایی پیر به جوان می‌گوید: «در نهایت، ما این جنگ را هم باختیم. پیروزی از آن این دهقان‌هاست.» کسانی که روی زمین کار می‌کنند، چیزی می‌آفرینند، از زندگی و کار لذت می‌برند و به دیگران زندگی عرضه می‌دارند، پیروزند و سامورایی‌های سرگردان که کارشان کشتن و کشته‌شدن است، نصیبی از این زندگی توأم با مرگ نمی‌برند. کشاورزان هستند که معنی زمین، آب و آفتاب را می‌فهمند و این معانی فراتر از «راز سنگر و ستاره» است. تمام جنگ‌ها برای دست یافتن به منابع زمین و آب است؛ و جنگ به‌خودی خود ارزشی ندارد که مردن در آن داشته باشد. هدف به وسیله بدل نمی‌شود. کسی که تنها به مقاومت و مبارزۀ کورکورانه می‌اندیشد و میل طبیعی مردم را به زندگی کردن درک نمی‌کند (چه این میل ویرانگر را با خودخواهی خود توجیه کند، چه آن را به پی‌جویی منافع جمع نسبت دهد)، عاقبت خودش را به کشتن خواهد داد و شاید دیگران را هم. کسی که شیوۀ معقول و معتدل زیستن نمی‌داند و ارزش آن را پاس نمی‌دارد، در میان کشتن و کشته شدن سرگردان خواهد ماند: اگر جنگ او را نکشد، خود از گرسنگی و پوچی خواهد مرد، بی‌آنکه بفهمد معنای غایی و ارزش الوهی در کار نبوده است، بلکه همه‌چیز همان درک ضرورت سهل اما ممتنع زیستن است؛ فراتر از «شستن یک بشقاب» در تعبیر سهراب، که «دشواری وظیفه» در بیان شاملو: «توانِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن / توانِ شنفتن / توانِ دیدن و گفتن / توانِ اندُهگین و شادمان‌شدن / توانِ خندیدن به وسعتِ دل، توانِ گریستن از سُویدای جان ...» که همانا خواستن زندگی باکرامت برای خود و دیگری است. کسانی که هرگز نتوانسته‌اند دیگری را دوست داشته باشند و حق زیستن او را پاس بدارند، در حفظ زندگی خود و درک ضرورت پاسداری از آن هم عقیم خواهند ماند. چنانکه دیالوگ دیگری از همان فیلم می‌گوید که طبیعت جنگ این است: «با حمایت از دیگران، خود را هم حفظ خواهی کرد. اگر تنها به خودت بیندیشی، خودت را هم ویران خواهی کرد.» این همان معنای همکاری اجتماعی در ایدۀ «یاری متقابل، عامل تکامل» کروپتکین است که در مقابل منطق جنگ و رقابت تنازع بقا و تکامل داروینی قرار می‌گیرد. میل کورکورانه به جنگ و مقاومت بی‌نهایت، نمود «رانۀ مرگ» (Thanatos) است که در مقابل «رانۀ زندگی» (Eros) قرار می‌گیرد و نتیجه‌ای جز نابودی برای روان فرد و نیز جامعه ندارد. چنین کسی اگر روزی فرصت زیستن در آزادی و صلح به دست آید، نمی‌تواند از آن لذت ببرد و ممکن است خودش یا دیگران را بکشد. شخصیت بروکس در رمان استیون کینگ و فیلم رستگاری در شائوشنگ، پیرمرد زندانی که پس از آزادی در پیری، نتوانست با آزادی کنار بیاید و خودکشی کرد، چیزی بیش از شخصیت داستانی و سینمایی است؛ همچون شخصیت‌‌های کهنه‌سرباز ویتنام در هالیوود که نمی‌توانند با زندگی و جامعه کنار بیایند. اما در ایران هم مصادیقی واقعی از آن روحیات را می‌شد از همان زمان جنگ یافت که گروهی از رزمندگان در روزهای مرخصی از جبهه در خیابان‌ها دست به خشونت علیه زنان می‌زدند. رزمندگانی که پس از پایان جنگ، سرخورده از عدم توفیق «شهادت» خود که آمادۀ زندگی نبودند و می‌خواستند مثل شخصیت فیلم آژانس شیشه‌ای زندگی مردم عادی را به نام «شاهد»، گروگان بگیرند. کسانی که با پذیرش قطعنامه و زندگی در شهر کنار نیامدند و گروه وحشت (و نه تعبیر نادرست «گروه فشار») «انصار حزب‌الله» را تشکیل دادند تا مبادا مردم روزهای جنگ را فراموش کنند و از زندگی لذت ببرند، از همان قماش مرگ‌اندیش‌ هستند. البته ریشۀ چنین جریانی به ماهیت «مرگ‌سالار، مذهب‌‌سالار و مردسالار» انقلاب اسلامی بازمی‌گشت که نزدیک به پنج دهه بعد، جریان «زندگی‌محور، آزادی‌محور و زن‌محور» جنبش ژینا در تقابل با آن شکل گرفت، هرچند جای خود را به جریان راست برانداز دحول «سلطنت‌طلبی، جنگ‌طلبی و مردسالاری» داد که با انقلاب اسلامی تفاوت ماهوی نداشت؛ اپوزیسیونی سلطنت‌طلب علیه رژیم اسلامی که همچون اپوزیسیون اسلامگرا علیه رژیم سلطنت، از همان ابتدا بوی مرگ برای تمام دیگری‌‌ها می‌داد و مرگ خودی و غیرخودی را در مقیاس وسیع در اعتراضات دی و جنگ چهل‌روزه دامن زد، بی‌آنگه گشایشی در زندگی مردم پدید آید و بی‌آنکه مسئولیت تحمیل این مرگ‌ها و تشدید رنج‌ها را بپذیرد. همان‌طور که حکومت و طرفداران و ذی‌نفعانش که همیشه از مردم وظیفۀ شرکت در مقاومت و پذیرش هزینه‌های آن را، به بهای از دست رفتن تمامی کیفی زندگی، انتظار دارند، بی‌آنکه درکی از اولویت «زندگی» برای مردم داشته باشند، [ادامه دارد] @RezaNassaji

تلگرام در کیفیت زندگی ما ایرانی‌ها خیلی اثر داشت. جدا از اینکه سطح ارتباطات و دسترسی ما به اطلاعات رو فوق‌العاده بالا برد، به ما رسانه‌ای شخصی برای بیان نظراتمون بخشید. انحصار رسانه‌های دولتی و رسانه‌های کلاسیک وابسته رو شکست. هر کس دیگه این امکان رو داره که رسانه شخصی خودش رو داشته باشه. پیش‌تر هم چنین امکانی به وجود اومده بود، اما تلگرام این امکان رو به حدی ارتقا داد که دیگه می‌شد بر رسانه‌های رسمی غلبه کرد. تلگرام دژی برای ما ساخت و به بی‌صدایان رسانه داد. جدا از خدمات گسترده‌تر دیگه‌ای که رایگان به ما بخشید. بله، تولدت مبارک تلگرام.

1️⃣3️⃣ Telegram turns 13 today. For over half that time — the past 7,5 years — it's been one of the 10 most downloaded mobile apps in the world. A whole generation has grown up with it 💪 🎂 Happy birthday, Telegram!

🔻پادکست برنامه جام جهان‌نما، جمعه ۲۳ مرداد ۱۴۰۵  این برنامه رادیویی را می‌توانید هر شب ساعت ۲۰ به وقت ایران، روی موج متوسط ۷۰۲ کیلوهرتز و موج کوتاه ۹۴۶۵ کیلوهرتز بشنوید. تکرار برنامه را هم می‌توانید ساعت ۲۱:۳۰ روی موج متوسط ۷۰۲ کیلوهرتز و موج کوتاه ۵۳۹۵ کیلوهرتز گوش کنید. @BBCPersian

چرا جمهوری اسلامی سرسختی می‌کند؟ مصطفی دانشگر در برنامه تحلیل سیاسی روز چهارشنبه  ۲۱ مرداد ۱۴۰۵/ ۱۲ اوت ۲۰۲۶ چرا جمهوری اسلامی در مذاکرات تنگه هرمز شروط تازه‌ای را اضافه کرده است؟

حسن معین - منطقِ جامعه pinned «تلگرام، امروز ۱۳ ساله شد! حسن معین - ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ از بهمن ماه سال ۱۳۸۲ وب‌سایت شخصی داشتم. با عنوان: شبکه معین علمی (شمع) البته از اوایل سال ۱۳۸۰ در بلاگ اسپوت و جاهای دیگر وبلاگ داشتم. خوشبختانه همه بلاگها و وب‌سایت من هم‌اکنون نیز در دسترس است. از سال…»

🟢دو راهی اصلاح طلبان ؛ بازتعریف یا خروج از سپهر سیاسی ✍🏻حسین علی‌اعلا 🔻جانباز و رزمنده هشت سال دفاع مقدس و مسئول دفتر حزب مجمع ایثارگران ورامین ​🔱ابلاغ حکم اخیر رهبری به آقای حسین طائب برای ریاست سازمان بسیج و تعیین مأموریت‌های کلیدی نظیر «تعمیق فرهنگ مقاومت»، «تقویت شبکه اطلاعاتی مردمی» و «عمق مقابله مردم‌پایه با تهدیدات»، نقطه‌عطف مهمی در ترسیم نقشه راه آینده کشور به شمار می‌رود. این حکم فراتر از یک تغییر مدیریت ساده، از دکترین جدیدی پرده برمی‌دارد که در آن مرز میان حوزه‌های امنیتی، اجتماعی و مردمی بیش از پیش در هم می‌آمیزد. ​ 🔻در این میان، پرسش اساسی و بنیادینی که فعالان و نظریه‌پردازان سیاسی با آن مواجه‌اند، این است که با شکل‌گیری چنین ساختار فراگیر و امنیتی-مردمی، چه سرنوشتی در انتظار احزاب سیاسی و به‌ویژه جریان اصلاح‌طلب خواهد بود؟ ​ " تنگی عرصه و انقباض شدید فضای مدنی " ​وقتی راهبرد کلان کشور بر محور «هر ایرانی یک بسیجی» و پایش اطلاعاتی مردمی استوار می‌شود، به ناچار فضا برای فعالیت‌های مدنی مستقل، تشکل‌های خودبنیاد و احزاب سیاسی منتقد به شدت تنگ می‌گردد. در چنین فضایی، دایره تعریف «خود» و « غیر خودی» در عرصه سیاسی محدودتر شده و بازیگریِ سیاسی از کانال احزاب کلاسیک جای خود را به نظارت‌های حداکثری و امنیتی‌سازیِ هرگونه کنشگری مستقل می‌دهد. ​ " ضرورت تجدیدنظر بنیادین یا خطر حذف قهری " ​🪷دیدگاه واقع‌بینانه حاکی از آن است که استمرار رویکرد فعلی از سوی جریان اصلاح‌طلب — مبنی بر تلاش برای حفظ حضور حداقلی در ساختار قدرت با وجود تنگ‌تر شدن روزافزون حلقه‌ها — دیگر «محلی از اعراب» ندارد. اصرار بر ادامه فعالیت به شیوه سنتی، در غیاب ابزارهای مؤثر اثرگذاری و با وجود چتر نظارتی و اجرایی جدید، نه‌تنها دستاوردی برای این جریان نخواهد داشت، بلکه هزینه‌های سنگینی را به بدنه اجتماعی و سیاسی آن تحمیل می‌کند. ​از این منظر، جریان اصلاح‌طلب یا باید دست به یک تجدیدنظر ساختاری و پارادایمی عمیق در ماهیت، اهداف و تاکتیک‌های خود بزند (و تعریف کاملاً متفاوتی از کنشگری در عصر جدید ارائه دهد)، یا آنکه آگاهانه با چشم‌پوشی از ادامه فعالیت‌های فرسایشی، عواقب و چالش‌های ناشی از تداوم این مسیر را بپذیرد. ​ ​🪽پیام حکم اخیر صریح‌تر از آن است که بتوان آن را با عینک خوش‌بینیِ کلاسیک تحلیل کرد. برای جریان اصلاح‌طلب، دوراهی دشواری پدید آمده است: یا پذیرش واقعیتِ به حاشیه رانده شدن کامل و تبعات سنگین آن، یا بازنگری شجاعانه در فلسفه وجودی و نحوه حضور در سپهر سیاسی ایرانِ امروز. زمان برای تصمیم‌سازی‌های انفعالی به پایان رسیده است. @sobhema_ir

این پژوهش شش گونه نگرشی متمایز را دسته‌بندی کرده است. در این تحلیل، میزان دینداری فردی، باور به جدایی دین از سیاست، اعتماد به سپاه، احساس آزادی در انتقاد از حکومت، حمایت از توزیع عادلانه‌تر منابع نفتی، ادراک تبعیض قومیتی و جنسیتی و احساس آزادی در پوشش، از جمله متغیرهای واردشده به مدل نهایی بوده‌اند.

تلگرام یک سازمانِ مادرِ یادگیرنده، یادگیری‌ی مستمرِ لحظه‌ای همگانی! در فضای" یادگیری‌ی مستمر و هر لحظه‌ای‌ی همگانی " قرار گرفته‌ایم و هر گروه تلگرامی یک سازمان یادگیرنده است! نعمت بزرگی است! یادگیری امری اجتماعی است و نه ذهنی! در این سازمان یادگیرنده در هر لحظه از هم یاد می‌گیریم! می‌توانیم با مهربانی باهم گفت و شنید داشته باشیم! با بخشش و بزرگی از فضای جامعه، غبارهای خشونت و بد‌دلی را بزدائیم، و خودمان صافی‌ تر شویم!

سناریوی اول چیه؟ برگشت به عصر زنبیل گذاشتن خوبی‌ش چیه؟ همه‌ش خوبیه! بخشی از زندگی‌مون در صف بنزین می‌گذره. صف دوست ندارید؟ قیمت آزاد. @Garajetadayoni | گاراژ

اسامی هیات موسس، هیات مدیره، مدیرعامل، متن کامل اساسنامه و حوزه فعالیت استانی/کشوری/ بین‌المللی این تشکل‌ها را توسط خبرگزاری‌های داخلی، صدا و سیما و روزنامه‌های سراسری کشور به اطلاع عموم برسانید حسن معین ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ به گزارش ایلنا به نقل از مرکز اطلاع‌رسانی وزارت کشور، متن پیام رئیس سازمان امور اجتماعی کشور به‌شرح ذیل است: بسمه تعالی ۲۲ مردادماه، روز ملی تشکل‌ها و مشارکت‌های مردمی، فرصتی برای پاسداشت نقش ارزشمند مردم و تشکل‌های مردمی در تقویت سرمایه اجتماعی، حل مسائل جامعه و صیانت از هویت و منافع ملی است. در جنگ چهل‌روزه، تشکل‌های مردمی با حضوری آگاهانه، مسئولانه و غرورآفرین، بار دیگر نشان دادند که سرمایه اجتماعی کشور در بزنگاه‌های تاریخی می‌تواند به پشتوانه‌ای بزرگ برای ملت ایران تبدیل شود. محکومیت آگاهانه و مسئولانه تجاوز به کشور، تبیین آثار و پیامدهای فرهنگی و تمدنی این تجاوز و پیگیری و بازتاب۶zb جنایت مدرسه میناب در مجامع و نهادهای بین‌المللی، بخشی از اقدامات ارزشمند تشکل‌ها در این مقطع بود. این حضور، جلوه‌ای از صیانت از انسجام ملی، دفاع از کرامت انسانی، تقویت همبستگی اجتماعی و روایت مسئولانه حقیقت بود و نشان داد تشکل‌های مردمی می‌توانند در کنار ایفای نقش اجتماعی، در عرصه‌های ملی و بین‌المللی نیز صدای مردم ایران باشند. در دولت چهاردهم و با رویکرد مردم‌محوری، تلاش شده است فعالیت تشکل‌ها بر پایه شفافیت، حاکمیت قانون، پرهیز از سلیقه‌محوری و حمایت قانونی از فعالیت‌های مشروع و قانونی آنان تقویت شود. در همین مسیر،  بدون شکایت و بدون لغو مجوز هیچ تشکلی، فرایند طولانی صدور مجوز با اصلاح رویه‌ها به کمتر از سه ماه کاهش یافته است و به صورت میانگین هرروز سه مجوز فعالیت برای تشکل ها صادر شده است. این رویکرد، گامی در جهت اعتمادسازی و فراهم‌کردن زمینه حضور مؤثرتر جامعه مدنی در عرصه عمومی است؛ چراکه مردم، صاحبان اصلی سرمایه اجتماعی‌اند و تشکل‌ها یکی از مهم‌ترین بسترهای سازمان‌یافتگی این سرمایه برای خدمت به ایران و حل مسائل کشورند. ضمن تبریک این روز به همه تشکل‌های مردم‌نهاد، فعالان اجتماعی، داوطلبان و کنشگران مردمی، از تلاش‌های مسئولانه آنان در دفاع از ایران، انسجام ملی، هویت فرهنگی و کرامت انسانی صمیمانه قدردانی می‌کنیم. سید محمد بطحایی، معاون وزیر و رئیس سازمان امور اجتماعی کشور

ادبیات نامناسب و غیرحرفه‌ای! چند صباحی است روزنامهٔ جوان با ادبیاتی نامناسب و غیرحرفه‌ای به برخی نوشته‌های من حمله می‌کند. این روزنامه به وابستگی به نیروهای نظامی اشتهار دارد، گرچه عبدالله گنجی این موضوع را رد کرده با این حال توضیح روشنی در بارهٔ هویت روزنامه نداده است. در واقع چندین خبرگزاری و سایت و روزنامهٔ سیاسی در ایران انتشار می‌یابد که به سپاه پاسداران نسبت داده می‌شوند. با این حال، نسبت مشخص هر یک از آنها با سپاه، روشن نیست و در این باره شفاف‌سازی اقناع‌کننده‌ای صورت نگرفته است. این در حالی است که رسانه‌های مذکور، خط‌مشی واحدی در برابر مسائل داخلی و خارجی کشور ندارند و اختلاف‌نظر در پاره‌ای موضوعات در بین آنان عیان است. وقتی یک شهروند هدف حملهٔ این قبیل رسانه‌ها قرار می‌گیرد، نخستین حق قانونی و طبیعی او این است که از هویت و ماهیت و جایگاه طرف حمله‌کننده کاملاً اطلاع داشته باشد. وقتی چنین اطلاعی در دست نيست و یک شهروند نمی‌داند با چه نهاد یا ارگانی طرف است، چطور می‌تواند از حق خود برای پاسخ مناسب به حملات استفاده کند؟ به هر حال صرف‌نظر از موجه یا ناموجه بودن انتشار چنین رسانه‌های سیاسی، در ابتدا باید هویت دقیق آنها برای جامعه روشن شود. این کار مشخصاً به عهدهٔ وزارت ارشاد است. #احمد_زیدآبادی @ahmadzeidabad

🎙پادکست برنامه جام ‌جهان‌نما پنجشنبه ۲۲ مرداد ۱۴۰۵ ادعاهای متناقض تهران و واشنگتن درباره کنترل تنگه هرمز. طائب از تسلط ایران می‌گوید. وزیر دفاع آمریکا می‌گوید نیروهایش تا هر زمان که لازم است محاصره را ادامه می‌دهند. بروز نشانه‌هایی از اختلاف میان دولت آمریکا و اسرائیل. سیاست‌های اسرائیل در جنوب لبنان و خشونت شهرک‌نشینان در کرانه باختری. از یک کارشناس می‌پرسیم این انتقادهای کم‌سابقه آمریکا تا چه اندازه از بروز اختلافی جدی میان واشنگتن و دولت نتانیاهو حکایت دارد؟ توقف طرح بنزین ۸۷ هزار تومانی در کرمان ساعاتی پس از اعلام اجرا. از یک کارشناس می‌پرسیم ملاحظات امنیتی برای افزایش حامل‌های سوخت در ایران به چه دلیل است؟ و نگاهی به خشونت خانگی علیه زنان در ایران؛ به بهانه روایت یک فعال سیاسی از خشونت همسرش علیه او‌. @BBCPersian

حسین طائب کیست؟  بازگشت «حاج میثم»/ نامی که دیگر در سایه نیست؛ حضور در راس بسیج، پس از ۱۷ سال ۲۲ مرداد ۱۴۰۵

جلسه کلابهاوس آقای مصطفی دانشگر هم‌اکنون شروع و در حال برگزاری است. ۲۲ مرداد ۱۴۰۵ ساعت ۲۱

تحلیلِ سیاسی روز از مصطفی دانشگر: کره شمالی شیعه در حال شکل‌گیری ۱۹ مرداد ۱۴۰۵

منصوبان جدید مجتبی خامنه‌ای و سناریوهای پیش‌رو مصطفی دانشگر  - ۱۹ مرداد ۱۴۰۵