در جستجوی روان | سارا بهزادی

دعوت به مشارکت در پژوهش از شما دعوت می‌کنیم در پژوهشی با هدف استانداردسازی نسخه فارسی یک ابزار روان‌شناختی درباره افسردگی، شرکت کنید. همه افراد ۱۸ تا ۶۰ ساله می‌توانند در این پژوهش شرکت کنند و داشتن خلق افسرده، ملاک نیست. شرکت در پژوهش کاملاً داوطلبانه است. اطلاعات شما کاملاً محرمانه خواهد بود و می‌توانید با نام مستعار یا کد در پژوهش شرکت کنید. نحوه همکاری: شرکت در یک مصاحبه‌ آنلاین (حدود ده دقیقه) پر کردن یک پرسشنامه (حدود ده دقیقه) مشارکت شما می‌تواند به بهبود تشخیص افسردگی و ارتقای خدمات روان‌شناختی و روان‌پزشکی در ایران کمک کند. برای دریافت اطلاعات بیشتر جهت شرکت در پژوهش به یکی از این ایدی‌ها پیام دهید: @BehzadiSara @SepideDadkhah

این مرکز فقط حضوری و در تهران فعاله. نوبت‌دهی به صورت آنلاین و تلفنی انجام می‌شه و برای شروع کردن روان‌درمانی با بیمه، حتما اول توسط روان‌‌پزشک ویزیت بشید و از روان‌پزشک بخواید براتون نامه‌ی ارجاع به روان‌درمانی بنویسه و به پرونده‌تون ضمیمه کنه. بعد از اون…

سلام امکان رزرو تعداد محدودی جلسه روان‌درمانی در تایم صبح فراهم است. راه‌های ارتباطی: 09372459285 @marzieh_emz در تلگرام، بله، ایتا. مرضیه امام‌زاده؛ روان‌درمانگر پویشی.

📎 اطلاع‌رسانی دسترسی رایگان به مشاوره با روان‌شناسان و روان‌پزشکان داوطلب (ویژه افراد آسیب‌دیده از شرایط اجتماعی اخیر) در پی شرایط اجتماعی اخیر، بسیاری از هم‌میهنان عزیز ما ـ از جمله شماری از اعضای کادر درمان که در این مدت فشارهای روانی مضاعفی را تجربه کرده‌اند ـ با اندوه، فرسودگی و تجربه‌های تلخ روانی مواجه شده‌اند. انجمن روان‌شناسی ایران ضمن ابراز همدلی و تسلیت، یادآور می‌شود که دریافت به‌موقع حمایت روان‌شناختی می‌تواند به کاهش رنج روانی، پیشگیری از ماندگار شدن آسیب‌ها و بازگشت تدریجی کارکرد روزمره کمک کند. در پی دعوت انجمن روان‌شناسی ایران و انجمن علمی روان‌پزشکان ایران، ۱۰۳۴ روان‌شناس و روان‌پزشک اعلام داوطلبی کرده‌اند و تاکنون امکان دسترسی رایگان به خدمات مشاوره‌ای بیش از ۵۰۰ متخصص فراهم شده است. این خدمات توسط متخصصان واجد صلاحیت و با رعایت اصول اخلاق حرفه‌ای، محرمانگی و احترام به شأن مراجعان ارائه می‌شود. افراد نیازمند خدمات مشاوره‌ای می‌توانند برای دریافت مشاوره رایگان به صفحه مرکزخدمات روان‌شناسی و مشاوره انجمن روان‌شناسی ایران مراجعه کنند. https://clinic.iranpa.org/ مراجعه برای دریافت مشاوره، اقدامی آگاهانه برای مراقبت از سلامت روان و عبور ایمن‌تر از این روزهای دشوار است. انجمن روان‌شناسی ایران انجمن علمی روان‌پزشکان ایران

‍ راهنمای عمل روان‌شناسان و روان‌پزشکان داوطلبِ ارائه مشاورۀ رایگان به افراد آسیب‌دیده از شرایط اجتماعی اخیر 🌐 وب سايت انجمن 🌐 اينستاگرام انجمن 🌐 كانال تلگرامي انجمن 🌐 كانال يوتيوب انجمن

‍ راهنمای عمل روان‌شناسان و روان‌پزشکان داوطلبِ ارائه مشاورۀ رایگان به افراد آسیب‌دیده از شرایط اجتماعی اخیر 🌐 وب سايت انجمن 🌐 اينستاگرام انجمن 🌐 كانال تلگرامي انجمن 🌐 كانال يوتيوب انجمن

🧠 چه زمانی یک روانشناس که خودش دچار سوگ جمعی شده، می‌تواند به مراجع سوگوار کمک کند؟ 1️⃣ زمانی که تنظیم هیجانی برقرار است ☑️ می‌تواند درباره فقدان خودش حرف بزند بدون فروپاشی ☑️ گریه، بی‌حسی یا خشمِ غیرقابل‌کنترل ندارد ☑️ خواب، تمرکز و کار حرفه‌ای حداقلی حفظ شده 🛑 اگر سیستم عصبی هنوز در حالت بقاست، اتاق درمان جای امنی نیست. 2️⃣ مرز بین سوگ خود و مراجع شفاف است ☑️ می‌داند کدام هیجان مالِ خودش است ☑️ مراجع را ابزار تخلیه یا آینه‌ی درد خودش نمی‌کند ☑️ عجله برای نجات‌دادن یا نصیحت ندارد 3️⃣ معنای فقدان تا حدی پردازش شده ☑️ روایت شخصی از سوگ دارد (حتی ناتمام) ☑️ از انکار شدید و خشم خام عبور کرده ☑️ می‌تواند «بی‌پاسخ‌بودن چراها» را تحمل کند 📌 درمانگرِ گیرکرده در «چرا؟» نمی‌تواند شاهدِ درد باشد. 4️⃣ حمایت حرفه‌ای فعال دارد ☑️ سوپرویژن منظم ☑️ یا درمان شخصی مرتبط با سوگ ☑️ شبکه حمایتی بیرون از اتاق درمان 5️⃣ توانِ «بودن با درد» را دارد ☑️ سکوت‌های سنگین را تاب می‌آورد ☑️ از مثبت‌اندیشی زودهنگام پرهیز می‌کند ☑️ اجازه می‌دهد سوگ مسیر طبیعی‌اش را برود 🕯️ سوگ درمان نمی‌خواهد؛ حضور امن می‌خواهد. 6️⃣ خودارزیابی اخلاقی صادقانه ☑️ در صورت PTSD فعال یا سوگ پیچیده، ارجاع می‌دهد ☑️ تعداد مراجع سوگوار را محدود می‌کند ☑️ بلد است حرفه‌ای «نه» بگوید 📚 منابع 📖 Worden – Grief Counseling and Grief Therapy 📖 APA Ethics Code – Competence 📖 Figley – Compassion Fatigue 📖 Neimeyer – Meaning Reconstruction 📖 Stroebe & Schut – Dual Process Model ✨ درمانگری که سوگ خودش را می‌شناسد، تنظیم می‌کند و حمایت دارد می‌تواند نه‌تنها آسیب‌زا نباشد، بلکه درمانی عمیق‌تر و انسانی‌تر ارائه دهد. 🌱ما را به دوستانتان معرفی کنید: ✨مدرسه درمانگری هما | تحت نظارت دانشگاه شهید بهشتی

پیشگیری از ترومای روانی و PTSD: دیدن صحنه‌های دلخراش، شوک‌آور یا تهدیدکننده، می‌تواند روان را دچار تروما کند. حتی اگر «مستقیم» در خطر نبوده‌اید. حتی اگر فقط «شاهد» بوده‌اید. حتی اگر فقط فیلم یا تصویر دیده باشید. از نگاه روان‌شناسی، تروما نتیجه‌ی ضعف نیست؛ نتیجه‌ی مواجهه‌ سیستم عصبی با موقعیتی است که از توان پردازش آن لحظه فراتر بوده. بعد از چنین اتفاقاتی، ممکن است این واکنش‌ها را تجربه کنی: ▫️ تصاویر یا صداهایی که ناگهان برمی‌گردند ▫️ بی‌خوابی یا کابوس ▫️ اضطراب، تپش قلب، گوش‌به‌زنگی ▫️ کرختی، بی‌حسی یا قطع ارتباط با احساسات ▫️ اجتناب و دوری از آدم‌ها و مکان‌ها ▫️ زودرنجی یا انفجار خشم این‌ها، علائم «دیوانه شدن» نیستند؛ واکنش‌های طبیعی مغز به تهدید است. 📌 برای پیشگیری از تثبیت تروما و کمک به ترمیم روان، این کارها مهم‌اند: *⃣ مواجهه را متوقف کن. اگر صحنه‌های دلخراش دیده‌ای: ▫️ ویدیوها و تصاویر را دوباره نبین ▫️ اخبار را محدود و هدفمند دنبال کن مغز تروما را با تکرار، عمیق‌تر ثبت می‌کند. خود را در معرض «باز ترومازاسیون» قرار ندهید. *⃣ بدن را به «اینجا و اکنون» برگردان. تروما، ذهن را در گذشته منجمد می‌کند. ▫️ لمس اشیای اطراف ▫️ توجه به تنفس ▫️ حرکت آرام بدن این‌ها پیام امنیت به سیستم عصبی می‌دهند. *⃣ درباره تجربه‌ات حرف بزن؛ با آدم امن. نه برای تحلیل، بلکه برای *دیده شدن*. سکوت طولانی، تروما را درون‌زا می‌کند. *⃣ به واکنش‌هایت معنا بده، نه برچسب. به‌جای «من ضعیف شدم»، بگو: بدنم دارد از من محافظت می‌کند. *⃣ انتظار نداشته باش سریع «عادی» شوی. ترمیم روان، زمان می‌خواهد. فشار برای زود خوب شدن، روند بهبود را کند می‌کند. *⃣ اگر علائم شدید یا ماندگار شدند، کمک تخصصی بگیر. روان‌درمانی تروما، برای همین موقعیت‌ها طراحی شده. کمک گرفتن نشانه بلوغ است، نه ناتوانی. در روزهایی که جامعه زخم‌خورده است، مراقبت از روان، یک ضرورت است. اگر چیزی دیده‌ای یا تجربه کرده‌ای که هنوز در بدنت مانده، بدان که باید برای بهبودش کاری کنی. این واکنش‌ها، قابل فهم و قابل درمان‌اند. ✍️ علیرضا گل

فراخوان شرکت در طرح پژوهشی برای افراد ۱۸ تا ۵۰ سال @Sarabehzadir

اغلب دشواریِ صحبت کردن درباره‌ی بیماری‌ها، به‌ ویژه عفونت‌های آمیزشی، نه از خودِ بیماری بلکه از نحوه‌ای ناشی می‌شود که سلامت را تعریف می‌کنیم. در ذهنیت رایج، سلامت معمولا به‌ صورت یک وضعیت دوتایی درک می‌شود: سالم یا ناسالم. این چارچوب صرفا توصیف زیستی نیست، بلکه بار اخلاقی و اجتماعی نیز به همراه دارد. در نتیجه، بیماری به‌ جای آنکه یک تجربه‌ پزشکی تلقی شود، به نشانه‌ای از فقدان کنترل یا مسئولیت‌پذیری تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، سکوت و پنهان‌ کاری اغلب کارکردی دفاعی برای حفظ هویت و تعلق اجتماعی پیدا می‌کنند. از منظر علمی، سلامت یک وضعیت ثابت نیست، بلکه یک پیوستار است؛ طیفی پویا که تحت تأثیر عوامل زیستی، روانی، اجتماعی و محیطی شکل می‌گیرد و افراد در طول زندگی به‌طور مداوم بر روی آن جابه‌جا می‌شوند. نکته‌ اساسی آن است که بخش بزرگی از تعیین‌ کننده‌های سلامت خارج از کنترل مستقیم فرد قرار دارند؛ از ژنتیک و آسیب‌پذیری‌های ارثی گرفته تا شرایط محیطی، کیفیت هوا، ساختارهای تغذیه‌ای و دسترسی نابرابر به مراقبت‌های سلامت. با وجود این محدودیت‌ها، مسئولیت بیماری اغلب به‌ طور نامتناسبی بر دوش فرد گذاشته می‌شود. بازشناسی سلامت به‌ عنوان یک طیف، امکان عبور از قضاوت اخلاقی، کاهش انگ و تسهیل گفتگوی صادقانه و حمایت‌ محور را فراهم می‌کند. #سایه @sayehcast

گروه‌درمانی رایگان برای مهاجران ساکن امریکا

‏وقتی دقیقا سر یک موضوع مشخص با همه به مشکل میخوریم و پایان‌بندی اغلب روابطمون یه شکله، وقتی فقط اسم‌ها عوض میشن و داستانها دست‌نخورده باقی میمونن بهتره نگاه خیلی دقیق‌تری به خودمون کنیم، شاید خودمونو تو آینه این‌بار یه «قربانی» نبینیم... https://t.me/RahaNeviiis

🗞 اطلاع‌رسانی 🎙 ایران در بیمارستان روزبه دکتر سید طاها یحیوی، عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران و عضو هیأت مدیره‌ی انجمن علمی روان‌پزشکان ایران، سه‌شنبه‌ی این هفته در بیمارستان روزبه به تحلیل روان‌شناختی اسطوره‌ی رستم و اسفندیار خواهد پرداخت. در روزگاری که بسیاری از متون روان‌شناسی و روان‌تحلیل‌گری، بی‌تأمل و گاه بی‌ارتباط با زمینه‌ی فرهنگی ما از غرب یا شرق تکرار می‌شوند، بازگشت به اسطوره‌های ایرانی و تلاش برای گفت‌وگو با تاریخ و ناخودآگاه جمعی این سرزمین، اقدامی درخور و ژرف‌نگرانه است. اسطوره نه فقط بازتاب تخیل کهن، بلکه نمایانگر الگوهای روانی ماندگار انسان ایرانی است؛ از نبرد رستم و اسفندیار می‌توان مسیر پرتنش میان وظیفه و میل، وفاداری و فردیت، و تقدیر و انتخاب را بازشناخت — همان جدالی که در هر روان انسانی نیز جریان دارد. تأملی ارجمند بر ریشه‌های روان و فرهنگ ایرانی. #تجربه‌های_روان‌پزشکانه

یادداشت (۳۱) نویسنده‌: #دیگری زمان مطالعه: ۴ دقیقه چرا ثروت، شهرت و موقعیت اجتماعی مانع تجاوز نمی‌شود؟ هر بار که اتهامی درباره‌ی تجاوز جنسی علیه مردی قدرتمند مثل یک سلبریتی، سیاستمدار یا ورزشکار مطرح می‌شود، واکنش تکراری مردم این است: «اون که پولداره، جذابه، هر کسی رو بخواد می‌تونه داشته باشه، چرا باید تجاوز کنه؟» این استدلال فقط وقتی درست به نظر می‌رسد که تجاوز را ناشی از میل جنسی برآورده‌نشده بدانیم. اما نظریه‌های فمینیستی و قدرت مدت‌هاست نشان داده‌اند که تجاوز درباره‌ی میل نیست؛ بلکه درباره‌ی قدرت، سلطه، احساس مالکیت بر بدن و اختیار دیگری و سوءاستفاده از قدرت است. پرسش درست این نیست که «چه دلیلی دارد که چنین فردی تجاوز کند؟» بلکه این است که «چه چیزی به متجاوز حق تجاوز و فرار از عواقب آن را می‌دهد؟» تا وقتی تجاوز را با میل جنسی یکی بدانیم، ساختارهایی که به آن مشروعیت و تداوم می‌بخشند را نخواهیم شناخت. مغالطه‌ی میل (Desire Fallacy) این تصور که ثروت و جذابیت مانع تجاوز می‌شود، بر سوء‌برداشتی از معنای خود تجاوز استوار است. همان‌طور که سوزان براون‌میلر (۱۹۷۵) گفته است، تجاوز «فرایندی آگاهانه از ارعاب است که طی آن همه‌ی مردان همه‌ی زنان را در وضعیتی از ترس نگه می‌دارند». به بیان دیگر، خشونت جنسی ابزاری اجتماعی برای کنترل است، نه ابراز میل. وقتی جامعه می‌گوید مردان قدرتمند «دلیلی برای تجاوز ندارند»، در واقع فرض می‌کند تجاوز نتیجه‌ی نداشتن دسترسی به رابطه‌ی جنسی است. در حالی‌که شواهد نشان می‌دهد افراد دارای قدرت اقتصادی، اجتماعی یا نمادین اغلب مرتکب تجاوز می‌شوند نه به این دلیل که نمی‌توانند، بلکه چون می‌توانند و چون می‌دانند معمولاً با پیامدی روبه‌رو نمی‌شوند. قدرت کنترل و احساس مالکیت کاترین مک‌کینن (۱۹۸۹) تجاوز را در چارچوب ساختار گسترده‌تر قدرت مردسالارانه تحلیل می‌کند. او می‌گوید که میل و روابط جنسی در نظام پدرسالار بر پایه‌ی نابرابری شکل گرفته است؛ جایی که مردان سلطه را با مردانگی و زنانگی را با تسلیم برابر می‌دانند. از این دیدگاه، تجاوز شکلی از بازتولید سلسله‌مراتب است، نه استثنا از آن. میشل فوکو (۱۹۷۸) نشان می‌دهد که قدرت فقط با ممنوع‌کردن، اعمال نمی‌شود بلکه با ساختن هنجارها و معناها از راه بدن و میل، تعیین می‌کند چه چیزی «طبیعی» و «باورپذیر» است. از این منظر، وقتی مردی صاحب موقعیت به کسی تجاوز می‌کند، موضوع صرفاً لغزش فردی نیست؛ او به اجرای نقشی می‌پردازد که فرهنگ مسلط با القای حق‌داشتن، عادی‌سازی دسترسی، و وعده‌ی مصونیت به او داده‌است. جوانا بورک (۲۰۰۷) یادآور می‌شود که جامعه معمولاً با ترسیم چنین مردانی به‌عنوان قربانیان وسوسه یا سوء‌تفاهم، از آنان محافظت می‌کند. این همان چیزی است که پیر بوردیو (۲۰۰۱) آن را «سلطه‌ی مردانه» می‌نامد؛ عادی‌سازی حق مالکیت مردان و امتناع جمعی از دیدن زور و اجبار وقتی از سوی قدرتمندان اعمال می‌شود. چرا قدرت، خشونت را تقویت می‌کند؟ پژوهش‌های روان‌شناسی و جامعه‌شناسی نیز این نظریه‌ها را تأیید می‌کنند. در ساختارهایی که قدرت متمرکز است، قدرت با کاهش همدلی و افزایش ریسک‌پذیری همراه است. مسئله «دسترسی به رابطه‌ی جنسی» نیست، بلکه انتظار مصونیت از پیامدها است. لیز کلی (۱۹۸۸) در نظریه‌ی «پیوستار خشونت جنسی» خود نشان می‌دهد که آزار و تجاوز بخشی از یک طیف هستند که در همه‌ی سطوح بر محور کنترل می‌چرخند. چه کارفرمایی که کارمندش را آزار می‌دهد، چه کارگردانی که بازیگرش را مجبور می‌کند، یا سیاستمداری که به زیردستش تعرض می‌کند؛ در همه‌ی این موارد، هدف تثبیت سلسله‌مراتب است. بازاندیشی در مسئولیت تغییر زاویه‌ی نگاه از این گزاره که «او نیازی به تجاوز نداشت» به سوی رابطه‌ی قدرت و اعمال زور بر دیگری از این رو اهمیت دارد که متجاوز را به عنوان عاملی آگاه از سلطه در سیستمی که قدرتش را پاداش می‌دهد، مسؤول می‌سازد و می‌تواند به افسانه‌ی «غیرقابل باور بودن» تجاوز از سوی مردان جذاب یا مشهور پایان دهد. نظریه‌های فمینیستی و قدرت، تجاوز را ادامه‌ی بهره‌مندی کامل از تمامی امتیازهای مردانه می‌دانند، چرا که همان امتیازها و شرایط اجتماعی که شهرت، ثروت و اقتدار را ممکن می‌کند، عاملان تجاوز را از پاسخ‌گویی محافظت می‌کند و راه فرار را برای آنها باز‌می‌گذارد. #قدرت #فمینیسم #خشونت #خشونت_جنسی #میل