Annamorphin
описание
زیباییِ تنهای تنها. تبلیغات؛ @anamorphynads
24 035
подписчиков
Охват к подписчикам
6,9%
ERR
Реакции к просмотрам
0,00%
0 на 42 постов
Пересылки к просмотрам
1,66%
1 194
Постов в день
3,3
всего 33
Где отзываются чаще
доля реакций к просмотрам- 14 авг.*** استاکر، انسان ِخستهی فائق آمده بر طبیعت را عاری از آرامش، نشان میدهد، صورتبندی فرمالیستی تارکوفسکی در استاکر، محیط شهری را با نورهای آلوده از متروکههای مربوط به منطقهی ِمتاثر از طبیعت، جدا کرده است! در ماجرا، لوکیشن ِآنتونیونی به جانِ انسانِ مضطرب…0,00%
- 14 авг.*** استاکر، انسان ِخستهی فائق آمده بر طبیعت را عاری از آرامش، نشان میدهد، صورتبندی فرمالیستی تارکوفسکی در استاکر، محیط شهری را با نورهای آلوده از متروکههای مربوط به منطقهی ِمتاثر از طبیعت، جدا کرده است! در ماجرا، لوکیشن ِآنتونیونی به جانِ انسانِ مضطرب انداخته شده است! طبیعتی که پیشتر موفق به ناپدید کردن بشر و تمدن بوده، در مقاطعی تا سلب سکونتِ انسان، پیشروی کرده است. در قطعهی مربوط به ماجرا، سهلانگاری ریموندو، موجب نابودی گلدان قدیمی شد. اشاره عمیق در اینجا به خاصیت دیگر طبیعت است که همزمان، با دفن زیستگاه انسانی، محافظت ِاز بقایای همان تمدن را بر عهده داشته است! در منطقه مربوط به استاکر نیز، سازهها و ماشینهایی از دوره متأخرتر با رویشهای طبیعت، کاور شدهاند. زمین با بازوی گذر مداوم زمان، در دو قلمرو مورد اشاره به واسطه پتانسیل و گوناگونی اقلیم، عمل کرده است. دو کارگردان با استفاده از امتیاز پوشاندنِ آثار مثبت و منفی آدمی توسط طبیعت، به بازتولید استیصال و حیرت حداکثری انسان، پرداختهاند! The Adventure، Michelangelo Antonioni 1960 - Stalker، Andrei Tarkovsky 1979 https://t.me/kamikazhi0,00%
- 14 авг.*** گدار در تحقیر (۱۹۶۳) با سینماسکوپ و فاصلهگذاری برشتوار، مکث و سکوت را به منطق شکلگیری ادراک بدل میسازد، در همان کاپری که باید محل شکوه اسطوره باشد اما به صحنه تهیسازی آن تبدیل میشود. دوربین Coutard تماشاگر را در مقام سوژهای پرسشگر نگه میدارد و…0,00%
- 14 авг.*** گدار در تحقیر (۱۹۶۳) با سینماسکوپ و فاصلهگذاری برشتوار، مکث و سکوت را به منطق شکلگیری ادراک بدل میسازد، در همان کاپری که باید محل شکوه اسطوره باشد اما به صحنه تهیسازی آن تبدیل میشود. دوربین Coutard تماشاگر را در مقام سوژهای پرسشگر نگه میدارد و میزانسن را در مرز تامل متوقف میسازد. نولان اما در اودیسه در برابر همان نگاه میایستد و با چشمانداز وسیعتر Hoytema، مسیر دیگری میگشاید. او، عمده بار روایت را بر دوش نگاتیو ۷۰ میلیمتری IMAX میگذارد، ابعادی که از نخستین نماها چارچوب تحقیر را میشکند. اینبار دوربین در لوکیشنهایی پیش میرود که اسطوره در آنها جدا از روایت، نیازمند بازآرایی است و "درونماندگاری" را نه در فرامتن، بلکه در بطن حماسهای پروضوح میجوید. اگر گدار ظرفیت سینمای اروپا را در نافرجامماندن میزانسنهای حماسی آمریکایی میدید، نولان با یکپارچهسازی پرسپکتیو و حذف فاصله میان دوربین و اسطوره نشان میدهد که اسطوره نیازمند فاصلهگذاری و تحقیر نیست بلکه میتواند در نزدیکی کامل با دوربین، صورتبندی دیگرگون از نسبت انسان و اسطوره پدید آورد. 🎬 The Odyssey (2026) — Christopher Nolan @kamikazhi0,00%
- 14 авг.без подписи0,00%
- 14 авг.без подписи0,00%
- 14 авг.без подписи0,00%
- 14 авг.‘Romeo’ by Aidan Zamiri.0,00%
- 14 авг.لیلیث، اثر جان کالیر (۱۸۹۲) @Menogjournal0,00%
- 14 авг.без подписи0,00%
- 14 авг.لیلیث، اثر جان کالیر (۱۸۹۲) @Menogjournal0,00%
- 14 авг.هر روز هزاران مطلب میبینیم؛ اما فقط بعضی از آنها در ذهن میمانند. ✨ ▰ مجله مینوگ ایدههایی درباره روانشناسی، ذهن، توسعه فردی، روابط، کتاب، فلسفه و زندگی مدرن؛ کوتاه، عمیق و متفاوت. 📚💡 △ اگر به ایدههای تازه و نگاه متفاوت به خود و جهان علاقهمندی، مینوگ…0,00%