|دیوژن|

من خودم رو گم نکردم. چون هیچ‌وقت پیداش نکردم.

ببخشید شما جرثقیل خوب سراغ ندارید؟ یک سنگ روی قلبم سنگینی می‌کنه.

اضافه بار خوردم از بس غم توی چمدون گذاشتم.

بیشترین کسی که توی دنیا دوستم‌ داره، غمه. همیشه بغلم کرده.

چرا مشکلات فقط یاد گرفتن روی قفسه سینه‌ی من قدم بزنن؟ مگه جای دیگه‌ای نیست تا آوار بشن؟

چیشد هربار که عرصه تنگ می‌شه، نفس منم تنگ می‌شه؟

چیشد که هربار زور مشکلات فقط به نفس کشیدن من رسید؟

گمشده یک دستگاه احساساتِ کامل گم شده است. به یابنده مژدگانی داده می‌شود.

تنهایی از بودن با من خسته شده.

آسمون از دوریِ دریا، بارون می‌بارید.

همه چیز خاکستر شد. درخت‌ها برای انتقام، کبریت آتش می‌زدند.

سخت‌ترین بخش زندگی کردن، زندگی کردن با خودته.

دوسال گذشت. یادم نرفت. تولدم مبارک.

.

می‌ترسم. از پاره شدن آخرین نخ‌هایی که به احساساتم وصلم می‌کنن، می‌ترسم.

«آتش نفس، آتش نفس دختر شرق است به آفاق.»

نفسش تنگ بود و پر ماهی گلی.

زور خورشید به شب نرسید.

نمی‌دونم دفعه بعدی که این پیام‌ها رو میخونم دیگه تو چه وضعی هستیم.

من واقعا دیگه نمی‌تونم. یا باید تریاک رو شروع کنم یا برم بستری شم.