• رادیو ماهور •

دست من نیست اگر دل نگرانم، چه کنم! می روی،  باز  همانم که همانم، چه کنم! شعله ی سرکش یک حادثه در چشم شما آتشی بود که افتاد به جانم، چه کنم! روز و شب دور تو می گردم و لیلای توام دف بزن!  من  که سراپا هیجانم، چه کنم حس یک عاشق دل مُرده که تنها شد و رفت قصد دارد ببرد تاب و توانم، چه کنم! پشت هر خاطره ای آب بپاشم، برود دل، از این خلوت پر غم نَرَهانم، چه کنم! من همان کوه غرورم که سپردی به خدا ندهد زلزله ای سخت تکانم، چه کنم! عاقبت مال دلم می شود آن چشم سیاه حال بی چشم تو، بی نام و نشانم، چه کنم....

– توصیف کاملی از من: در هیچ سنی شبیه هم سالانش نبود..! نه تفریحاتش، نه حرف هایش، نه خوشحالی‌اش، نه حتی شیوه‌ی زندگی‌اش.. هعی

بعضی وقتا مجبوری؛ تو فضای بغضت بخندی، دلت بگیره ولی دلگیری نکنی، شاکی بشی ولی شکایت نکنی، گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن، خیلی چیزارو ببینی ولی نادیدش بگیری، خیلیا دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی. 🤌🤌

هر انسانی درون خود اتاق‌هایی دارد که حتی نزدیک‌ترین کسانش هرگز واردشان نمی‌شوند. ما تنها با دیگران زندگی نمی‌کنیم؛ با نسخه‌های خاموش خودمان نیز زندگی می‌کنیم: کسی که می‌توانستیم باشیم، کسی که از تبدیل‌شدن به او ترسیدیم و کسی که هنوز شب‌ها، پشت درهای بسته‌ی ذهنمان قدم می‌زند.. 🤌🤌

سرگذشت دل من زندگی نامهٔ انسان است که لبش دوخته‌اند زنده‌اش سوخته‌اند و به دارش زده‌اند ... #هوشنگ_ابتهاج

چقدر غم چقدر غم چقدر....

امیدوارم رنجت به پایان رسد جانِ من، که زندگی با تو چه‌ها که نکرد و تو هربار جوانه زدی...!

امیدوارم رنجت به پایان رسد جانِ من، که زندگی با تو چه‌ها که نکرد و تو هربار جوانه زدی...!

‏اگر انسان بتواند در برابر دوست داشته نشدن دوام بياورد، تقريبا هيچ چيزى در جهان نمیتواند او را بهم بريزد...

گفت: زمان التیام می‌بخشد؛ بله عزیزِ من، اما آدم هیچ‌وقت طعمِ برخی اشک‌ها را فراموش نمی‌کند… 🤌🤌

بعد از دیدنش طوری به او لبخند زدم انگار که هرگز برایش اشک نریخته بودم....

ی چیزی تو دلمه که اگر به ثمر بشینه واقعا از عمق جون خوشحال میشم. میشه. دعا کنید همگی که درست شه🙏🌻 1405/5/16

تراژدیِ یک عشق، در مرگِ آن نیست؛ بلکه در این است که پس از آن، به آدم‌هایی تبدیل می‌شویم که دیگر هیچ شباهتی به خودِ واقعی‌مان ندارند.

دگرگونی‌های بزرگِ روح، بی‌صدا اتفاق می‌افتند. هیچ‌کس یک‌شبه تغییر نمی‌کند. تغییر، حاصلِ ضربه‌های ریزِ روزمره‌ای است که نادیده گرفته‌ایم. یک بی‌احترامیِ کوچک امروز، یک بی‌توجهیِ ساده فردا، و ناگهان روزی بیدار می‌شوی و می‌بینی آن آدمی که زمانی برای یک لبخند می‌مرد، اکنون حتی دیگر حوصله‌ی بحث کردن هم ندارد...

اتفاقا به دل بگیرید، آدما میدونن دارن چیکار میکنن، دوره ی ندونستن گذشته...!

دوست داشته شدن، یعنی آن‌قدر عزیز باشی که کسی، رنجِ همراهیِ با تو را نه باری بر دوش، که بهایی شیرین برای حضورت بداند..! @Radio_Mahour

نمی‌دانم چقدر این حرف درست است اما احساس می‌کنم ذاتِ آدم‌ها روی چهره‌شان تاثیر می‌گذارد!