𝑨𝒏𝒅 𝒎𝒂𝒚𝒃𝒆 𝒊𝒏 𝒂𝒏𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅

آدمیزاد با سخت شدن اوضاع نمیره با بی احترامی میره، با بی توجهی، با دور شدن و حرف نزدن، ندیدن و وقت نذاشتن آدم با ایناست که تصمیم میگیره بره.

هیچوقت تا حالا با همچین ورژنی از خودم که بعد از کلی صبوری ، یهو تو یک لحظه ، تمومِ چیزایی که با چنگ و دندون نگهشون داشته بودم و رها کنم و برم ، روبرو نشده بودم.

اتفاقا توقع داشته باشید...! توقع داشته باشید احترامی که میذارین بهتون برگرده. توقع داشته باشید جوری که شایسته تون هست باهاتون رفتار بشه! توقع داشته باشید ، جواب خوبی هاتون رو با خوبی بدن! و اگر هر جا احساس کردین، غیر اینه جمع کنید برید! چون هر چه توقع نداشته باشی، هر چه نخوای و نادیده بگیری و بگذری... آدما بیشتر به خودشون حق میدن..!

این قضیه «اگر می‌خواست انجام می‌داد» واقعا خیلی غمگین کننده‌ست. انگار با سیلی می‌زنه تو صورتت و میگه تو ارزششو نداشتی‌.

اون مسیری که بیشتر تو رو میترسونه، احتمالا مسیر درسته.

گفت: «انگار چیزی در گلویم، در سینه‌ام، در افکارم و در کل تنم هست که سنگینی می‌کند.»

شب تنها چیزیه که هیچ‌وقت قضاوتم نکرد. هر بار که همه رفتن، اون موند. شاید واسه همینه که بیشتر از آدما، به تاریکی اعتماد دارم.

در حال تماشای نابود شدن سن مورد علاقمون هستیم ..

احساسات مختلف رو همزمان با هم تجربه می‌کنم؛ انگار هم پرم، هم خالی‌ام، هم میل به حرف زدن دارم، هم هیچ انرژی‌ای برای توضیح دادن هیچ‌چیز ندارم.

کم کم غم در تو حل می‌شود مانند قند در چایی .

آدمیزاد عجیبه، از نبودن یکی میمیره و از بودن هزار نفر خسته است.

‏و می‌دانی؛ می‌دانستم كه نمی‌شود؛ فقط جنگیدم که بعدها بتوانم جواب دلم را بدهم؛ همين.

در میان هیاهوی آدم‌ها گم شدم،  هیچ دستی نیست که آرامم کند.

آدم نهایتا یکی دو بار خودشو ثابت میکنه، دفعه سوم میذاره هر جور دوست دارید فکر کنید.

ولنتاین؟ ما عزادار عشق هایی هستیم که بی گناه پر پر شدن.

اگه ازم بپرسی خوبی میگم خوبم ولی اگه بغلم کنی تا صبح گریه میکنم.