دلشده‌ی ولشده (م.نساجی)

این دو عکس، عبرت جهان است و قانون ‌بی‌طرفی طبیعت را تداعی می‌کند. هرکه باشی، در نهایت، مقهور قوانین خواهی شد و طبیعت و خالق آن برایش فرقی نمی‌کند چه کسی باشی. مردی قوی و موفق و اهل جهانگردی، با لباس قرمز،  با چشمانی شاد و سر حال، چوب‌بدست در کوچه‌های هاوانا در کوبا با جمعی از دوستان گشت‌و‌گذار می‌کند. چند سال بعد، چند سلول جهش یافته (سرطان)، مهمان ناخوانده جسمش می‌شوند، نگاههای همان مردِ با لباس قرمز را غمگین و بدنش را نحیف می‌کنند و در نهایت جانش را می‌گیرند. طبیعت و خدای طبیعت خیلی سرراست به همه ما می‌گوید، در نهایت همه تسلیم‌اید، جسمتان در هرصورت پوسیده‌ می‌شود، آنچه می‌ماند انسانیت شماست و عشق‌هایی که پراکنده‌اید. فکر‌ ماندن نباش! همه می‌رویم. پدرم با عمر نسبتا کوتاه (۷۱ سال)، خوش‌زیست و با عشق، و خوش‌نام تن به خاک داد. یادش گرامی. اولین سالگرد درگذشت پدر (۲۳ مرداد ۱۴۰۵) مهدی نساجی   شرح عکس اول: سفر به کوبا شرح عکس دوم: ماههای پایانی، منزل لواسان.

‍ کلنگ پنجاه‌سالگی برای پنجاه‌سالگی‌ام تصمیمی گرفته‌ام. یعنی پنجاه‌سالگی را بهانه کرده‌ام که کاری کنم. پنجاه سال گذشته! پنجاه سال! سال‌هاست می‌خواهم کتابی بنویسم دربارهٔ «آزادی». می‌خواهم بگویم دین دربارهٔ آزادی چه می‌گوید. همین‌جا بگویم که تعریف من از آزادی یک تعریف خیلی زمخت و صریح و بدون روتوش است: آزادی یعنی «انسان هر غلطی دلش می‌خواهد بکند و البته اگر دلش خواست کار درست هم بکند» و اصلا زیر بار این تعریف که آزادی در چهارچوب دین تعریف شود نمی‌روم؛ آزادی، آزادی است. این اندیشه بیش از یک دهه است که در سرم می‌چرخد. من گمان می‌کنم اگر مسئلهٔ نسبت دین و آزادی در جامعهٔ ما حل شود، بسیاری از چالش‌ها فرومی‌نشینند. مخاطب این کتاب دین‌داران و مذهبی‌ها هستند. من می‌خواهم از منظر درون‌دینی (یعنی از نگاه کسی که به چهارچوب‌های دینی معتقد است)، رابطهٔ دین و آزادی را توضیح دهم. معتقدم دین هیچ‌گاه جلوی آزادی را، با همان تعریفی که گفتم، نمی‌گیرد. یعنی دین می‌گوید تو آزادی هر کاری بکنی، چه درست و چه غلط و من هیچ محدودیتی برای آن نمی‌گذارم. خیلی عجیب است! نه؟ در این کتاب به‌ تفصیل توضیح خواهم داد که این دین نیست که به آزادی قید می‌زند، بلکه این آزادی است که به دین قید می‌زند. البته دین نمی‌گوید هرکس هر کاری کرد درست است، دین برای خودش معیارهایی دارد ولی همین دین، جلوی هیچ‌کاری را نمی‌گیرد. یعنی چه؟ پس این‌همه مجازات و قانون و احکام و بگیر و ببند که در اسلام هست برای چیست؟ این قوانین همه در صورتی است که عرف اجتماعی بخواهد آن‌ها را رعایت کند؛ اگر نخواهد، دین اجباری نمی‌آورد. مثل این که شما دلت می‌خواهد بروی کلاس بدنسازی، خب آن‌جا به شما می‌گویند این کار را بکن و آن کار را نکن. ده تا اسکات بزن و بیست تا فلان و کم ‌و زیاد هم کنی، مربی توبیخ می‌کند. ولی اگر نخواهی بدنسازی بروی کسی با تو کاری ندارد. تازه ممکن است از ابتدا شرط کنی که «وقتی به کلاس بدنسازی می‌آیم، فقط برخی کارها را انجام می­‌دهم که فکر می‌کنم توانش را دارم و مثلاً نمی‌خواهم ورزش کار حرفه‌ای شوم، فقط بنا دارم برای ایجاد نشاط و طروات ورزش کنم». آن وقت مربی خودش را با تو تنظیم می‌کند، تو خودت را با مربی تنظیم نمی­‌کنی، چون از اول خواسته‌ات را گفته‌ای. من معتقدم دین گرچه چهارچوب‌های مفصلی دارد، ولی خودش را تحمیل نمی­‌کند و اجازه می­‌دهد تو هرقدر می­خواهی از آن برداری. حالا این که آخرت فرد چه می‌شود، بحث جدایی است. من سال‌ها به ‌طور پراکنده در این مورد بحث کرده‌ام و حتی در میان بزرگان حوزه هم این بحث‌ها را مطرح کرده‌ام. در دانشگاه‌ها هم در برخی کلاس‌های ارشد، برخی ایده‌ها را گفته‌ام و برآوردم این است که راهگشا بوده. اکنون فکر کنم باید یکجا و در یک کتاب مسئله را تا جای ممکن تبیین کنم و امیدوارم بتوانم راهی روشن در پیش  بگذارم تا بدانیم چگونه می‌توان هم دین را پاس داشت و هم به جامعه و افراد آزادی داد. می‌دانم که شاید همین مطلب کوتاه، ذهن شما را تابیده‌تر و گره‌دارتر کند، ولی خب کلنگ اولیهٔ کار است. این کلنگ را در پنجاه‌سالگی زدم و امیدوارم بتوانم طی دو سال آینده کتابی را در این زمینه بپرورانم. نامش را هم نمی‌دانم چه بگذارم، شاید «دین، تربیت، آزادی». ولی خیلی جذاب نیست و فکر نکنم کسی با دیدن عنوانش ترغیب شود آن را بخواند. حالا شاید عنوان جذاب‌تری برایش پیدا کنم. شما هم کمک کنید. امروز خیلی‌ها از دین دل‌زده‌اند و رغبتی به اصلش هم ندارند، چه رسد به نسبتش با آزادی. ولی فکر می‌کنم این پرسش کماکان در بطن جامعه وجود دارد و اگر بتوان راهی جست، راه‌های دیگری گشوده می‌شود و این جامعه از این سرگردانی درمی‌آید. یکی از دلایلی که در این سال‌ها این کتاب را ننوشته‌ام، این بود که گمان می‌کردم حوادث، کشور را به جایی می‌برد که اساساً دین از بنیادش کنده می‌شود و دیگر پرسشی باقی نمی‌ماند که به آن بپردازیم. اما حوادث این یک سال و مطالعه‌ام در تاریخ یکصدوبیست‌سالهٔ بعد از مشروطه (که اصیل ترین تلاش مردم ایران برای آزادی بوده) نشان داد مسئله کماکان حل‌نشده، باقی مانده و هر اتفاقی بیفتد، باز هم مسئلهٔ دین و آزادی، پرسش اصلی ماست. فعلاً همین مقدار را به حساب کلنگ کتاب بگذارید. مهدی نساجی، مرداد ۱۴۰۵

وقتی فکر می‌کنی به حکمت الهی پی بردی و از جانب او، فلسفه‌بافی می‌کنی! امری که بارها و بارها ما هم مرتکبش شده‌ایم. @khalvat_neshini

نوشته‌ای ساده پشت موتور یک دختر، این روزها توجه بسیاری را جلب کرده است. جمله‌ای کوتاه که فراتر از یک درخواست شخصی، روایتگر مسیری طولانی برای دستیابی به حقی است که پس از ۴۷ سال به زنان ایرانی بازگشته است. شاید این یادداشت کوتاه، بیش از هر چیز یادآور این واقعیت باشد که فرصت‌های تازه، برای شکوفایی به زمان، تمرین و همراهی اجتماعی نیاز دارند. @kherad_jensi

مدرسه رَوا، مرکز تحقیقات روانشناسی و دین دانشگاه شهید بهشتی و پژوهشکده مطالعات بنیادین علم و فناوری دانشگاه شهید بهشتی با همکاری دانشگاه کمبریج (مؤسسه فارادی) برگزار می‌کند: دوره «علم، دین و جامعه» این دوره فرصتی است برای آشنایی با مباحث میان‌رشته‌ای در حوزه علم، دین و جامعه؛ جایی که ۱۲ پژوهشگر دانشگاه کمبریج به بررسی پرسش‌های مهم جهان معاصر می‌پردازند. پس از هر سخنرانی، یکی از استادان و پژوهشگران ایرانی در نشستی کوتاه به تحلیل مباحث مطرح‌شده خواهد پرداخت. 📅 زمان برگزاری: ۱۴ تا ۱۹ تیر 💰 هزینه دوره: دانشجویان: ۳۰۰ هزار تومان غیردانشجویان: ۵۰۰ هزار تومان (هزینه اصلی این دوره ۹۰ پوند است که با حمایت دانشگاه شهید بهشتی و بورسیه روا کاهش یافته است.) 🔻 شرکت‌کنندگان می‌توانند به‌صورت آنلاین در وبینارها حضور داشته باشند. 🔻 دسترسی به ضبط جلسات فرهم است. 🔻 در صورت حضور فعال در جلسات، گواهی شرکت از سوی مرکز تحقیقات روانشناسی و دین دانشگاه شهید بهشتی اعطا می‌شود. ‼️ مهلت ثبت‌نام: ۴ تیر برای ثبت‌نام به آیدی زیر در تلگرام پیام دهید: @RMirzaei05 رَوا | روایتی روادارانه از روانشناسی دین https://t.me/Ravaschool

حالم خوب است. کاری کرده ام که به آن باور دارم. همان طور که شب یلدای ۱۴۰۱ وقتی به زندان اوین رفتم تا برای زندانیان بنوازم حال خوبی داشتم. از همه ی ممنوعیت های کاری و مسافرتی ام شاد بودم چون نتیجه ی باورهایم بود. دیروز با زنبیلی از میوه ، کیفی از وسایل ، ساز ، فرش خانه ام و یک گیگ vpn که از پونک خریده بودم که کفاف اینستاگرام را هم نمی داد به نیروگاه برق آمدم. یک هفته قبل یکی از عزیزترین های زندگی ام که محدودیت توان در راه رفتن دارند ، به من گفتند «اگر برق رو بزنه چطور از طبقه ی چهارم با پله پایین بیام؟» به او گفتم به نیروگاه برق خواهم رفت. نه فقط برای شما. برای ایران. بعد سرم را به سمت نیمروی روی میز گرداندم تا اشکش را نبینم. امشب به شما عزیزانم می گویم : رسانه های دنیا و هنرمندان ایران و جهان در این دو روز کاری کردند که حتی یک بار خلا نداشتن اینستاگرام در این روزها را حس نکردم. تا آخر عمر قدردان همه ی شما هستم. به من برای این جمله ی آخر اعتماد کنید : خدای دماوند با شماست… به امید صلح و سرافرازی برای ایران و جهان علی قمصری نیروگاه برق دماوند #به_نام_ایران #مراقبت_از_ایران @benameiran404

🎥 علی قمصری با تار ایرانی سپر برق تهران می‌شود تا چراغ هیچ خانه‌ای خاموش نشود 🔹«علی قمصری» می‌گوید از امروز به عنوان هنرمندی مستقل، برای جلوگیری از حمله به زیرساخت‌های ایران، با سازش برای مدتی در نیروگاه برق دماوند (بزرگ‌ترین نیروگاه برق منطقه و بزرگ‌ترین تأمین‌کننده‌ برق تهران) مستقر می‌ماند و می‌نوازد. 🔹قمصری این پویش را با این پیام آغاز می‌کند: شاید اینکه موسیقی چراغ و نور زندگی انسان‌هاست در این پویش بتواند مفهومی ملموس‌تر پیدا کند و کمک کند چراغ همه خانه‌ها روشن بماند. Asriran.com @MyAsriran

این تصاویر مربوط به نمازجمعه‌ی اخیر (۲۱ آذر ۰۴) در شهر اهواز است که در آن به ابتکار امام جمعه و به‌مناسبت روز زن، محل استقرار زنان و مردان نمازگزار جابه‌جا شده بود. به عبارت دیگر، با یک دستکاری کوچک در فضای آیین و تسهیم آن، زنان از "حاشیه"ی آیینِ به "متن" آن آمدند. موقع نماز هم به رعایت قاعده‌ی [فعلیِ] فقهی، تنها صف اول را مردان ایستادند و بقیه‌ی صفوف نزدیک امام جمعه به زنان اختصاص داشت. چندی پیش هم برای نخستین‌بار نمازجماعتی به امامت یک زن از سیما پخش شد. این رخدادهای کوچک، برای کسانی که روند تغییراتِ گاه آرام و بطئی و گاه پرشتاب و آشکار در عرفِ دینی جامعه‌ی ایرانی را دنبال می‌کنند، محل درنگ است. مهم نیست که چنین رخدادهایی را نمایشی و واکنشی بدانیم یا خیر. مهم آن است که این رخدادهای کوچک به ما نشان می‌دهند آنچه "وضعیت طبیعی" تلقی می‌شود، چندان هم طبیعی نیست و بسیاری اوقات صرفا یک عادت است که به هردلیل می‌تواند روزی تغییر کند. سیالیت و صیرورت‌ البته از ویژگی‌های دینداری و فرهنگ دینی بوده و هست. اما به نظر می‌رسد در روند تغییرات دینی آینده، زنان به طور خاص سوژگی و کانونیت خواهند داشت. @mohsenhesammazaheri

🎥 توضیحاتی درباره‌ی کتاب‌های «مجموعهٔ روان‌شناسی کمبریج» از زبان دکتر مهدی نساجی، عضو هیئت علمی گروه روان‌شناسی دانشگاه شهید بهشتی و دبیر مجموعه ‼️در روز رونمایی، با حمایت «مؤسسه حامی علوم انسانی» و «کافه هال»، کتاب‌ها با ۴۵ درصد تخفیف عرضه می‌شوند! 📆زمان: دوشنبه ۱۹ آبان‌ماه، ساعت ۱٠ الی ۱۲ 📌مکان: سالن سیمرغ دانشکده‌ی روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه شهید بهشتی 📱ارتباط با ما: تلگرام | اینستاگرام | روابط عمومی انجمن

✅ عزت‌الله ضرغامی با انتشار ویدیویی از یک دختر مازندرانی که با موسیقی رپ زباله جمع می‌کرد، گفت :دختر مازندرانی با موسیقی رپ کاری کرد که صد خطبه نکرد! 🔸 فریاد اعتراض این دختر خانوم مازندرانی که با کمک موسیقی ‎رپ، آستین بالا زده و با دوستانش، ‎زباله جمع می‌کند، الگوی عملی برای حفظ ‎محیط زیست است. 🔸 آفرین به آنها!مبلغین مذهبی ما هم تا مدتی از برخی سخنرانی‌های کم‌اثر، به روش‌های عملی شیفت کنند. ثواب داره! ✅ @pezeshkian_com