ليلاصادقى

#جایزه_سراسری_فارسی_زبان معرفی هیئت داوران مرحله نهایی (بخش رمان و داستان) دومین دوره جایزه ادبی نورهان در گرامی‌داشت یاد و اندیشه زنده‌یاد محمدجعفر پوینده ۱- محمدآصف سلطانزاده ۲- لیلا صادقی ۳- سعید طباطبایی ۴- مهسا محب‌علی ۵- حسین نوش‌آذر 📚 بازه زمانی پذیرش آثار: تا ۲۴ مرداد ۱۴۰۵ (برابر با ۲۴ اوت ۲۰۲۶) 📩 ارسال آثار: فایل PDF کتاب را به نشانی ایمیل زیر ارسال کنید: awardnowrahan@gmail.com #جایزه_ادبی_نورهان #داوران_بخش_رمان #ادبیات_فارسی کانال تلگرامی جایزه ادبی نورهان https://t.me/awardnowrahan

#فراخوان جایزه مهرگان ادب دوره‌های بیست‌وپنجم و بیست‌وششم رمان و مجموعه داستان فارسی رمان و مجموعه داستان زبان مادری دبیرخانه جایزه مهرگان با انتشار فراخوان دوره‌های بیست‌وپنجم و بیست‌وششم جایزه مهرگان ادب برای انتخاب بهترین رمان و مجموعه داستان کوتاه زبان فارسی و بهترین رمان و مجموعه داستان کوتاه زبان مادری، از ناشران و نویسندگان دعوت می‌کند آثار خود را به دبیرخانه جایزه مهرگان ارسال کنند. ناشران و نویسندگان می‌توانند با ارسال سه نسخه از هر عنوان رمان یا مجموعه داستان کوتاه چاپ اول خود که در فاصله سال‌های ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ در ایران منتشر شده، در جایزه شرکت کنند. مهلت ارسال این آثار تا تاریخ ۳۱ شهریورماه ۱۴۰۴ (۲۲ سپتامبر ۲۰۲۵) است. همچنین ناشران و نویسندگان خارج از ایران که چاپ اول اثرشان در بازه زمانی اول ژانویه ۲۰۲۴ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ منتشر شده یا خواهد شد، می‌توانند در این دوره جایزه مهرگان ادب حضور داشته باشند. مهلت ارسال آثار فارسی منتشرشده خارج از ایران تا پایان سپتامبر ۲۰۲۶ تمدید شده است. ارسال آثار از طریق فایل الکترونیکی (PDF) کتاب یا سه نسخه چاپ‌شده اثر امکان‌پذیر است. همچنین امکان شرکت نویسندگان فارسی‌زبان افغانستان، تاجیکستان و دیگر کشورهای فارسی‌زبان نیز در این دوره فراهم شده است. در دوره‌های ششم و هفتم جایزه مهرگان ادب زبان مادری، رمان‌ها و مجموعه داستان‌هایی که در گستره فرهنگ و جغرافیای ایران ابتدا به زبان مادری نویسنده نوشته شده و سپس ترجمه فارسی اثر در داخل یا خارج از ایران منتشر شده باشد، امکان حضور دارند. ناشران و نویسندگان حوزه ادبیات زبان مادری می‌توانند آثار منتشرشده در فاصله سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ را تا تاریخ اعلام‌شده (۳۱ شهریورماه ۱۴۰۴) به دبیرخانه جایزه مهرگان ارسال کنند. ارسال کتاب‌ها برای دبیرخانه جایزه مهرگان از طریق صندوق پستی تهران ۵۵۵-۱۹۶۱۵ و ارسال فایل‌های الکترونیک (PDF) از طریق ایمیل (mehreganprize@gmail.com) یا تلگرام دبیرخانه امکان‌پذیر است. دبیرخانه جایزه مهرگان اول مردادماه ۱۴۰۴ (۲۳ جولای ۲۰۲۵) 📌 برای اطلاعات بیشتر: https://t.me/mehreganprize_fa

فرارَوی از سنت‌های روایی: واکاوی ساختار ادراکی در آثار شهرنوش پارسی‌پور نوشتهٔ دکتر لیلا صادقی - - - - - ادبیات داستانی ایران در دهه‌های اخیر همواره در کشاکش میان بازنمایی رئالیستی واقعیت اجتماعی و تمایل به گریز از آن قرار داشته است. در این میان، آثار شهرنوش پارسی‌پور را می‌توان یکی از نقاط عطف در تحول روایتگری مدرن فارسی دانست. اهمیت آثار او صرفاً در پرداختن به مضامین ممنوعه و وارد‌کردن آن‌ها به عرصهٔ عمومی خلاصه نمی‌شود، بلکه بیش از هر چیز در شیوهٔ مواجههٔ او با مفهوم واقعیت و چگونگی بازسازی آن در روایت آشکار می‌گردد. پارسی‌پور با بهره‌گیری از تداعی‌های ذهنی، خاطره، رؤیا و تخیل، روایت را از بازنمایی خطی جهان بیرونی فاصله می‌دهد. ذهن شخصیت‌های او پیوسته میان اکنون، گذشته و لایه‌های پنهان آگاهی در حرکت است و همین جابه‌جایی‌های ذهنی سبب می‌شود مرز میان آنچه در جهان زیسته رخ داده و آنچه حاصل تجربهٔ درونی شخصیت‌هاست، ناپایدار شود. از این منظر، زبان در آثار پارسی‌پور صرفاً وسیله‌ای برای ثبت وقایع نیست، بلکه عرصه‌ای برای خلق معناست؛ جایی‌که واقعیت تجربی در برخورد با جهان ذهنی شخصیت‌ها دگرگون می‌شود و به تجربه‌ای چندلایه و مستقل بدل می‌گردد… برای خواندن ادامهٔ مطلب اینجا کلیک کنید ‎🆔@Hamyaari_Media

هم‌صدایی یا روشنگری؟ این روزها مدام به یک پرسش فکر می‌کنم. آیا وظیفه روشنفکر این است که صدای غالب جامعه را تکرار کند، یا آنکه درست در لحظه‌ای که همه با یک صدا سخن می‌گویند، پرسش‌های دشوار را مطرح کند؟ یکی از نقدهایی که سال‌ها درباره انقلاب ۵۷ مطرح شده، این است که بخشی از روشنفکران به جای روشنگری، با موج عمومی همراه شدند. شاید اگر بیشتر هشدار می‌دادند، بیشتر تردید می‌کردند و بیشتر می‌پرسیدند، تاریخ مسیر دیگری پیدا می‌کرد، شاید هم نه! اما همین پرسش همچنان باقی است. امروز، در مواجهه با جنگ و بحران نیز گاهی شاهد وضعیتی مشابه هستیم. هر کس با صدای غالب همراه نشود، به بی‌وطنی، بی‌تعهدی یا بی‌دردی متهم می‌شود. اما مگر رسالت روشنفکر، دقیقن همین نیست که وقتی هیجان جمعی به اوج می‌رسد، از عقلانیت، پیامدها و هزینه‌های انسانی سخن بگوید؟ مگر ارزش اندیشه در این نیست که بتواند حتا در میان تشویق‌ها و شعارها، پرسشگری را حفظ کند؟ همراهی با مردم، همیشه به معنای تکرار خواسته لحظه‌ای آنان نیست. گاهی عمیق‌ترین همراهی، ایستادن در برابر موجی است که می‌تواند آینده همان مردم را به خطر بیندازد. شاید روشنفکر قرار نیست هم‌صدا باشد… قرار است هم‌وجدان باشد. @LS_leilasadegh

فراروی از سنت‌های روایی: واکاوی ساختار ادراکی در آثار شهرنوش پارسی‌پور   لیلا صادقی http://archive.hamyaari.ca/books/Issue-268/#p=7 @LS_leilasadeghi

در روزی که شهرنوش پارسی‌پور با تاریکی های جهان وداع گفت، در برنامه «میدان» با اجرای فهیمه خضر حیدری، فرصتی فراهم شد تا به تحلیلِ جایگاهِ او در تاریخِ ادبیاتِ معاصر بپردازیم. البته متاسفانه به دلیل قطع شدن مدام ارتباطم در برنامه، آنطور که شایسته شهرنوش پارسی پور بود، فرصتی مهیا نشد که درباره اش صحبت کنم، اما دیگر مهمانان برنامه، منیرو روانی‌پور، شیرین نشاط و منیره برادران، گفتنی ها را گفتند…. من نیز به این نکته اشاره کردم که پارسی‌پور با واسازی فرم‌های روایی و عبور از قاب های سنتی داستان‌نویسی، سوژه‌ی زنانه را از سطح یک «ابژه‌ی تاریخی» به مرتبه‌ی «فاعلِ معرفت‌شناس» ارتقا داد. او در «عقل آبی» با درهم‌شکستن علیت خطی، زبانی آفرید که برآمده از ناخودآگاه سرکوب‌شده بود؛ زبانی که برای نویسندگان نسل من، نه فقط یک سبک ادبی، که یک «ضرورت ساختاری» برای عبور از کلیشه‌های جاری تلقی می شود. میراثِ او، گذار از قطعیتِ واقع‌گرا به «زاویه‌دید بی قطعیت» است؛ جایی که زن نه در قامتِ یک تعریف از پیش تعیین‌شده، بلکه در مقامِ پرسش‌گری مدام در برابر هستی خویش، نمود می‌یابد. https://youtu.be/Opj1bYlz0eM?si=57_GtxZrXkh8u_0V

سنگ می نویسم که بشکنم سکوتم را @LS_leilasadeghi

⁨ ⁨ زبان، بدن، تجربه: مسئله‌ی شعر زنان لیلا صادقی در این جلسه به «مسئله شعر زنان» می‌پردازم؛ جایی که زبان، تجربه و بدن در برابر محدودیت‌های کلامی قرار می‌گیرند. وقتی تجربه‌های زیسته به‌طور کامل در زبان روزمره قابل بیان نیستند، شعر چه می‌کند؟ در پاسخ به این می پردازم که زبان فقط ابزار بیان نیست، بلکه در شکل دادن به تجربه و معنا نقش دارد. در این میان، شعر زنان به‌عنوان فضایی دیده می‌شود که در آن به واسطه مفهوم سازی های زبانی، تجربه‌هایی بیان می شوند که پیش‌تر حاشیه‌ای یا کم‌نمایش بوده‌اند. در این مجال به‌ بررسی تجربه‌هایی می پردازم که از ظرفیت‌های تثبیت‌شده‌ی زبان فراتر می‌رود و در جهان شعر با بازآرایی زبان، امکان‌های تازه‌ای برای بیان و ادراک ایجاد می شود. ثبت نام در لینک زیر: https://zameenarthouse.com/event/persian-poetry-night-6/ زمان: پنج‌شنبه، ۴ جون، ساعت ۱۹:۰۰ مکان: ونکور، خیابان اندرسون، پلاک ۱۵۱۵، گرنویل آیلند، موسسه زمین @LS_leilasadeghi

چگونه زبان به سلاحی برای کشتار تبدیل می‌شود؟ نوشتهٔ دکتر لیلا صادقی - - - - - زبان در نگاه نخست ابزاری برای ارتباط و انتقال معناست، اما در بسترهای اجتماعی و سیاسی می‌تواند به ابزاری برای تولید خشونت تبدیل شود. تاریخ نشان داده است که بسیاری از خشونت‌های جمعی پیش از آنکه در میدان عمل رخ دهند، در سطح زبان آغاز می‌شوند؛ جایی‌که واژه‌ها به‌تدریج انسان را بازتعریف کرده و او را از دایرهٔ انسانیت خارج می‌کنند. از این منظر، زبان نه صرفاً بازتاب‌دهندهٔ واقعیت، بلکه سازندهٔ آن است… برای خواندن ادامهٔ مطلب اینجا کلیک کنید ‎🆔@Hamyaari_Media

🎬 قسمت جدید: «جادوى مغز» خواب فقط یک توقف ساده در آگاهی نیست؛ بلکه یکی از پیچیده‌ترین و رازآلودترین تجربه‌های ذهن انسان است. در این قسمت از مجموعه‌ی «زبان و جهان ما» به این سؤال می‌پردازم که خواب چگونه با ذهن، زبان و سازوکارهای شناختی ما در ارتباط است و چرا مغز در زمان خواب همچنان فعال و خلاق باقی می‌ماند. اگر به رابطه‌ی ذهن، زبان و تجربه‌ی انسانی علاقه دارید، این قسمت را از دست ندهید. https://youtu.be/vTDa45GdSBE?si=pMq9pzKFay70cnnM

⁨ ⁨ ⁨ شب شعر فارسی در ونکوور | نگاهی به محدودیت‌های زبان و صدای زنان شاعر چهارشنبه ۴ ژوئن، از ساعت ۷ تا ۹:۳۰ شب، «شب ششم شعر فارسی» در ۱۵۱۵ خیابان Anderson (گرانویل آیلند) برگزار می‌شود؛ رویدادی فرهنگی با محوریت بررسی «محدودیت‌های زبانی در شعر فارسی» با تمرکز بر آثار و تجربه شاعران زن. در این برنامه، دکتر لیلا صادقی، زبان‌شناس، شاعر و پژوهشگر، درباره نقش زبان در شکل‌دادن و گاهی محدود کردن بیان شاعرانه سخن خواهد گفت. پس از آن نیز مستند «ننه دلاور ما» ساخته بهمن فرمان‌آرا درباره سیمین بهبهانی به نمایش درمی‌آید. ثبت نام در لینک زیر: https://zameenarthouse.com/event/persian-poetry-night-6/ @LS_leilasadeghi

کاربرد زبان به عنوان ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به کشتار لیلا صادقی https://shahrgon.com/?p=182857 ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵

چگونه زبان به سلاحی برای کشتار تبدیل می شود رسانهٔ همیاری، شماره ۲۶۳ http://archive.hamyaari.ca/books/Issue-263/#p=22

⁨ ⁨ ⁨ ⁨ ⁨ صاعقه وقتی با نوک درخت برخورد می‌کند، نخست نوری خیره‌کننده و صدایی مهیب به چشم و گوش می‌رسد؛ اما ویرانی واقعی اغلب از درون آغاز می‌شود. درخت شاید هنوز ایستاده به‌نظر برسد، اما در عمقِ تنه‌اش شکاف افتاده، شیره‌اش سوخته و جانش آرام‌آرام خشک می‌شود. حکومت‌های غیرمردمی نیز گاهی پس از حوادث بزرگ از جمله اعتراض‌ها، فشارهای اقتصادی یا شوک‌های اجتماعی چنین وضعی پیدا می‌کنند؛ در ظاهر پابرجا می‌مانند، اما در لایه‌های پنهانشان فرسایش، التهاب و ترک‌هایی شکل می‌گیرد که دیرتر دیده می‌شوند، اما عمیق‌ترند و آن ها را از پا می اندازد….⁩ #نه_به_دیکتاتوری #آزادی_ایران #رهایی_از_استبداد⁩⁩⁩⁩⁩⁩ @LS_leilasadeghi

کتاب‌هاى خاطره نويسي، چیزی بیش از ثبت خاطره‌اند؛ نمونه‌های زنده‌ای از این که انسان چگونه تجربه‌های جمعی را در قالب روایت شخصی معنا می‌کند و به خاطر می‌سپارد. در دل روایت‌هایی که به رخدادهایی مانند جنگ شش‌روزه و بازتابش در ایران اشاره دارند، می‌توان دید که حافظه نه یک ضبط‌ کننده‌ی بی‌طرف، بلکه فرایندی انتخاب‌گر، هیجانی و روایت‌ساز است؛ جزئیات به ظاهر ساده به لنگرهایی تبدیل می‌شوند که تجربه را ماندگار می‌کنند. ارزش این نوع کتاب‌ها در این است که به ما اجازه می‌دهند بفهمیم انسان‌ها چگونه گذشته را بازسازی می‌کنند، چگونه معنا می‌دهند، و چگونه از دل تجربه‌های فردی، تصویری مشترک از یک زمانه شکل می‌گیرد. بخشى از كتاب در جنگ کوتاه مدت اما معروف شش روزه (از ۵ تا ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷) میان اسرائیل و اعراب، حوادث پس از آنان، پیروزی اسرائیل و سرزمین‌های تازه اشغال شده، و در کنترل گرفتن مستقیم حدود یک میلیون عرب که در مناطق اشغال‌شده زندگی می‌کردند، خشم جهانی و نارضایتی مردم ایران نیز فراهم کرده بود. به‌ویژه اسرائیل تحت حمایت مستقیم آمریکا، و به تبع آن دوستی شاه با اسرائیل بود. مردم ایران، یکی از مشخص‌ترین مخالفت‌های خود با اسرائیل را در بازی تیم ملی فوتبال ایران در سال ۱۳۴۷ شمسی و در زمان میزبانی ایران از مسابقات جام ملت‌های آسیا نشان دادند. در رقابت تیم ملی فوتبال ایران که در فینال به مصاف تیم اسرائیل رفت، ایران با دو گل بهزادی و قلیچ‌خانی، تیم ملی ایران را به عنوان قهرمان این دوره از جام ملت‌ها شناساند. تفوق ایران بر اسرائیل، مخالفان حکومت را به هیجان زایدالوصفی رساند. در حقیقت این بازی تنها به خاطر رقابت ورزشی‌اش مهم نبود. اعتراضات عده‌ای از تماشاگران حاضر در ورزشگاه با شعارهایی علیه مقامات اسرائیلی و محمدرضا پهلوی همراه شد. در خیابان‌ها نیز شادی مردم از این پیروزی ادامه داشت. آن شب من به همراه سندباد دو ساله به یک مهمانی فامیلی می‌رفتم. ماشینم در شلوغی و ازدحام، مثل سایر ماشین‌ها مجبور به توقف شد. در خیابان‌ها جای سوزن انداختن نبود. بی‌اغراق چیزی شبیه انقلاب سراسری مردم بود. اتومبیل‌ها قادر به جلو رفتن و حرکت نبودند. چراغ همه‌ی ماشین‌ها روشن بود، برف پاک‌کن‌ها حرکت می‌کرد، و بوق ماشین‌ها لحظه‌ای قطع نمی‌شد. ماشین فولکس واگن من درست در وسط این معرکه بود، مردم، مرا هم وادار کردند چراغ‌ها را روشن کرده و بوق بزنم. سندباد از همان سن عاشق فوتبال بود و خود را قلیچ‌خانی می‌نامید. آن شب او از شادی مردم، به به وجد آمده، در ماشین بالا و پائین می‌پرید. به خصوص فهمیده بود هیجان مردم به خاطر گل قلیچ‌خانی است. شب تاریخی عجیبی بود. جمعیت با دخالت پلیس پراکنده شد و ما با یک ساعت و نیم تأخیر به مهمانی رسیدیم. شاه دستور داد بازیکنان تیم را برای تشویق به دربار دعوت کنند. ساواک به بازیکنان گفته بود شاه که با شما دست داد، دستش را ببوسید. از میان همه قلیچ‌خانی دست شاه را نبوسید، فکر می‌کنم در آخر صف، نیز یکی دیگر از بازیکنان دست شاه را نبوسیده بود. اما قلیچ‌خانی مورد شماتت ساواک و سخت‌گیری علیه او، واقع شد. @LS_leilasadeghi

خاطرات من، نوشته پرتو نورى علا نشر آسمانا، تورنتو، ٢٠٢٦ @LS_leilasadeghi