●ماه من 𝓜𝓨 𝓜𝓞𝓞𝓝○

من موندم‌ و حرف‌هایی که هیچ‌وقت، نفهمیدی...🖤 @Mein_Mondschein

هنوز دوستت دارم؛ و این، غمگین‌ترین چیزی‌ست که دیگر نمی‌توانم تغییرش بدهم. @Mein_Mondschein 🥀

گاهی دلم می‌خواهد برگردم به همان روزهایی که هنوز دوست داشتنت، درد نداشت. به روزهایی که نامت روی صفحه‌ی گوشی‌ام می‌آمد و قلبم، بی‌اختیار، زودتر از دست‌هایم برایت می‌دوید. دلم برای آن آدمی تنگ شده که با تمام وجود باور داشت دوست داشتن، آدم‌ها را به ماندن نزدیک‌تر می‌کند. نمی‌دانست بعضی آدم‌ها را هرچقدر هم دوست داشته باشی، باز روزی می‌رسد که باید میان خاطراتت دفنشان کنی. کاش می‌دانستم آخرِ بعضی آغوش‌ها، خداحافظی‌ست؛ شاید کمی بیشتر می‌ماندم. شاید بیشتر نگاهت می‌کردم. شاید برای آخرین بار، محکم‌تر بغلت می‌کردم؛ بدون اینکه بدانم آخرین بار است. عجیب‌ترین قسمتِ رفتنت این نبود که دیگر نبودی؛ این بود که من هنوز، مدت‌ها بعد از رفتنت، در خیلی از لحظه‌ها ناخودآگاه دنبالت می‌گشتم. در آهنگ‌ها، در خیابان‌ها، در ساعت‌های خاص شب؛ انگار قلبم خبر نداشت که تو دیگر قرار نیست برگردی. حالا اگر بپرسی دلم برایت تنگ شده؟ شاید… اما بیشتر از تو، دلم برای خودم تنگ شده؛ برای دلی که یک روز آن‌قدر ساده و بی‌محاسبه دوستت داشت که فکر می‌کرد دوست داشته شدن، حقِ کسی‌ست که خوب دوست می‌دارد. @Mein_Mondschein 🖤

گاهی دلم برای کسی تنگ نمی‌شود؛ برای خودم، وقتی کنار او بودم تنگ می‌شود. برای آن آدمی که هنوز امیدوار بود، هنوز با یک پیام ذوق می‌کرد، هنوز فکر می‌کرد اگر زیادی دوست بدارد، شاید کسی هم برای ماندنش زیادی تلاش کند. چه ساده بودم آن روزها، فکر می‌کردم آدم‌ها وقتی می‌گویند «همیشه»، واقعاً منظورشان همیشه است. نمی‌دانستم بعضی‌ها‌ «همیشه» را فقط تا وقتی دوستت دارند، می‌گویند. بعد یک روز بیدار می‌شوی و می‌بینی همان کسی که تمام شب‌ها منتظر یک پیامش بودی، حالا آخرین کسی‌ست که می‌خواهی پیامت را ببیند. نه اینکه دیگر دوستش نداشته باشی، فقط آن‌قدر خسته‌ای که دیگر توانِ دوست داشتنِ یک‌طرفه را نداری. آدم از رفتن نمی‌شکند؛ از این می‌شکند که می‌بیند تمام چیزهایی که برایشان جنگیده، برای طرف مقابل حتی ارزشِ یک قدم برداشتن هم نداشته. کاش می‌شد بعضی آدم‌ها را قبل از اینکه تمام قلبت را به آن بدهی، یک بار از آینده دید؛ شاید آن‌وقت می‌فهمیدی قرار است یک روز همین آدم تبدیل شود به خاطره‌ای که از یادآوری‌اش هم خسته‌ای. حالا نه منتظر برگشتنم، نه دنبال توضیح؛ فقط گاهی دلم می‌گیرد از اینکه چطور ممکن است یک نفر، یک روز تمام دنیایت باشد و چند سال بعد، حتی ندانی اگر ببینیَش باید به او سلام کنی یا از کنارش رد شوی. @Mein_Mondschein 🖤

اگر غم را چو آتش دود بودی جهان تاریک گشتی جاودانه در این گیتی سراسر گر بگردی خردمندی نیابی شادمانه شهیدِ بلخی @Mein_Mondschein

عکسی که بو داره.

قتل غلغن است، زیرا قاتل را به مجازات می‌رسانند، مگر آن‌که با صدای شیپور و طبل عده‌ی کثیری را بکشند. ولتر، تاریخ فلسفه ویل دورانت البته به عبارتی دیگر ابوالعلا معری سرود: قتل امری فی غابه  جریمه لاتغتفر و قتل شعب آمن  مساله فیها نظر شاید مثل من، عربی بلد نباشین، اما پیدا کردن ترجمه رو برعهده خودتون می‌ذارم. :) @Mein_Mondschein

با همه تدبیر خویش، ما سپر انداختیم روی به دیوار صبر، چشم به تقدیر او چارهٔ مغلوب نیست جز سپر انداختن چون نتواند که سر، در کشد از تیرِ او کشتهٔ معشوق را درد نباشد که خلق زنده به جانند و ما زنده به تأثیر او غزلیات سعدی @Mein_Mondschein

منظره‌ی مورد علاقه‌م در این روزها

عدالت را کشته‌اند و قاضی مجرم است.

Yeah, goddammit. I do miss you sometimes. @Mein_Mondschein

شاید جین گودال را بشناسین. پژوهش‌هایی که اون انجام داد نقش مهمی در پیشبرد آگاهی ما نسبت به شناخت شامپانزه‌ها و همچنین حفاظت از اون‌ها داشت. دکتر گودال اواخر سال ۲۰۲۵ از دنیا رفت. اگر علاقه‌مند هستین می‌تونین مستندهایی که در این باره ساخته شده از جمله Jane 2017 رو تماشا کنین. اما چیزی که از Jane با من مونده این جمله‌ست: 《هنوز بسیاری چیزها مانده که ارزش جنگیدن دارد.》 @Mein_Mondschein

For steel in hand, we DO NOT bend. @Mein_Mondschein

‏امید بیش از همیشه زمانی لازم است که امیدی به جهان نمانده‌است. از نظر کانت، امید چیزی نیست که شما در جهان بیابید، بلکه وظیفه‌ای بی‌قیدوشرط است. عرفان ثابتی @Mein_Mondschein

بزرگواران شمالی هر وقت به یک غیرشمالی می‌رسند، مخصوصاً اگر از وطن دور باشند، نفس عمیقی می‌کشند، آهی سر می‌دهند و سپس این‌چنین می‌سرایند: که مازندران شهر ما یاد باد همیشه بر و بومش آباد باد که در بوستانش همیشه گلست به کوه اندرون لاله و سنبلست هوا خوشگوار…

بزرگواران شمالی هر وقت به یک غیرشمالی می‌رسند، مخصوصاً اگر از وطن دور باشند، نفس عمیقی می‌کشند، آهی سر می‌دهند و سپس این‌چنین می‌سرایند: که مازندران شهر ما یاد باد همیشه بر و بومش آباد باد که در بوستانش همیشه گلست به کوه اندرون لاله و سنبلست هوا خوشگوار و زمین پرنگار نه گرم و نه سرد و همیشه بهار نوازنده بلبل به باغ اندرون گرازنده آهو به راغ اندرون همیشه بیاساید از خفت و خوی همه ساله هرجای رنگست و بوی گلابست گویی به جویش روان همی شاد گردد ز بویش روان دی و بهمن و آذر و فرودین همیشه پر از لاله بینی زمین همه ساله خندان لب جویبار به هر جای باز شکاری به کار سراسر همه کشور آراسته ز دیبا و دینار وز خواسته #کمی_طنز @Mein_Mondschein