نهنگ‌هایی که با آن‌ها دویده‌ام

آن دختر، شعر بود؛ اما مردی که کنارش بود، سوادِ خواندن نداشت.

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی... •| سعدی |•

این خجسته‌حالیم رو دوست دارم.

دو روزه ساعتم همچنان به وقتِ تو تنظیمه و اونقدر همه چیز برام بی‌اهمیت بوده که اصلا متوجه نشدم.

جمع خزان و بهار دیده‌ای!؟ من.

ویرانه‌ای آباد دیده‌ای!؟ من.

خود با دو جهان چه کار ما را؟ ما شیفته‌ی یکی نگاریم •| عراقی |•

زاگرسِ زیبا..‌.

عدم تمایل به ازسرگرفتن زندگی عادی.

یک دلتنگی بزرگ و بی‌درمان را با خودم همه جا میبرم. در خیابان، در کافه‌های شهر، کنار دریا، وقتی برای خرید نان تازه از خانه بیرون می‌روم. وقتی چشم‌هایم را می‌بندم و نت‌ها را می‌بلعم. وقتی گریه می کنم، وقتی می‌خندم. دلتنگی، شبیه خون در تنم می‌چرخد، لای شیارهای مغزم، در قلبم، حتا دست‌هایم هم دلتنگ‌اند.

نویزی‌ترین و آرامش‌بخش‌ترین نقطه‌ی زمین؛ این تناقض زیبا.

چطور ممکنه کنار عزیزی باشی و دلتنگش؟

صبح، در نقطه‌ای دیگر از خاورمیانه. ۱۴۰۵/۰۵/۱۲

تو می‌دمی و آفتاب می‌شود... •| فروغ فرخزاد |•

نگاه کن که موم شب به راه ما چگونه قطره قطره آب می‌شود •| فروغ فرخزاد |•

کنون که آمدیم تا به اوج‌ها مرا بشوی با شراب موج‌ها مرا بپیچ در حریر بوسه‌ات مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره‌ها جدا مکن •| فروغ فرخزاد |•

کنون به گوش من دوباره می‌رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان نگاه کن که من کجا رسیده‌ام به کهکشان، به بیکران، به جاودان •| فروغ فرخزاد |•

به راه پرستاره می‌کشانی‌ام فراتر از ستاره می‌نشانی‌ام •| فروغ فرخزاد |•

مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعرها و شورها •| فروغ فرخزاد |•

نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب می‌شود •| فروغ فرخزاد |•