اعترافات مغز من

قول و قرار زیاد بود اما هرکی به نفع خودش پیچید.

زندگی از جایی شروع میشه که میفهمی کنار کشیدن بهتر از کنار اومدنه.

این تابستون شبیه هر چی هست جز بهترین سه ماه سال.

‏راه نجات فقط غرق‌ شدن توی کاریه که واقعا دوستش داری.

بعضی جنگیدن ها بی ارزشن بباز بیا بیرون.

هر درسیو یاد نگیری خودشو تکرار میکنه تا یاد بگیری

دستم به زندگی نمیره

به رفتن عادت کن تموم میشه همه بودنا

‏درست و حسابی باشید دوستان، تو هر زمینه‌ای.

عیب نداره شد تجربه.

‏صبر بیش از حد هر ذوقی رو از بین می‌بره.

‏آدما بهت قول میدن ‏تو سخت‌ترین لحظه‌ها کنارت باشن، اما یهو میبینی که همونا سخت‌ترین لحظه‌ها رو خودشون برات رقم زدن

عجیبه ولی آدم هرچقد با بقیه کاری نداشته باشه، بقیه بیشتر باهاش کار خواهند داشت..

‏همه چیز را پذیرفته ام. اما همیشه برای بعضی نشدن ها، غمگین می مانم.

همیشه این جور ادمارو مسخره میکردم ولی الان به نظرم هیچی بهتر از این نیست که ۱۰-۱۱ شب بخوابی

‏انسان ذره ذره بی‌حوصله میشه؛ اول دیگه فیلم ندیدم بعد کتاب نخوندم بعدش دیگه کمتر بیرون رفتم و الان کمتر حوصله ارتباطاتت جدید رو دارم.

تو جمع بودم ولی تنها.

آدم ذره ذره به اینکه اتفاقای زندگیشو به هیچکس نگه عادت می‌کنه

این شیشه خورده های درونت یه روز دست خودتو میبُره...