مـــ |سپیده‌سار| ــعراج

قطعهٔ Miserere mei, Deus (بر من رحم کن، ای خدا...!) اثری از آهنگساز ایتالیایی گرگوریو آلگری‌ست که در دههٔ ۱۶۳۰ برای آیین‌های 'هفتهٔ مقدس' (Holy Week) در کلیسای سیستین واتیکان ساخته شد. [هفتهٔ مقدس به روزهای پایانی زندگی، مصلوب‌شدن و رستاخیز عیسی مسیح اختصاص دارد.] این قطعه بر اساس مزمور ۵۱ از کتاب مزامیر داوود نبی نوشته شده و به‌صورت آوازِ محض (a cappella)، بدون استفاده از ساز، اجرا می‌شود. این اثر از مشهورترین نمونه‌های موسیقی چندصدایی مذهبی است و با بهره‌گیری از دو گروه کر و طنین خاص فضای کلیسا، حال‌وهوایی ژرف از سکوت، تأمل و نیایش می‌آفریند. صدا مملو از طنین‌های مرتعش فروتنی و طلبِ رحمت است. آوازها از مواجههٔ انسان با خطا، اعتراف به تناهیِ خویش و امید به رویدادگیِ بخشش سرشار است؛ چنانکه گویی در این اثر، آدمی یکپارچه بدل به صدا می‌شود و در سراسر صحن، به جریان افتاده و همچون ناپدیدشدگان، بی‌سازوبرگ، بی‌یال‌وکوپال، دست‌بسته و افلیج، کشان‌کشان اما اراده‌ورزانه، به امر محال چنگ می‌اندازد. @SEPIIDESAR

نه در این خاک رس، نشانهٔ ترس... و نه بر لاجوَرد بالا، نقش شگفت! در صدای پرنده فروشو. سهراب

#instrumental | @shakiibaa 🌫🌙

[بی‌نام] اثر: سهراب سپهری هنر، چیزهای صلب و توپر را از اندیشه بازمی‌ستاند و آنگاه در هر کدام 'مغاک'ـی نهاده، بر بوم، نقش می‌افکند. و بدین‌شیوه آدمی را از گردونهٔ رنج‌آسایِ چیزها رهایی بخشیده، و در هیچستانِ نیستی ژرف، پهنایِ ملایمِ نا-چیز، سکونت می‌دهد. زنده باد هنر! تنها آنگاه که در افت‌وخیزهای طاقت‌فرسای زندگی، راه تنفس بسته شده، وَ روح در هجوم چیزها، نزدیک است خفه شود. @SEPIIDESAR