TheRealAshkan

چرا حس می‌کنیم بی‌هدف و بی‌راه داریم وقت خودمون رو تلف می‌کنیم؟ من و خیلی از رفیقام از ۱۶-۱۷ سالگی فکر می‌کردیم زندگی همش هیجانه؛ همش به دست آوردنه، همش جلو رفتنه. فکر می‌کردیم کسی که سر جاش نشسته یا یه روتین عادی رو می‌گذرونه، آدم بی‌مصرفیه. راستش تا همین یکی دو وقت پیش، خودمم همین فکر رو می‌کردم؛ تا وقتی که خودم توش افتادم. چه سر کار، چه باشگاه و چه بخش‌های دیگه‌ی زندگی، به جایی رسیدم که دیگه با یه هفته تلاش و بی‌خوابی، یا حتی با چند ماه تلاش، نمی‌شد به مقصد بعدی رسید. هدف‌ها بزرگ‌تر شدن و مسیرها سخت‌تر. به شخصه، اگه قراره یک بار دیگه دوپامینِ رسیدن به یه هدف رو بچشم، حداقل باید ۱۵ تا ۱۷ ماه تلاش کنم، جنس بفروشم و اجناس جدید بیارم تا مثلاً به هدفِ پر و متنوع بودن انبار برسم. و ۱۵ تا ۱۷ ماه تلاش کردن، بدون اینکه حتی یه لحظه احساس پیشرفت یا موفقیت داشته باشی، واقعاً سخته. نمی‌دونم بقیه چطوری باهاش دست‌وپنجه نرم می‌کنن. شاید دلیلش این باشه که مغز ما برای پاداش‌های کوتاه‌مدت ساخته شده، ولی هدف‌های بزرگ، پاداش‌های دیرهنگام دارن. من سعی می‌کنم تصویر بزرگ‌تر رو ببینم. سعی می‌کنم رویای خودم رو تصور کنم یا به آدم‌هایی که همراهمن گوش بدم. ولی اگه اینا رو نداشتم، اگه کسی نبود که بهم بگه «می‌تونی»، یا رویایی نداشتم که تصورش کنم، یا هدفی نداشتم که به سمتش برم، شاید منم هر روز صبح فقط می‌اومدم سر کار، برمی‌گشتم خونه و با خودم می‌گفتم: «همین بود؟»

خلاصه که استفاده کنید دیگه سوالم داشتید بپرسید

خب ایول اخرش که آموزش دادم شیر اسکرینش خراب شده بود

Live stream finished (6 minutes)

Live stream started

Obsidian همینطوری سرچ کنید از سایت خودش میتونید رایگان دانلود کنید

گوشیم داغ کرد تلگرامم کرش کرد

مشکل اینجاست که در اکثر اوقات این نقشه نیست که شکست میخوره، شمایید. اگه یه روز قرار باشه ساعت ۷ صبح بیدار شید تا ۸ که برید سرکار نیم ساعت ورزش کنید حمام کنید صبحونه بخورید، و نتونستید بیدار شید؛ نمیشه ایرادی به نقشه گرفت،داشتن روتین مناسب هیچوقت بد نیست ولی…

I used to think there must be a perfect plan, a plan that can predict everything and knows what should happen in every scenario. بزارید یه داستان جالب براتون تعریف کنم. ما توی شرکت مشکل رسوندن قیمت های جدید و به روز به مشتریا داشتیم مخصوصا با قطعی اینترنت…