PersianPainting

دختر جوان که نوعروس بودنش از حنای دستانش پیداست، جواهری که ارمغان گرفته است را به حضار نشان میدهد، اواخر سده ۱۲ خورشیدی، نگارگر ناشناس، رنگ روغن روی بوم، ۱۲۷ در ۸۶ سانتی‌متر، حراجی ساتبی. هنرمندان اصلی دربار زندیه مانند محمد صادق و محمد باقر، و بعدها میرزا بابا، آرمان های زیبایی در فرهنگ ایرانی را به نمایش گذاشتند، که توسط هنرمندان دوره قاجار ادامه یافت و حداقل تا میانه سده 13 خورشیدی محبوبیت خود را حفظ کرد. پرتره حاضر، امتداد این سبک دوره زندیه تا میانه دوره قاجار را نشان می‌دهد. این اثر تزیینی است اما هنرمند ما، در این تابلو زن را نه صرفاً برای نمایش زیبایی، بلکه با ژستِ ارائه و نمایش زیور تصویر کرده است که با افتخار و غروری خاص به بیننده گان نگاه می‌کند. در دورهٔ زندیه و قاجار یک لباس واحد مانند لباس سفید عروس امروزی مرسوم نبود. لباس عروس معمولاً از مجموعه‌ای از جامه‌های زنانه تشکیل می‌شد که با پارچه‌های نفیس‌تر، رنگ‌های شاد، زردوزی، گلابتون، جواهر و زیورآلات برای عروسی آماده می‌شد. در منابع تاریخی، اصطلاح جامهٔ عروسی برای آن به‌کار رفته است. @PersianPaintings

دختر جوان که نوعروس بودنش از حنای دستانش پیداست، جواهری که ارمغان گرفته است را به حضار نشان میدهد، اواخر سده ۱۲ خورشیدی، نگارگر ناشناس، رنگ روغن روی بوم، ۱۲۷ در ۸۶ سانتی‌متر، حراجی ساتبی. هنرمندان اصلی دربار زندیه مانند محمد صادق و محمد باقر، و بعدها میرزا بابا، آرمان های زیبایی در فرهنگ ایرانی را به نمایش گذاشتند، که توسط هنرمندان دوره قاجار ادامه یافت و حداقل تا میانه سده 13 خورشیدی محبوبیت خود را حفظ کرد. پرتره حاضر، امتداد این سبک دوره زندیه تا میانه دوره قاجار را نشان می‌دهد. این اثر تزیینی است اما هنرمند ما، در این تابلو زن را نه صرفاً برای نمایش زیبایی، بلکه با ژستِ ارائه و نمایش زیور تصویر کرده است که با افتخار و غروری خاص به بیننده گان نگاه می‌کند. در دورهٔ زندیه و قاجار یک لباس واحد مانند لباس سفید عروس امروزی مرسوم نبود. لباس عروس معمولاً از مجموعه‌ای از جامه‌های زنانه تشکیل می‌شد که با پارچه‌های نفیس‌تر، رنگ‌های شاد، زردوزی، گلابتون، جواهر و زیورآلات برای عروسی آماده می‌شد. در منابع تاریخی، اصطلاح جامهٔ عروسی برای آن به‌کار رفته است. @PersianPaintings

بخیل عدو چون تن اندر فکند پراکند هر سو سر تن فکند تو گفتی بلا ناگهان آمده که گرشاسب اندر جهان آمده برابر همه لشکرش حمله کرد از این خیل دشمن بر آورده گرد نبردهای گرشاسپ، برگی از گرشاسپ‌نامه اثر اسدی توسی، شیراز، کم و بیش ۹۵۹ خورشیدی، گواش آبرنگ زر و سیم روی کاغذ، ۳۵.۴ در ۲۴ سانتیمتر، موسسه اسمیتسونیان شاید دیو میانه میدان اشاره باشد به زنگی یعنی همان پهلوان سیاه‌ دیوگونِ سپاه بهو ... سیاهی که چون جنگ برگاشتی به کف سنگ و پیل استخوان داشتی از این نسخه اثر دیگری در این کانال وجود دارد گرشاسپ‌نامه منظومه‌ای حماسی است سرودهٔ اسدی توسی در سدهٔ پنجم هجری قمری است. آنچنان که در سرآغاز این نوشته آمده‌است در سال ۴۵۸ هجری کار سرودن آن پایان گرفته است. گرشاسپ نامه، به دلاوری‌های گرشاسپ، پهلوان سیستانی (نیای بزرگ رستم) می‌پردازد که نامش با پهلوان ایران باستان گرشاسب پسر تریتا از تبار سام یکی است. circa 1580 Geography Shiraz, Iran Material Ink, opaque watercolor and gold on paper Dimension 35.2 x 24 cm Detached folio from a dispersed copy of a Garshaspnama by Ali Asadi Tusi Smithsonian Institution @PersianPaintings

جوان تکیه زده بر درخت بید زرین. نگارگر ناشناس، میانه سده دهم خورشیدی، دوره صفویان، گواش و آبرنگ طلا بر روی کاغذ، ۲۹.۵ در ۱۹.۲ سانتی‌متر، موزه هنر متروپولیتن. هنر نگارگری و شعر ایرانی دو زبان یکسان از یک فرهنگ سرشار از رمز و راز هستند. این نگاره ظریف تضادها و پیوندهای عمیق میان حالات روحی انسان، نمادهای طبیعت و استعاره‌های ادبی را به تصویر میکشد. جوان دستار و شالی با پارچه زرین دارد و با حسی آمیخته به ملال و تفکر، به میوه ای که در دست خود گرفته خیره شده است. در سنت ادبی و نگارگری ما، میوه نماد کامروایی، تجسم رخسار معشوق، وصال و چشیدن ثمره زندگی است. در همین حال همان پرنده ای که بر آسمان قبای ابریشمی لاجوردی او در پرواز است بر پیاله خالی که در دست راست گرفته بی‌قراری میکند. لاجوردی در شعر عاشقانه نماد شب، اندوه عشق و در عین حال آسمان و بی‌کرانگی است. پرنده‌ بیقرار را شاید بتوان دلِ پروانه‌صفت خودِ عاشق دانست که بر لبه‌ی جامِ خالی (تنهایی) او نشسته و با او در این غم هم‌نوایی می‌کند. او بر روی قبا، یک فرجی یا پوستین نیم‌تنه یا عبای آستین‌کوتاه سفید رنگ پوشیده است. @PersianPaintings

22 نگاره از شاهنامه (دموت) با اندازه بزرگ شاهنامه دموت، نسخهٔ مصور شاهنامه که کهن‌ترین نسخه از این نوع شناخته می‌شود. به تشخیص علامه محمد قزوینی در حدود سال ۷۰۰ هجری کتابت شده بوده است، و نقاشی‌شناسان تاریخ نگارگریهای آن را نیم قرن دیرتر تشخیص داده‌اند. البته بیشتر پژوهندگان هنر ایران، این نسخه را مربوط به اواسط سدهٔ هشتم هجری می‌دانند. این نسخه در کتابخانهٔ کاخ گلستان نگهداری می‌شده است، و در آشفتگی دورهٔ محمدعلی شاه به دست یکی از عتیقه‌بازان پاریس به نام ژرژ دموت فرانسوی از کتابخانهٔ سلطنتی ایران دزدیه و به خارج از ایران برده شد. دموت نسخهٔ کامل را موزهٔ هنری متروپولیتن عرضه داشت ولی آن موزه آن را نپذیرفت و او برگ‌های تصویردار آن را جدا کرد و فروخت و بقیهٔ اوراق را گم کرد. از این نسخهٔ شاهنامه ۷۷ برگ مینیاتوردار در موزه‌ها شناسایی شده است. @PersianPaintings

@PersianPaintings