•𝐀𝐦𝐚𝐫𝐢𝐬 | آماریس •

- عالم هستی چقدر بزرگه؟ - بی‌نهایت. - از کجا می‌دونی؟ - به خاطر اینکه همه ی داده ها تاییدش می‌کنن. - اما تا حالا ثابت شده؟» - نه. - تو تا حالا نرفتی ببینیش، پس از کجا مطمئنی؟ - نمی‌دونم ولی بهش باور دارم..! - اممم... خب فکر کنم عشق هم همینطوری باشه! 🎥: Beautiful Mind

به آنان که ما را رها نمودند، در خاک خالی، بی آب و گیاه، بی هیچ اشک و آه بگویید: ما ریشه در خویش داشتیم و سبز گشتیم... ‹🌱› – محمود درویش.

اگر ایمان داری هنوز روشنایی وجود داره، در تاریکی متوقف نشو؛ راه بیفت، شاید نور در مسیر منتظرت باشه...

شاید بعضی فصل‌های زندگی قرار نیست چیزی را حل کنند؛ فقط آمده‌اند که بگذرند. همان‌طور که هیچ شبی برای همیشه نمی‌ماند و هیچ روشنایی‌ای ابدی نیست، ما هم مدام میان رفتن و رسیدن، فرو ریختن و دوباره ساختن در حرکتیم. شاید اگر امروز همه‌چیز مبهم است، به این معنا نیست که راهی وجود ندارد؛ شاید فقط هنوز به آن قسمت از مسیر نرسیده‌ایم که معنای این روزها را بفهمیم. برای بعضی چیزها باید صبر کرد؛ نه از سرِ تسلیم، بلکه با این باور که زندگی هنوز تمامِ قصه‌اش را نگفته است. • @amaris_graphy

– می خوام چند روزی روحم رو به دست باد بسپارم... • @amaris_graphy

گاهی پیروزی فقط اینه که هنوز تسلیم نشده‌ای. پس به خودت افتخار کن؛ برای تمام زمین خوردن‌ها، دوباره ایستادن‌ها و تمام روزهایی که با وجود سختی، ادامه دادی. ‹🍃›

‹ من دارم سخت تلاش میکنم تا رشد کنم پس، لطفا روی من قدم نزنید! 🌱›

احمد شاملو میگه: بترس، اما بساز. خودت را زندگی کن، در این ساختن، درختی خواهی شد که نور را می‌بیند. ‹🌱✨ ›

•✨• ‹𝐋𝐢𝐟𝐞 𝐢𝐬 𝐚 𝐛𝐞𝐚𝐮𝐭𝐢𝐟𝐮𝐥, 𝐛𝐫𝐨𝐤𝐞𝐧 𝐦𝐚𝐬𝐭𝐞𝐫𝐩𝐢𝐞𝐜𝐞...›

•🌱✨• «فقط بودن» رو بذار کنار، «زندگی کردن» رو شروع کن. • @amaris_graphy

ما اینجاییم که آبجو بنوشیم جنگ را تمام کنیم و به ناباوری‌ها بخندیم و آنقدر خوب زندگی کنیم که مرگ، از گرفتن جانمان بر خود بلرزد. [چارلز بوکوفسکی]

قوی بودن، همیشه به معنی تحمل کردن نیست. گاهی یعنی به خودت اجازه بدی غمگین باشی، اشک بریزی و چیزی رو که مدت‌هاست روی دلت سنگینی می‌کنه، زمین بذاری. احساسات، اگر راهی برای عبور پیدا نکنن، درون آدم می‌مونن. بعضی وقت‌ها، اشک ریختن فقط گریه نیست؛ راهیه برای اینکه روحت دوباره نفس بکشه.

بدی‌های من به‌خاطر بدی كردن نيست. به‌خاطر احساس شديد خوبی‌های بی‌حاصل است. می‌خواهم به اعماق زمين برسم. عشق من آن‌جاست، در آنجايی كه دانه‌ها سبز می‌شوند و ريشه‌ها به‌هم می‌رسند و آفرينش، در ميان پوسيدگی خود را ادامه می‌دهد. – فروغ فرخزاد.

‹ و آدمی بر خلاف آنچه که گمان می‌کند، دوام می‌آورد! › • @amaris_graphy

به شیوه‌ی خودت زندگی کن، به ریتمِ خودت رشد کن، و خوشبختی را با معیارِ خودت تعریف کن. قرار نیست زندگی، مسابقه‌ای برای شبیه شدن به دیگران باشد. زندگی، فرصتی‌ست برای آرام‌ آرام پیدا کردنِ خودت؛ همان نسخه‌ای که همیشه زیرِ لایه‌های ترس، مقایسه و انتظارِ دیگران پنهان مانده بود.