ILLIYIN

https://youtu.be/Nu_hqRU07Ho?si=tHW9WxGUop4mZTna

https://youtu.be/tvun8jBb66c?si=0cwwVhJpLTz45sLQ

шашым қысқа болғанына қарамастан, “девушка/қарындас” деп танып, көшеде шашымның қысқалығын көзбен шығарып салмай, социумның тура басқа шашы ұзын/орташа/орамалды қыздар сияқты, просто адам ретінде мән бермей өте беретін қоғам үшін сансыз шүкір❤️

t.me/voprosy?start=v3ulp4f

шашым қысқа болғанына қарамастан, “девушка/қарындас” деп танып, көшеде шашымның қысқалығын көзбен шығарып салмай, социумның тура басқа шашы ұзын/орташа/орамалды қыздар сияқты, просто адам ретінде мән бермей өте беретін қоғам үшін сансыз шүкір❤️

If you are brave enough to say goodbye, life will reward you with a new hello (c) Paulo Coelho

Как мне кажется, я сейчас так далека от своей мечты. Таудың шыңына шығуға бірінші қадамдарын жасап жатқан адам сияқты сезінемін. But at this point im just grateful to have a dream. Были времена, когда и этого не было. Шүкір. The thing that kills me the most it that I can’t see my family by my side. Maybe im blind, maybe not. Понимаю, что все это происходит во благо меня, но не всегда осознаю. мне кажется, я побывала у обеих концов, и всегда это труд - понимать, что чувство принадлежности от Аллаха. Можно чувствовать себя достаточным в одиночестве и одиноким в достатке. Бәрі Алладан. It’s just me who tends to blame everything but myself. Дело не полностью в финансах, которые как мне когда-то казалось, ограничивают меня от той самой активной жизни, которое должно мне принести чувство довольства/сытости; дело не полностью в сфере деятельности, оказывается, мне и на отпуске чего-то не хватает. i do not wanna blame anyone for my feelings anymore. I feel the responsibility (response + ability) for my life. Literally the potential in me to respond not just to get engulfed by the situation. I’m thankful to Allah for literally making me feel independent in a sense. Growing up feels painful yet kinda bearable. Sometimes not but most of the time it is. It feels relieving to release all those expectations. There is a saying that you if you want to fly, you have to give up the things that weigh you down. I do wanna fly high. The post is entirely emotional. I believe this channel is here for it. I understand that I shouldn’t probably be posting this much privacy publicly but I wanna help myself to feel heard. Here you are listening to my thoughts and helping me to untangle them. Thank God for you guys.

Кажется, до меня только дошло, почему психологи советуют выражать чувства от первого лица если я не чувствую чью-то любовь, это еще не значит, что человек на самом деле меня не любит. Он/она могут любить меня и выражать это чувство на чужом для меня языке. И это все еще не отменяет того факта, что человек любит меня. «я не чувствую себя любимой» vs. «ты не любишь меня». вторая звучит, как клевета. то, что я не вижу или не чувствую, еще не значит, что этого нет. теперь я слышу эту разницу

Прокрастинация білімнің жетіспеушілігінен емес, көп жағдай белгілі бір сезімдерден қашқаннан болады екен. “Дұрыс орындамасам ше? Уақытында тапсыра алмасам ше? Ойдағыдай шықпаса ше?” және басқалары. И часто эти страхи кроются за завесой. Кешіктірудің (1) емі осында - подумать чего я избегаю/боюсь? (2) бұрынғы өмір сүру үлгісін (паттерн) қайталап жүрген жоқпын ба? Кішкентайымда ата-анам тек үздікке оқуды талап еткен болуы мүмкін (ака учишься на 5 или ты нам не дочь), бірақ бүгінгі мен 7 жасар ақботадан сұралған талапқа бағынуға міндетті емес. Подумать какая установка в голове отзывается и проверить срок годности установки. (3) мотиация - зарплата за труд, не аванс. (4) өзіңді барынша кешіктіруге көмектесетін дүниелерден алыстату. Гюго (қателеспесем осы жазушы) тоже прокрастинатор болған екен, бірақ шығарманы тапсыратын уақыт жақындағанда, бар көшеге киетін киімдерін үй күтушісіне беріп жіберіп, өзіне тек 1-2 үй киімін қалдырған, шығарманы жазып бітпейінше далаға шықпайтындай. Қателеспесем Пикассо тоже прокрастинатор болған. Ол кісінің де қызық бір оқиғасы бар, но в целом осындай ұлы адамдардың да прокрастинатор болғаны лечит что-то во мне. А то кітаптардан ол кісілердің атақты туындыларын ғана оқып, осындай жеке бас оқиғалары айтфлмаған соң, кажется, будто бы у этих людей вообще не было проблем. Аспанан тура солай салбырап түскендей, но нет. Больше всего, человек может избегать встречи с собой. Разговор с собой по чесноку.

Әртүрлі жаста әртүрлі адами қасиеттер бағалы бола ма. Дәл қазір (Алланың қалауымен) адамның өзіне-өзі көмектесе алу қабілеті тартымды. Өмір теңізінде, бірінен кейін бірі толқындар соққанда, астында қалып қоймай, ағашын алып, толқынның үстіне шығып, әрмен қарай діттеген жеріне жүзетін мінез.

Осы уақытқа дейін бірнеше рет қайтыс болған үйде болып көріппін. Әрқайсысы әртүрлі жақындықтағы адамдар, әртүрлі периодта көңіл айтылып барылған: қырқы, жылдық асы, садақасы. 1) имам шақыртып, имам уағыз оқиды екен. Өлім туралы ойлап бастайсың. Краски жизни остаются за дверью. Жақын адамдарым қайтқанда, менде қандай реакция болады екен деп ойлайсың. 2) арнайы жоқтау айтып, дауыстап жылайтын кісілер тағайындалады екен қайтқан үйде. ол кісілердің миссиясы көңіл айтып келген кісілердің, үйдегілердің сезімдерін оятатындай, дауыстап жоқтау айту арқылы дать людям выплакаться. 3) көңіл айтып келген кісілерге дастархан жайылады. Кейбіреулер тіпті ет асады екен. Қонағын аш қайтармайтын қазақтың қонақжайлылығы шығар. Өзі қан жұтып, қайғырып тұрса да, қонағына шай беріп, құран бағыштап, дастархан басында отыратын. 4) фулл-тайм жұмыс жасасаң, туыстармен тек осындай жиындарында, я тойларда жиналады екенсің. Адам қайтқан үйде артық әңгіме айтылса біртүрлі шығар деп ойлайтын едім, туыстар өз араларында жұмыс, бала-шаға туралы айтып жатса, бірақ өзім 10-15 жыл көрмеген туыстарды кездестіргенде солай жасағанда, үлкендерді түсіндім. 5) само присутствие, жақынын жолға шығарып салған отбасының арқасынан қағып, бір құшақтап, басын иығыңа қойып жылап алуы - бар мән-мағына осыда ма дедім. өзімді салт-дәстүрден алыс адам деп ойлайтын едім, бірақ есее келе все больше нахожу смысла в большинстве традициях.

Уақыт өте келе анаммен арамызда көбірек ұқсастықтар байқап келемін. Кішкентайымда мама ашуланып ұрысып-ұрысып, ашуы басылғаннан кейін келіп вербально кешірім сұрайтын еді (азият ата-аналар тамақ береді балаларына кешірім ретінде дейтін стереотип бар еді ғой, но вот мама всегда высказывала это вербально, прямо “прости” деп, “я была зла, мамаңа мән берме, ашуланамын, қоямын” деп). енді солай ашуланғанда, жанымдағы адамдарға тура солай айтатын болыппын. “кешірім сұраймын, мен негізі өзіме ашулымын” деп. Учитель продолжается в своём ученике (Сансара 🎧)

Недавно, слушая Inside Yale Admissions Podcast, я услышала такую мысль: одно из важнейших качеств, которое приёмная комиссия ищет в успешном аппликанте, это resourcefulness. Сначала я подумала, что resourcefulness означает ресурсность, то есть наличие внутренних ресурсов для того, чтобы использовать возможности вокруг нас на максимальном уровне. Но оказалось, что resourcefulness переводится как находчивость, изобретательность, способность быстро находить выход из трудных ситуаций, эффективно использовать подручные средства и решать проблемы нестандартным путем. И этот перевод открыл для меня какой-то новый dimension в этом концепте. Resourcefulness включает в себя умение видеть в своих ограничениях или общественных проблемах пространство для действий, использовать это как свой competitive advantage. В последнем фильме Майкла Джексона можно увидеть эпизоды, где он смотрит телевизор и повторяет движения известных артистов, не думая о том, что ему нужен хореограф или особые условия. Или как он использует поездку в поезде для того, чтобы записать свои мысли. Для кого-то его обстоятельства могли бы стать поводом сказать, что они хотели заниматься саморазвитием или строить свою сольную карьеру, но не могли из-за занятости. И это тоже было бы правдой. Но мы видим, что в той же самой ситуации есть люди, которые находят возможность идти за тем, что им действительно хочется делать. Возможно, этот пример сложно примерить на себя, учитывая, кем стал Майкл Джексон. Но если мы возьмём примеры уже поступивших студентов, то тоже найдём множество моментов, где они проявили находчивость и использовали отсутствие возможностей себе во благо и принесли пользу и свет этому миру. Eсть огромное количество достойных кандидатов, и приёмной комиссии приходится делать выбор. И тогда они смотрят на тех, кто смог проявить максимальную находчивость и адаптивность, потому что если на кампусе существует огромное количество возможностей, университету важно понимать, что студент действительно будет ими пользоваться. Что он сможет извлечь из них максимум пользы для себя и создать новые возможности для других. Поэтому, admissions officers хотят убедиться, что перед ними человек, который уже сейчас максимально использует те возможности, которые находятся в их распоряжении. И когда этот апликант станет их студентом, её/его находчивость, когда-то в отсутствие возможностей создавшая сад, приведeт к тому, что в таком кампусе с плодородной почвой и уймой возможностей, вырастет лес благодаря этому человеку. И возможности университета не пропадут, не останутся без внимания, а наоборот, кратно умножатся благодаря resourcefulness этого человека 💭

Последние сны о смерти, папаның аяғын қайырып алуы сейчас больше надвигают меня задуматься о жизни после смерти. Папаның ақ шаштарын көргенде, обнимая его тело, чувствовать, что это не прежний мой каменная гора-папа, о ком я не могла даже допустить мысли, что когда-нибудь он постареет. Бірге серуенге шыққанда видеть, что мы уже не на одной скорости идем пешком. Ата-анамызға қанша уақыт қалды деп ойлаймын… сейчас, когда я “меньше” завишу от них, но скорее им все больше нужна забота и милосердие с моей стороны, мне стыдно за все те моменты, когда я пренебрегаю родителями. Папа жив, но я уже скучаю по нему. Кеше ғана көріп, құшақтасам да, сильно скучаю. Адам шынымен қадірін білмейтін екі байлық уақыт пен денсаулық сияқты.

Кешкі 9да жұмыстан шығып (онлайн репетиторство), оглядываясь вокруг по комнате, резко почувствовала одиночество. Әттең сабақтан кейінгі эмоциялармен, жалпы өміріммен бөлісетін адам болғанда деп. Потом по домашним соскучилась. Ертең жандарына барамын ғой, пока өзімді алдай тұрайын деп ютуб қарадым, покушала, 1 апта кірмеген инстаға кірдім адамдарды іздеп. Раньше я наверное пыталась избежать этого одиночества или наоборот восполнить время альтернативами, но, оказывается, невозможно восполнять все пустоты жизни. Құдай жалғыз қаласың десе, қалады екенсің. Прикол в том, что я, когда растраиваюсь на бога, начинаю дуться, как ребенок. Перестаю жить: бросаю пить лекарства, байкотирую работу/отношения. Осы жолы құдайға деген сеніммен ұйқыға кетіп бара жатырмын. “В чем вообще смысл жизни, чем я вообще занимаюсь?” деп үмітсіздікке түсіп кете жаздайтын сәтте, “Алла өмір берсе, демек әлі себеп бар. Қазір көрінбесе де, кейін көрінер. Алланың өмір беріп жатқаны уже достаточная причина продолжать ее проживать, искать в ней смысл” деп сейчас иду спать. p.s. данный пост - верхушка верхушки айсберга, сіздерге дым түсініксіз шығар о чем я. Ойдың 1-ін бөліссем, 99-ын ішімде сақтап тұрмын, но тем не менее, пишу на память.

Мамандық таңдауға байланысты ең өмірлі кеңесті осы кісіден естідім. Қысқасы, жолды бір ұшынан баста, по пути ты будешь больше узнавать про себя и про то, что ценно для тебя. Это и будет служить базой для выбора карьеры.