برگ هنر - نشریه تخصصی ادبیات، فرهنگ و هنر

🔲⭕️لپ تاپم را با من دفن کنید: زندگی به سبک تحصیل کردگان بی سواد! مجتبی لشکربلوکی سایمون کوپر ژورنالیست در فایننشال تایمز می نویسد: دستگاه‌های دیجیتال باعث شده‌اند ما یعنی انسان‌های امروزی، «بیشتر» از هر دورۀ دیگری در تاریخ بشریت بخوانیم. اما دیگر مثل قبل نمی‌خوانیم. خواندنِ دیجیتال، به تجربه‌ای تکه‌تکه، سرسری و سطحی تبدیل شده. بنابراین شاید تعداد کلمات خیلی زیادی در روز بخوانیم، ولی همۀ آن‌ها در قالب متن‌های چند کلمه‌ای یا نهایتاً چند خطی است. حال اگر بخواهیم همان تعداد کلمه را در قالبِ یک متن واحد بخوانیم، با دشواری بسیاری مواجه می‌شویم. زیرا درک متنی طولانی نیازمند مهارت‌ «خواندن عمیق» است. این روزها هیچ کس متن های طولانی را نمی خواند. بیش از نیمی از افراد همین متن را تا انتها نمی خوانند. انسان‌ها در خواندن متن‌های طولانی به مشکل خورده‌اند. مجموعه‌ای بیش از دوهزار ناشر، محقق، کتابدار و نویسنده و دانشگاهی سراسر جهان، چندی پیش در مانیفستی اعلام کردند: «خواندنِ دیجیتال» در حال تخریب عادتِ «خواندن عمیق» در میان ماست. خواندن عمیق نقشی حیاتی در تمدن بشری داشته. استیون پینگر، روان‌شناس آمریکایی می گوید از اواخر قرن هفدهم با رواج خواندنِ متن‌های طولانی در بین مردم، توانایی همدردی با دیگران افزایش یافت. مردم با خواندنِ متن‌های طولانی دربارۀ زندگیِ دیگر انسان‌ها، توانستند دنیا را از چشم آن‌ها ببینند و تأثیر بسیار مهمی در تغییر نگرش آن‌ها دربارۀ موضوعاتی مثل برده‌داری، شکنجه و استبداد گذاشت. خواندنِ عمیق باعث رویدادهای دوران‌سازی مثل انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه شد. ماریان وولف، محقق آمریکایی، می‌نویسد: ما در دنیای آنلاین دائماً در حال اسکرول‌کردن، نصفه‌نیمه خواندن یا ذخیره‌کردن متن‌هاییم تا در آینده‌ای نامعلوم آن‌ها را بخوانیم، چون این رسانه ها برای خواندنِ عمیق طراحی نشده اند. (بارنویسی شده از این منبع:نشریه ترجمان) یکی از دوستانم به شوخی می گفت می خواهم وصیت کنم لپ تاپم را با من دفن کنند چون کلی فایل ذخیره کرده ام که بعدا بخوانم و احتمالا تا زمان مرگ فرصت نمی کنم که بخوانم شان تحلیل و تجویز راهبردی: ما در دام سه گانه Skimming, Scanning, Scrolling (3S) افتاده ایم. ترجمه شان می شود نگاه گذرا، جستجوی سریع، رد کردن یا رد شدن از مطالب برای دیدن مطلب بعدی. خب این چه مشکلی ایجاد می کند؟ چهار مشکل ایجاد می شود: ۱) خواندن عمیق باعث می شود که جهان را از دیدگاه دیگران ببینم (از دیدگاه یک آواره بعد از جنگ یا یک دزد حرفه ای یا یک مستاجر)، ولی خواندن سطحی چنین توانایی در ما ایجاد نمی کند. همین باعث می شود که توان همدلی و همدردی در ما بمیرد. ۲) خواندن عمیق باعث می شود که یک مساله را از زوایای مختلف نگاه کنیم. پیچیدگی و چند بعدی بودن مساله را درک کنیم اما وقتی همه چیزهایی که می خوانیم کوتاه است کلا می رویم سراغ تحلیل های ساده، سرراست، یک خطی و اینگونه است که توانایی تفکر سیستمی و چند بعدی را از دست می دهیم. ۳) توهم دانایی نیز نتیجه بعدی است. چون ما راجع به همه چیز از 3S استفاده می کنیم راجع به همه چیز فکر می کنیم که بلدیم و جالب اینکه اظهار نظر هم می کنیم از رژیم غذایی فستینگ، تا سیاست های ارزی و تا نتایج مذاکرات ترامپ و پوتین. از سیاست تا اقتصاد! از زیست شناسی مولکولی تا فیزیک کیهانی! ۴) در نتیجه کسانی که دیگر نمی‌خوانند (عمیق نمی خوانند)، توان اندیشیدن را هم از دست می‌دهند. شما وقتی توانایی درک و تحلیل عمیق را از دست می دهید به مرور توان اندیشیدن را هم از دست می دهید. این چهار باعث می شود که ما با پدیده ای روبرو باشیم به نام تحصیل‌کردگان بی سواد. بخش بزرگی از جامعه یک دیپلمی، لیسانسی، فوق لیسانسی و یا دکترایی داریم! اما در طول زمان به خاطر عدم خواندن عمیق عملا تبدیل شده ایم به «همه چیزان دان مدعی متوهم» یا همان مدرک داران بی ادراک! راهکار چیست؟ ریاضت مطالعاتی؛ ریاضت، گوشه گیری موقتی برای انجام تمرین‌های سخت و خودخواسته‌ای است که فرد برای تعالی نفس و دستیابی به کمال روحی انجام می‌دهد. این مفهوم در ادیان مختلف، گرایش های معنوی و سنت‌های عرفانی وجود داشته و شامل خودداری خودخواسته از برخی امور، سکوت، خلوت نشینی و انجام کارهای سخت بوده است. به همین سیاق ریاضت مطالعاتی یعنی اینکه نمی توانیم برای همیشه خود را از دنیای دیجیتال منقطع کنیم اما می توان گهگاهی این امور را انجام دهیم: • ایجاد زمان-مکانی برای مطالعه عمیق: خواندن متون طولانی بدون انقطاع و حواس پرتی • تفکر انتقادی: تحلیل، بررسی و مقایسه نظریات مختلف. • نوشتن و خلاصه‌برداری: تبدیل دانش به محتوای ساختاریافته برای درک بهتر. ما به خواندن محتواهای سطحی، ساده، سرراست و یک خطی معتاد شده ایم باید با ریاضت مطالعاتی آن را تعدیل و مهار کنیم. @bargehonarr

نویسنده ی گرانقدر شهرنوش پارسی پور، دیروز( ۱۲ تیرماه ۱۴۰۵)،از میان ما رفت.او صدای برجسته ی ادبیات معاصر ایران بود و آثار ارزشمند،شجاعانه و تابو شکن او همچنان در تاریخ ادبیات ایران خواهند ماند. فصلنامه برگ هنر،در پائیز ۱۴۰۴،شماره ۴۷ خود را به این نویسنده و کارنامه پر بارش اختصاص داد که حاوی نقد و تحلیل برخی آثار او و همچنین مصاحبه ای تلخ و غمناک با وی بود و در سراسر آن گفتگو،او از [ مرگ] و در انتظار مرگ نشستن خود می گوید. این شماره برگ هنر را می توانید از طریق دفتر مجله و یا کتابفروشی توس تهیه کنید. 09122124335 @bargehonarr

@bargehonarr

فصلنامه برگ هنر شماره ۴۸ قیمت: ۶۲۰۰۰۰ تومان خرید اینترنتی: toosbook.ir/p/برگ-هنر۴۸/

یک شعر بسیار کم است در برابر این همه سیاهی،این همه رنج،این بیکران بحران باز خواهم گشت باپیراهنی کبود با جیب هایی که هزاران پروانه با کلماتی مجروح چون رنگین کمان از شانه هایم به رقص درآیند باز خواهم گشت چون شاعری دیوانه که سایه ی کلمات به گرد پایش نمی رسند باز می گردم از تپه های مه آلود با جیب های پر از شعر شعرهایی سرخ که چون مدال زخم برسینه ام می درخشند. اقبال معتضدی اردیبهشت ۱۴۰۵ @bargehonarr

https://www.instagram.com/reel/DYzKKiqMkuW/?igsh=ZWo3M240bzAzcTJs

بپرسش ویرانه چرا می سازند؟ آتش چرا می زنند؟ سیاه چرا می پوشند؟ و این خدای که می گویند، چرا چنین خشمگین است؟ بهرام بیضایی ۵ دی ماه ۱۳۱۷ ۵ دی ماه ۱۴۰۴ @bargehonarr

با یاد غلامحسین ساعدی که بی گاه رفت. چهل سال از مرگ نویسنده،نمایشنامه نویس گرانقدر غلامحسین ساعدی( گوهر مراد)،گذشت.آذر ماه ۱۳۶۴ اورا در غربت در گورستان پرلاشز/ پاریس در پائیزی سرد به خاک سپردند.یادش گرامی🌿 در سال ۱۳۹۶،برگ هنر ویژه نامه شماره ۱۲ خود را به او اختصاص داد. علاقه مندان می توانند این شماره را از دفتر مجله تهیه کنند: ۰۹۱۲۲۱۲۴۳۳۵ @bargehonarr

@bargehonarr

@bargehonarr

ناصر تقوایی، سینماگر مؤلف و داستان‌نویس توانمند ایرانی، در هشتادوچهارسالگی درگذشت. او با فیلم آرامش در حضور دیگران سنگ بنای سینمای موج نو را پایه گذاشت. فیلم ناخدا خورشید، سریال دایی جان ناپلئون و مجموعه داستان تابستان همان سال، از آثار ماندگار او در عرصهٔ فرهنگ و هنر ایران است. برگ هنر ویژه‌نامهٔ شمارهٔ ۳۱ خود را به این روایتگر هنرمند اختصاص داده بود که تمامی مطالب آن در سایت برگ هنر در دسترس خوانندگان است. @bargehonarr

ناصر تقوایی بزرگ،درگذشت. @bargehonarr

@bargehonarr

@bargehonarr

🔻‌‌‌‌‌رابرت ردفورد، هنرپیشه نامدار آمریکایی در ۸۹ سالگی درگذشت. سیدنی برگر، مدیر روابط عمومی این هنرپیشه و کارگردان نامدار گفت که او «در ساندس در کوهستان‌های یوتا، در محلی که عاشقش بود و در جمع عزیزانش» درگذشت. آقای ردفورد یکی از چهره‌های نمادین هالیوود بود که سابقه بازی در فیلم‌هایی مانند بوچ کاسیدی و ساندنس کید (در ایران مردان حادثه‌جو)، نیش و همه مردان رئیس‌جمهور را داشت. او که در لس‌آنجلس متولد شد کار هنری را در صحنه تئاتر در اواخر دهه ۱۹۵۰ شروع کرد و در دهه ۱۹۶۰ در مجموعه‌های تلویزیونی حاضر شد. نخستین حضور او درسینما با فیلم شکار جنگی (۱۹۶۲) بود. آقای ردفورد برای فیلم نیش (۱۹۷۳) نامزد دریافت اسکار بهترین بازیکن نقش اول مرد شد. او در سال ۱۹۸۰ اولین فیلمش، مردم معمولی، چهار جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی شد. او در سال ۲۰۰۲ اسکار افتخاری دستاورد یک عمر را گرفت. رابرت ردفورد همچنین موسس جشنواره فیلم ساندنس در یوتا است که به عنوان جشنواره‌ای برای معرفی و شناسایی فیلم‌های مستقل شناخته می‌شود. @baregehonarr

@bargehonarr