نگار🌊

تو خراب من آلوده مشو غم این پیکر فرسوده مخور قصه ام بشنو و از یاد ببر بهر من غصه بیهوده نخور تو سپیدی من سیاهم خسته ای گم کرده راهم تو به هر جا در پناهی من به دنیا بی پناهم تو طلوع هر امیدی من غروبی نا امیدم تو سپید و دل سیاهی من سیاه دل سپیدم نه قراری نه دیاری که بر آن رو بگذارم به چه شوقی به چه ذوقی دگر این ره بسپارم چه امیدی به سپیدی که به رنگ شب تارم تو سپیدی من سیاهم خسته ای گم کرده راهم تو به هر جا در پناهی من به دنیا بی پناهم تو طلوع هر امیدی من غروبی نا امیدم تو سپید و دل سیاهی من سیاه دل سپیدم

بی هیچ نشانه ای، بریده از دنیا، دلگیر، دلگیر، دلگیر، مگر می شود؟ سال بلوا-عباس معروفی

که روزها و لحظه ها هیچ گاه باز نمی گردند به زمان بیندیش، و شبخون ظالمانه ی زمان زمستانی طولانی و سخت در پیش خواهیم داشت زمستانی که از یاد نخواهد رفت دیگر چه می توانم گفت جز اینکه لباس های زمستانی ات را فراموش نکن. سمفونی مردگان، عباس معروفی

هیچ وقت شده که از زمستان تا بهار را دویده باشی؟ امّا من از زمستان تا بهار دویده ام و چشمم مدام به آسمان و آفتاب بود. سمفونی مردگان-عباس معروفی

بيرون بارانِ سردى از صبح در حالِ باريدن بود. دنيا در بوى بارانِ زمستانى غرق بود. 1Q84-هاروكى موراكامى

همه چی دوباره یادم اومد. جمعیت مردمی که برای خریدهای آخر سال تو خیابون ها سرازیر شده بودن، حالت راه رفتنش، همه ی خیابون هایی که تو اونا پیچیدیم، آسمون اَبری، ساک دستی خریدی که دستش گرفته بود و با خودش راه می بُرد، فنجون قهوه ای که بهش لب نزد و سرد شد، سرود های کریسمس. جنوب مرز غرب خورشید

دوباره یک روز آشنا سیاهی از خانه می رود...

بریم سر کار 🚶‍♀

چی می خوای؟ بگو منم همونو آرزو‌ کنم⭐️

با هر طلوعِ تازه دنیا دیگر همان دنیای روز قبل نیست، و تو هم دیگر همان آدمی که بودی نیستی، منظورم را می فهمی؟ کافکا در ساحل-هاروکی موراکامی