"مردی به نامِ قاف"

حوصله‌ی ساختن یک روز مفیدِ جدید ندارم.

مدتی ارتباطم با آهنگ‌هام قطع شد و اشتباهی به آدم‌ها پناه بردم. باگ بود، درست شد.

پذیرفتنش کار سختیه اما، تمام دنیا به تو نگاه نمی‌کنن. به این فکر نمی‌کنن علاقه‌هات چه شکلیه یا چقدر مطابق عرف جامعه هستی. اون ها نهایتا مابین یک مکالمه روزانه اسمت رو بیارن و بعد برن سراغ مشکلات زندگی خودشون. و برای همینه که اگر خودت رو مطابق نظرات اون‌ها تغییر بدی، واقعا باخت دادی.

یک روز تمام چیزهایی که براشون می‌جنگیدی برات بی‌معنی می‌شه؛ جنازه‌ی تلاش‌هات رو به دوش می‌کشی و می‌فهمی چقدر توانمندی‌هات رو دست کم گرفتی و میری سراغ جنگی که در شأن پتانسیل‌هاته.

گاهی‌وقت‌ها هم امید و نجات‌دهنده توی یخچاله.

درک ما از زمان به میزان اطلاعات جدیدی که مغزمون پردازش می‌کنه بستگی داره. تو یه روز پر از تجربه‌ی تازه، زمان کندتر حس می‌شه چون خاطرات بیشتری رو ثبت و پردازش کردی. اینکه حس می‌کنیم زمان خیلی زود داره برامون می‌گذره، احتمالاً به خاطر اینه که روزهامون تکراری…

«از مرداد»

روزهایی که توی اتاق و خونه‌م، در ظاهر در حال ساختن چیزی برای زندگیم و تلاش کردن نیستم اما درواقعیت، دارم تلاش می‌کنم چیزهایی که قبلا ساخته‌م رو از دست ندم.

این چیزی که دارم هرروز باهاش دست‌و پنجه نرم می‌کنم و می‌جنگم، سخت ترین راز و احتمالا سازنده ترین بخش آینده‌ست. نمی‌خوام تمام روزهایی که دردش رو تحمل کردم پوچ و بی‌ارزش بشه. من درستش می‌کنم و از این درد، یه موهبت می‌سازم.

عاشق مکان هاییم که بهم حس این رو میدن که جای درستی هستم. کار، باشگاه، کتابخونه، کنار تو. هرکجا که حس بطالت رو می‌گیره و احساس مفید بودن می‌ده.

فکر می‌کردم خیلی بزرگ شدم برای اینکه برای اولین بار هری‌پاتر رو ببینم. اما خب، دیدمش و الان کاش یک چوب‌دستی یا جغد می‌داشتم.