سعدی‌مون

یا رب! ز باد فتنه نگهدار خاکِ پارس چندان که خاک را بوَد و باد را بقا

جفا و جور توانی، ولی مکُن یارا‌

گر من سخن نگویم در وصفِ روی و مویت آیینه‌ات بگوید پنهان که بی‌نظیری

هر که یک بارَش گذشتی در نظر در دلش صد بارِ دیگر بگذری

شبِ هجرانِ دوست، ظلمانی‌ست ور برآیـــــد هـــزار مــــهــــــتابش

دل رُبود از من نگارم، جان رُبودی کاشکی

ما دگر بی تو صبر نتْوانیم که همین بود حدّ امکانش

کجا روَم که دلِ من دل از تو برگیرد؟

در باغِ دل رها نکنم جز نهالِ دوست

سرو در باغ نشانند و تو را بر سر و چشم گر اجازت دهی ای سروِ روان بنْشانم

چون جان سپردنی‌ست به هر صورتی که هست در کوی عشق خوش‌تر و بر آستان دوست

اگر پیشم نِشینی، دل نشانی وگر غایب شوی، در دل نشان هست

درِ اندیشه ببستم، قلمِ وهم شکستم که تو زیباتر از آنی که کنم وصف و بیانت

خاکِ من زنده به تأثیرِ هوای لبِ توست سازگاری نکند آب و هوای دگرم

چو می‌ندیدمت، از شوقْ بی‌خبر بودم کنون که با تو نشستم، ز ذوق بی‌خبرم

به چه ماننده کنم در همه آفاق تو را؟ که‌آنچه در وهم من آید تو از آن خوب‌تری

مگْذار که خستگان بمیرند دور از تو به انتظارِ مرهم بی من تو به سر بَری همه عمر من بی ‌تو گمان مبَر که یک دم بنْشینم و صبر پیش گیرم دنباله‌ی کارِ خویش گیرم

که دل به دستِ تو دادن، خلاف در جان‌ است

حیف بوَد مردن بی‌عاشقی تا نفَسی داری و نفْسی، بکوش

بیا که گر به گریبانِ جان رسد دستم ز شوق پاره کنم، تا به پیرهن چه رسد