𝑴𝒊 𝑹𝒆𝒇𝒖𝒈𝒊𝒐

@MiReefugio

@MiReefugio

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق ثبت است بر جَریدهٔ عالم دوامِ ما

اگرچه اندوه چون استخوان ِ شکسته‌ای به جانمان فرو می.رود، از میان ِ شکستگی استخوان‌هایمان امید چون جوانه‌ای پرشور همیشه و هنوز به سوی ِ نور قد می‌کشد. - معصومه صابر

@MiReefugio

چه شب سراسر ناآرامی را گذراندم؛ آدم، فقط آخرهای شب، یعنی دو ساعت انتهایی را با تقلا و پیچ و تاب، خوابی زورکی و از پیش اندیشیده را برای خودش دست و پا کند، که نه رویاهایش رویای واقعی است و نه حتی خوابش به خواب طبیعی می‌ماند!

من آدمی نیستم که زود بیخیال بشم اما اگه رها کنم دیگه هیچ چیز باعث نمیشه مثل قبل بشم.

چیزی که باعث غرق شدنت میشه افتادن توی آب نیست، موندن زیر آب و بالا نیومدنه ... مراقب باشیم تو اشتباهات خودمون نمونیم!

@MiReefugio

تنها کسی که بیشترین درجه بدبختی را شناخته باشد می‌تواند بیشترین درجه خوشبختی را نیز درک کند؛ انسان باید در حال مرگ باشد تا بداند زنده بودن چقدر خوب است...!

من رو به آدمی تبدیل کردی که اگه امروز برگردی، دیگه خودت هم دوستش نداری.

«هرچه روحم بیشتر زجر می‌کشد، برای تسکینش بی عاطفه تر می‌شوم.» بلندی های بادگیر/امیلی برونته

نشستوم سرِ راهِ چشم به راهت تا بیای و ببینوم روی ماهت @MiReefugio

گفت: مرا يادت هست؟ دويدم و در راه فکر کردم که من چه يادی دارم، چرا يادم به وسعت همه‌ی تاريخ است؟ و چرا آدم‌ها در ياد من زندگی می‌کنند و من در ياد هيچ‌کس نيستم؟ سال بلوا عباس معروفی

اون تورو دوست نداشت اون کارایی که براش میکردیو دوست داشت.

شب‌بخیر مردم عاصی. مردم خیر ندیده. مردم بسیار دویده‌ی هرگز نرسیده. مردم خوش‌قلب بدروزگار. مردم آبرومند هر روز نگران‌تر. مردم صبور، مردم تنها، مردم بی‌دوست. شب بخیر ای جوون‌های پیر، ای پیرهای خسته. - حمید سلیمی

@MiReefugio

چگونه می‌توان فراموش کرد، وقتی هر وجب از این خاک، گواهِ خاموشِ جان‌هایی‌ست که به‌ناحق ستانده شده‌اند؟