کـآلبدِسبز؛

زمانی که در جایی در خودم فرو ریختم، هیچ‌کس برای آبادی من نیامد؛ من همیشه خودم بر ویرانه‌هایم آجر شده‌ام.

و تظُنُّ أنها النِّهاية ثم يُصلِحُ الله كلَّ شي‌ء! و گمان می‌کنی که پایان است سپس خدا همه‌چیز را درست می‌کند.

بیا و سرت را بر سینه‌ام بگذار؛ تا این زندگی به رنجی که می‌‌کشیم، بیارزد. -جمال ثریا

لبخندی زد و گفت : "من با خود خدا بستم هرچی که شده باید می‌شده هرچی هم نشده بهترش می‌شه."

بلاخره همه یک روزی می‌میرند و صد سال که بگذرد، دیگر هیچ کس درباره‌ی این که دیگران که بودند و چطور مردند سوال نمی‌کند. پس بهتر است همان طور که دلت می‌خواهد زندگی کنی و همانطور که دوست داری بمیری. گریه آرام -کنزابورو اوئه.

روز با شخصی آشنا می‌شی که این جمله رو با تمام وجود درک کنی: “آن کسی که خدا می‌فرستد،تو را چنان دوست خواهد داشت که گویی رسالتش همین است.”

از لحاظ روحی احتیاج دارم ‏یه هفته برم تو یه کلبه جنگلی تو شمال ‏نتمو خاموش کنم، توی تراس بشینم ‏پتو پیچیده شده، ویو جنگل‏ رعدوبرقم بزنه و با یه لیوان نوشیدنی داغ و یک کتاب به صدای بارون گوش بدم.

که خداوند تو را رها نخواهد کرد.

نمی‌دانم اگر موسیقی و چای و قهوه را نداشتم، اگر با نور و با گیاه و با کتاب، حالم خوب نمی‌شد، اگر پاییز و بهار و باران را دوست‌نداشتم؛ برای دلخوشی در خالی‌ترین حالات ممکن جهانم به کدامین اتفاق چنگ می‌زدم و کدامین طعم و تصویر را بهانه می‌کردم و کدامین دلخوشیِ کوچک را در آغوش می‌کشیدم تا به خودم بقبولانم که زندگی هنوز هم زیباست.

تو برگ‌ها را ببوس که سبز بمانند. ای ریزش همه دردها، ای پاییز. تغییر خیلی وقت‌ها قشنگ‌ترت می‌کنه. پاییز را دیدی؟ آن‌هایی که رنگ عوض کردند، افتادند.

من عاشق آدم هایی هستم که باهام درباره جهان حرف میزنن‌. ذهنم رو باز میکنن. رویاهاشون رو باهام به اشتراک میزارن و دیدگاه های جدیدی رو نشونم میدن. یه چیزی بهم یاد میدن که تاحالا نمی‌دونستم. من رو میبرن به یه سفر ذهنی. جایی که فکرها آزادانه پرسه می‌زنن. و کنجکاوی هیچ حد و مرزی نمی‌شناسه.