فقط فرج.احاديث مهدویت

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎حدیث شماره 886 أَخْبَرَنَا الْحُسَيْنُ مُحَمَّدُ بْنُ سَعِيدٍ الصَّيْرَفِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ شبنوذ [شَنَبُوذَ] قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُمْدُونٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَكِيمٍ الْأَوْدِيُّ قَالَ أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ [عَنْ‏] عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَعْدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ صلوات الله علیهما عَنِ النَّبِيِّ صلی اللّه علیه وآله قَالَ: أَخْبَرَنِي جَبْرَئِيلُ لَمَّا ثَبَّتَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ اسْمَ مُحَمَّدٍ عَلَى سَاقِ الْعَرْشِ قُلْتُ يَا رَبِّ هَذَا الِاسْمَ الْمَكْتُوبَ فِي سُرَادِقِ الْعَرْشِ أَرِنِي أَعَزَّ خَلْقِكَ عَلَيْكَ قَالَ فَأَرَاهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ اثْنَيْ عَشَرَ أَشْبَاحاً أَبْدَاناً بِلَا أَرْوَاحٍ‏ بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ فَقَالَ يَا رَبِّ بِحَقِّهِمْ عَلَيْكَ إِلَّا أَخْبَرْتَنِي مَنْ هُمْ قَالَ هَذَا نُورُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَ هَذَا نُورُ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ وَ هَذَا نُورُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ هَذَا نُورُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ وَ هَذَا نُورُ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ هَذَا نُورُ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ وَ هَذَا نُورُ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى وَ هَذَا نُورُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ وَ هَذَا نُورُ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ هَذَا نُورُ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ وَ هَذَا نُورُ الْحُجَّةِ الْقَائِمِ الْمُنْتَظَرِ صلوات الله علیه قَالَ فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلی اللّه علیه وآله يَقُولُ مَا أَحَدٌ يَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَؤُلَاءِ الْقَوْمِ إِلَّا أَعْتَقَ اللَّهُ تَعَالَى رَقَبَتَهُ مِنَ النَّارِ. 🍐كفاية الأثر في النص على الأئمة الإثني عشر 169 رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: جبرئیل مرا خبر داد که چون خداوند نام محمّد را بر پایه عرش نوشت، عرض کردم: پروردگارا، می‌بینم که این نام که در سراپرده عرش نوشته شد ارجمندترین بندگانت نزد توست؟! آن گاه خدای عزّوجل دوازده شبح بدن‌های بی روح را در میان زمین و آسمان به وی نشان داد. عرض کرد: پروردگارا، تو را به حق اینان سوگند می‌دهم که ایشان را به من معرّفی فرمایید. فرمود: این نور علی بن ابی طالب و این نور حسن و این نور حسین و این نور علی بن حسین و این نور محمّد بن علی و این نور جعفر بن محمّد و این نور موسی بن جعفر و این نور علی بن موسی و این نور محمّد بن علی و این نور علی بن محمّد و این نور حسن بن علی و این نور حجّت قائم منتظر صلوات الله علیهم است. گوید: رسول خدا صلی الله علیه و آله پیوسته می‌فرمود: کسی نیست که به وسیله اینان به خدای متعال تقرّب جوید مگر اینکه خداوند او را از آتش برهاند.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎حدیث شماره 885 أَخْبَرَنِي أَبُو الْحُسَيْنِ مُحَمَّدُ بْنُ هَارُونَ،عَنْ أَبِيهِ،عَنْ أَبِي الْقَاسِمِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْعَلَوِيِّ،عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ نَهِيكٍ- أَبُو الْعَبَّاسِ النَّخَعِيُّ؛الشَّيْخُ الصَّالِحُ- عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ،عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ مُوسَى،عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ شُعَيْبٍ،قَالَ:سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ صلوات اللّه علیه يَقُولُ:إِنَّ النَّاسَ مَا يَمُدُّونَ أَعْنَاقَهُمْ إِلَى أَحَدٍ مِنْ وُلْدِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ إِلَّا هَلَكَ،حَتَّى يَسْتَوِيَ وُلْدُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ،لَا يَدْرُونَ أَيّاً مِنْ أَيٍّ،فَيَمْكُثُونَ بِذَلِكَ سِنِينَ مِنْ دَهْرِهِمْ،ثُمَّ يُبْعَثُ لَهُمْ صَاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ صلوات اللّه علیه. 🍐دلائل الإمامة (ط - الحديثة) 533 همانا مردم با هیچ یک از فرزندان عبدالمطلب بیعت و همراهی نمی کنند مگر اینکه هلاک می شوند تا اینکه برابر می شوند و نمی دانند که و از کجا.پس به همین حالت چندسالی از آن روزگار را سپری می کنند،سپس امام زمان صلوات اللّه علیه برای آنها فرستاده می شود.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎حدیث شماره 884 قال ابوالصلت الهروی لما سمع الرضا صلوات الله علیه هذا البیت من دعبل قام قائماً علی قدمیه و طاطا براسه منحنیاً به الی الارض بعد ان وضع کفَّه الیمنی علی هامته و قال اللّهمّ عجّل فرجه و مخرجه، و انصرنا به نصراً عزیزاً. یا دعبل نطق روح القدس علی لسانک بهذین البیتین الذین اولهما خُرُوجُ الْإِمَامِ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏ وَ يُجْزِي عَلَى‏ النَّعْمَاءِ وَ النَّقِمَاتِ‏ لله درّک يَا خُزَاعِيُّ اتدری هو من؟ قَالَ لَا ولکنی سَمِعْتُ يَا مَوْلَايَ خبراً یشعر بِخُرُوجِ إِمَامٍ مِنْكُمْ یَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا کَمَا مُلِئَتْ من غیره‏ ظُلْماً وَ جَوْراً. فقال الرضا صلوات الله علیه هو یخرج من نسلی و صلب محمد ابنی اسمه محمد بن الحسن و هو الْقَائِمُ المهدی صلوات الله علیه و هو خاتمنا اهل بیت صلوات الله علیهم یاخذ ثارنا و بکشف عارفا و هو لطف الله فی ارضه و حجته علی خلقه اذا مات هلک من فی الارض. 🍐نسخه خطی كتاب التهاب نيران الأحزان (يوسف بن أُبي القديحيّ القطيفي) (ق9 هـ) ابو الصلت هروی گفت: وقتی امام رضا صلوات الله علیه این بیت شعر را از دعبل شنید، بر روی پاهای مبارک خود ایستاد و سر نازنین خود را خم کرد به سوی زمین، پس از آن که کف دست راست خود را بر سر گذاشته بود و فرمود: خدایا فرج و خروجش را تسریع کن و ما را به وسیله او با پیروزی بزرگی پیروز گردان. ای دعبل، روح القدس این دو بیت را بر زبان تو جاری کرده است که اولین آن ظهور حتمی امام است و او پاداش دهنده نعمت‌ها و نفرین‌ها خواهد بود. ای خزاعی، تو را به خدا، آیا می‌دانی او کیست؟ گفت: نه، اما ای مولای من، خبر ظهور امامی از شما را شنیده‌ام که زمین را پر از عدل و داد می‌کند، همانطور که پر از ظلم و ستم شده است. امام رضا صلوات الله علیه فرمود:پسرم از نسل من و از نسل محمد ظهور می‌کند. نام او محمد بن حسن است و او قائم مهدی صلوات الله علیه است و او خاتم ما اهل بیت صلوات الله علیهم است،او انتقام ما را می‌گیرد و داناتر است. او لطف خداوند بر زمینش و حجت او بر خلقش است،اگر او بمیرد، همه روی زمین نابود می‌شوند.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎حدیث شماره 883 فَهُوَ مَا رُوِيَ بِالْإِسْنَادِ مَرْفُوعاً عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ الْجُعْفِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ صلوات اللّه علیه قَالَ‏ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَ‏ وَ الْفَجْرِ وَ الْفَجْرُ هُوَ الْقَائِمُ صلوات اللّه علیه وَ اللَّيَالِي الْعَشْرُ الْأَئِمَّةُ مِنَ الْحَسَنِ إِلَى الْحَسَنِ وَ الشَّفْعُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ وَ فَاطِمَةُ صلوات اللّه علیهم وَ الْوَتْرُ هُوَ اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ‏ وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ هِيَ دَوْلَةُ حَبْتَرٍ فَهِيَ تَسْرِي إِلَى قِيَامِ الْقَائِمِ صلوات اللّه علیه. 🍐تأويل الآيات الظاهرة في فضائل العترة الطاهرة 766 حضرت صادق عليه السّلام در باره آيه: وَ الْفَجْرِ فرمود منظور قائم صلوات اللّه علیه است.شبهاى ده‏گانه ائمه هستند از امام حسن تا امام حسن عسكرى‏ وَ الشَّفْعِ‏ امير المؤمنين است با فاطمه صلوات اللّه علیهم‏ وَ الْوَتْرِ خداى يكتا است كه شريكى ندارد وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ حكومت حیله گران كه تا دامنه قيام قائم صلوات اللّه علیه ادامه دارد.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎حدیث شماره 882 حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ هَمَّامٍ فِي مَنْزِلِهِ بِبَغْدَادَ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ سَنَةَ سَبْعٍ وَ عِشْرِينَ وَ ثَلَاثِمِائَةٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ مَابُنْدَاذَ سَنَةَ سَبْعٍ وَ ثَمَانِينَ وَ مِائَتَيْنِ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ هِلَالٍ قَالَ حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ فَضَّالٍ قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْجَرِيرِيُّ عَنْ أَبِيهِ‏ عَنْ أَبِي صَادِقٍ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ صلوات اللّه علیه أَنَّهُ قَالَ: مُلْكُ بَنِي الْعَبَّاسِ يُسْرٌ لَا عُسْرَ فِيهِ لَوِ اجْتَمَعَ عَلَيْهِمُ التُّرْكُ وَ الدَّيْلَمُ وَ السِّنْدُ وَ الْهِنْدُ وَ الْبَرْبَرُ وَ الطَّيْلَسَانُ‏ لَنْ يُزِيلُوهُ وَ لَا يَزَالُونَ فِي غَضَارَةٍ مِنْ مُلْكِهِمْ حَتَّى يَشِذَّ عَنْهُمْ مَوَالِيهِمْ وَ أَصْحَابُ دَوْلَتِهِمْ‏ وَ يُسَلِّطُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ عِلْجاً يَخْرُجُ مِنْ حَيْثُ بَدَأَ مُلْكُهُمْ لَا يَمُرُّ بِمَدِينَةٍ إِلَّا فَتَحَهَا وَ لَا تُرْفَعُ لَهُ رَايَةٌ إِلَّا هَدَّهَا وَ لَا نِعْمَةٌ إِلَّا أَزَالَهَا الْوَيْلُ ذلِمَنْ نَاوَاهُ‏ فَلَا يَزَالُ كَذَلِكَ حَتَّى يَظْفَرَ وَ يَدْفَعَ بِظَفَرِهِ إِلَى رَجُلٍ مِنْ عِتْرَتِي يَقُولُ‏ بِالْحَقِّ وَ يَعْمَلُ بِهِ. 🍐الغيبة( للنعماني) 249 امير المؤمنين علیه‌السلام فرمود:دولت بنى عبّاس به آسانى و بدون اينكه مشكلى در آن باشد صورت مى‌گيرد، اگر ترك و ديلم و سند و هند و بربر و طيلسان عليه آنان با هم گرد آيند نيز نمى‌توانند آن را از قدرت بر كنار كنند و پيوسته در نعمت و كامكارى حكومت خويش به سر خواهند برد تا اينكه طرفداران و كاركنان دولتى ايشان از آنان كناره‌جوئى كنند و خداوند بر آنان علجى (يعنى کافر غیر عرب) را چيره گرداند او از همان جا خروج مى‌كند كه حكومت ايشان از آنجا آغاز شده (از خراسان)، بر هيچ شهرى نمى‌گذرد مگر آنكه آن را مى‌گشايد، و هيچ پرچمى برابر او برافراشته نمى‌شود مگر اينكه آن را سرنگون مى‌سازد، و هيچ نعمتى نمى‌ماند مگر اينكه آن را از بين مى‌برد، واى بر كسى كه با او به ستيز برخيزد، پس پيوسته اين چنين خواهد بود تا به پيروزى رسد و پيروزيش را به مردى از خاندان من بسپارد، كه به حقّ سخن گويد و بدان عمل كند.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎حدیث شماره 881 حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى الْعَلَوِيُّ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْحُسَيْنِ‏ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ هِلَالٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي نَجْرَانَ عَنْ فَضَالَةَ بْنِ أَيُّوبَ عَنْ سَدِيرٍ الصَّيْرَفِيِّ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقَ صلوات اللّه علیه يَقُولُ إِنَّ فِي صَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ لَشَبَهاً مِنْ يُوسُفَ‏ فَقُلْتُ فَكَأَنَّكَ تُخْبِرُنَا بِغَيْبَةٍ أَوْ حَيْرَةٍ فَقَالَ مَا يُنْكِرُ هَذَا الْخَلْقُ‏ الْمَلْعُونُ‏ أَشْبَاهُ الْخَنَازِيرِ مِنْ ذَلِكَ إِنَّ إِخْوَةَ يُوسُفَ كَانُوا عُقَلَاءَ أَلِبَّاءَ أَسْبَاطاً أَوْلَادَ أَنْبِيَاءَ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَكَلَّمُوهُ وَ خَاطَبُوهُ وَ تَاجَرُوهُ وَ رَاوَدُوهُ وَ كَانُوا إِخْوَتَهُ وَ هُوَ أَخُوهُمْ لَمْ يَعْرِفُوهُ حَتَّى عَرَّفَهُمْ نَفْسَهُ وَ قَالَ لَهُمْ‏ أَنَا يُوسُفُ‏ فَعَرَفُوهُ حِينَئِذٍ فَمَا تُنْكِرُ هَذِهِ الْأُمَّةُ الْمُتَحَيِّرَةُ أَنْ يَكُونَ اللَّهُ جَلَّ وَ عَزَّ يُرِيدُ فِي وَقْتٍ مِنَ الْأَوْقَاتِ أَنْ يَسْتُرَ حُجَّتَهُ عَنْهُمْ لَقَدْ كَانَ يُوسُفُ إِلَيْهِ مُلْكُ مِصْرَ وَ كَانَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ أَبِيهِ مَسِيرَةُ ثَمَانِيَةَ عَشَرَ يَوْماً فَلَوْ أَرَادَ أَنْ يُعْلِمَهُ بِمَكَانِهِ لَقَدَرَ عَلَى ذَلِكَ وَ اللَّهِ لَقَدْ سَارَ يَعْقُوبُ وَ وُلْدُهُ عِنْدَ الْبِشَارَةِ تِسْعَةَ أَيَّامٍ مِنْ بَدْوِهِمْ إِلَى مِصْرَ فَمَا تُنْكِرُ هَذِهِ الْأُمَّةُ أَنْ يَكُونَ اللَّهُ يَفْعَلُ بِحُجَّتِهِ مَا فَعَلَ بِيُوسُفَ وَ أَنْ يَكُونَ صَاحِبُكُمُ الْمَظْلُومُ الْمَجْحُودُ حَقَّهُ صَاحِبَ هَذَا الْأَمْرِ يَتَرَدَّدُ بَيْنَهُمْ وَ يَمْشِي فِي أَسْوَاقِهِمْ وَ يَطَأُ فُرُشَهُمْ وَ لَا يَعْرِفُونَهُ حَتَّى يَأْذَنَ اللَّهُ لَهُ أَنْ يُعَرِّفَهُمْ نَفْسَهُ كَمَا أَذِنَ لِيُوسُفَ حِينَ قَالَ لَهُ إِخْوَتُهُ- إِنَّكَ لَأَنْتَ يُوسُفُ قالَ أَنَا يُوسُفُ‏. 🍐الغيبة( للنعماني) 163 سدير صيرفى گويد: از امام صادق عليه السّلام شنيدم مى‏فرمايد: «همانا در صاحب اين امر شباهتى با يوسف وجود دارد. عرض كردم: گويا ما را به غيبتى يا حيرتى خبر مى‏دهيد؟ پس فرمود اين نفرين‏شدگان خوك گونه چرا آن را نمى‏پذيرند؟ همانا برادران يوسف افرادى بودند عاقل و با انديشه، فرزندان و زادگان پيامبران، آنان بر يوسف وارد شدند، با او سخن گفتند و گفتگو كردند، و با وى سودا نمودند، آمد و شد داشتند و علاوه بر آن برادرانش بودند و او برادر ايشان بود با اين همه او را نشناختند تا اينكه او خود خويشتن را به آنان معرّفى كرد و به ايشان گفت: «من يوسفم» در اين وقت ايشان او را شناختند، پس چگونه است كه اين امّت سرگردان انكار مى‏كند كه خداى عزّ و جلّ در وقتى از اوقات اراده كند كه حجّت خويش را از ايشان بپوشاند. يوسف، ملك مصر برايش مقرّر بود و ميان او و پدرش هجده روز راه فاصله بود، اگر خدا مى‏خواست او را به محلّ يوسف آگاه گرداند مسلّما بر آن قادر بود، به خدا سوگند به هنگام رسيدن مژده پيدا شدن يوسف، يعقوب و فرزندان وى خود را از راه بيابان نه روزه به مصر رسانيدند، پس اين امّت چه انكارى مى‏دارد كه خداوند با حجّت خويش نيز چنان كند كه با يوسف كرد و آن صاحب مظلوم شما كه حقّش مورد انكار قرار گرفته، صاحب اين امر،ميان آنان آمد و شد نمايد، در بازارهايشان گام بردارد و قدم بر فرشهاى ايشان گذارد و آنان او را نشناسند، تا اينكه خداوند او را اجازه فرمايد كه خودش را معرّفى كند همان گونه كه خداوند يوسف را اجازه فرمود، در آن هنگام كه برادرانش به او گفتند: «آيا حتما تو خود، يوسف هستى؟ پاسخ داد: آرى من يوسفم».

سپس فرمود: ای محمّد، دوست داری ایشان را ببینی؟ عرض کردم: آری؛ فرمود: نظری به روبرویت انداز. چون نگاه کردم، علی بن ابی طالب، حسن، حسین، علی بن حسین، محمّد بن علی، جعفر بن محمّد، موسی بن جعفر، علی بن موسی، محمّد بن علی، علی بن محمّد، حسن بن علی و حجّت قائم را دیدم که در میان آنان چون گوهری می درخشید؛ پس عرض کردم: پروردگارا، اینان کیانند؟ فرمود: اینان امامان هستند و او قائم است، همان که حلال مرا حلال و حرام مرا حرام می کند و از دشمنانم انتقام می گیرد؛ ای محمّد، او را دوست بدار که من دوستش می دارم و دوستدارانش را نیز دوست می دارم. جابر گوید: چون سالم از کعبه رفت به دنبالش رفته و گفتم: ای ابوعمر، تو را به خدا سوگند می دهم که آیا غیر از پدرت کسی دیگر تو را از این نام ها آگاه کرده است؟ گفت: اینکه حدیث از رسول خدا باشد، چنین نیست، لیکن به همراه پدرم نزد کعب الاحبار بود که شنیدم می گفت: تعداد امامان بعد از پیامبرشان دوازده امام است به عدد نقبای بنی اسرائیل، سپس علی بن ابی طالب علیه السّلام آمد و کعب گفت: اینکه دارد می آید، نخستین آن هاست و آن یازده تن دیگر از فرزندان اویند و کعب نام یک یک آن ها را در تورات چنین بیان کرد: «تقوبیت قیذوا دبیرا مفسورا مسموعا دوموه مثبو - . در منبع «مشبو» آمده است. - هذار یَثمو بطور نوقس قیدموا». ابو عامر هشام دستوانی گوید: با یک یهودی به نام «عثوا بن اُوسوا» در حیره ملاقات کردم که حبر یهود و عالِمشان بود و درباره این اسم ها از وی پرسیدم و آن ها را برایش خواندم؛ پس به من گفت: از کجا این صفات را آموخته ای؟ گفتم: این ها اسم هستند. گفت: اسم نیستند بلکه صفت اقوام هستند و صفت هایی درست در زبان عبری هستند که آن را در تورات خود می یابیم، و اگر از کسی جز من درباره آن ها می پرسیدی، از پاسخ دادن به آن طفره می رفت یا اینکه خود را به نادانی می زد. گفتم چرا؟ گفت: طفره رفتن به خاطر جهل به آن هاست و خود را به نادانی زدن از آن جهت است که شما را علیه دین خود توانمند و آگاه نسازد، و علّت اینکه من به آن ها اعتراف کردم برای این بود که من از فرزندان هارون بن عمران هستم و به محمّد صلی الله علیه و آله ایمان دارم ولی آن را از نزدیکان یهودی خود نهان داشته ام و تا زمان مرگ هم نهان خواهم داشت. گفتم: برای چه؟ گفت: چون در کتب پدران پیشین خود از فرزندان هارون چنین می-خوانم که نباید به این پیامبر که نامش محمّد است، آشکارا ایمان بیاوریم بلکه باید قلباً به وی ایمان داشته باشیم تا اینکه فرزندش مهدی قائم ظهور کند، در آن صورت، هرکدام از ما او را درک نمود، باید به وی ایمان بیاورد و آخرین صفت از اسماء، مربوط به اوست. گفتم: از او به چه وصفی یاد شده است؟ گفت: از وی به مغلوب کننده بر همه ادیان نام برده شده و اینکه مسیح نزد او آمده و از جمله یاران وی می گردد . گفتم: اکنون این صفت ها را برای من تبیین کن تا به آن آگاهی یابم. گفت: آری، لیکن إن شاء الله آن را از من فراگیر و از نااهل پوشیده دار. امّا «تقوبیت» اوّلِ اوصیا و وصیّ آخرین پیامبر است، «قیذوا» دوّمین وصی و نخستین برگزیده از میان عترت است؛ «دبیرا» دومین فرد از عترت است و سیّدالشهداست، «مفسورا» سیّد و سرور کسانی است که خدا را عبادت کرده اند، «مسموعا» وارث علم اولین و آخرین است؛ «دوموه» آن چشمه جوشان دانش و آن ناطق صادق از جانب خداست، «مثبو» بهترینِ زندانیان در زندان ستمگران است؛ «هذار» کسی است که به حقّش اعتراف کردند و سپس وی را از رسیدن به آن منع نموده و او را از زادگاه خود آواره کردند. «یثمو» آن جوانمرگ کوتاه عمر است که اثرش ماندگار است، «بطور» چهارمین نام اوست، «نوقس» همنام عموی خویش است، امّا «قیدموا» آن است که از نظر پدر و مادرش پنهان است و به امر خدا و علم او غایب است و به حکم وی قیام خواهد کرد.

قَالَ أَبُو عَامِرٍ هِشَامٌ الدَّسْتُوَانِيُّ: لَقِيتُ يَهُودِيّاً بِالْحِيرَةِ يُقَالُ لَهُ عتو بن اوسوا، وَ كَانَ حِبْرَ الْيَهُودِ وَ عَالِمَهُمْ، فَسَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الْأَسْمَاءِ وَ تَلَوْتُهَا عَلَيْهِ؛ فَقَالَ لِي: مِنْ أَيْنَ عَرَفْتَ هَذِهِ النُّعُوتَ، قُلْتُ: هِيَ أَسْمَاءٌ قَالَ: لَيْسَتْ أَسْمَاءً لَوْ كَانَتْ أَسْمَاءً لَتَطَرَّزَتْ فِي تَوَاطِي الْأَسْمَاءِ، وَ لَكِنَّهَا نُعُوتٌ لِأَقْوَامٍ وَ أَوْصَافٌ بِالْعِبْرَانِيَّةِ صَحِيحَةٌ نَجِدُهَا عِنْدَنَا فِي التَّوْرَاةِ، وَ لَوْ سَأَلْتَ عَنْهَا غَيْرِي لَعَمِيَ عَنْ مَعْرِفَتِهَا أَوْ تَعَامَى، قُلْتُ: وَ لِمَ ذَلِكَ؟ قَالَ: أَمَّا الْعَمَى فَلِلْجَهْلِ بِهَا، وَ أَمَّا التَّعَامِي لِئَلَّا تَكُونَ عَلَى دِينِهِ ظَهِيراً وَ بِهِ خَبِيراً، وَ إِنَّمَا أَقْرَرْتُ لَكَ بِهَذِهِ النُّعُوتِ لِأَنِّي رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ هَارُونَ بْنِ عِمْرَانَ مُؤْمِنٌ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ، أُسِرَّ ذَلِكَ عَنْ بِطَانَتِي مِنَ الْيَهُودِ الَّذِينَ لَمْ أُظْهِرْ لَهُمُ الْإِسْلَامَ وَ لَنْ أُظْهِرَهُ بَعْدَكَ لِأَحَدٍ حَتَّى أَمُوتَ، قُلْتُ: وَ لِمَ ذَاكَ؟ قَالَ: لِأَنِّي أَجِدُ فِي كُتُبِ آبَائِيَ الْمَاضِينَ مِنْ وُلْدِ هَارُونَ أَلَّا نُؤْمِنَ لِهَذَا النَّبِيِّ الَّذِي اسْمُهُ مُحَمَّدٌ ظَاهِراً، وَ نُؤْمِنُ بِهِ بَاطِناً حَتَّى يَظْهَرَ الْمَهْدِيُّ الْقَائِمُ مِنْ وُلْدِهِ؛ فَمَنْ أَدْرَكَهُ مِنَّا فَلْيُؤْمِنْ بِهِ، وَ بِهِ نُعِتَ الْأَخِيرِ مِنَ الْأَسْمَاءِ، قُلْتُ: وَ بِمَا نُعِتَ بِهِ؟ قَالَ: بِأَنَّهُ يَظْهَرُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ* وَ يَخْرُجُ إِلَيْهِ الْمَسِيحُ فَيَدِينُ بِهِ وَ يَكُونُ لَهُ صَاحِباً، قُلْتُ: فَانْعَتْ لِي هَذِهِ النُّعُوتَ لِأَعْلَمَ عِلْمَهَا، قَالَ: نَعَمْ فَعِهِ عَنِّي وَ صُنْهُ إِلَّا عَنْ أَهْلِهِ وَ مَوْضِعِهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى. أَمَّا تقوميث فَهُوَ أَوَّلُ الْأَوْصِيَاءِ وَ وَصِيُّ آخِرِ الْأَنْبِيَاءِ، وَ أَمَّا قيذوا فَهُوَ ثَانِي الْأَوْصِيَاءِ وَ أَوَّلُ الْعِتْرَةِ الْأَصْفِيَاءِ، وَ أَمَّا دبيرا فَهُوَ ثَانِي الْعِتْرَةِ وَ سَيِّدُ الشُّهَدَاءِ، وَ أَمَّا مفسورا فَهُوَ سَيِّدُ مَنْ عَبَدَ اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ، وَ أَمَّا مسموعا فَهُوَ وَارِثُ عِلْمِ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ، وَ أَمَّا دوموه فَهُوَ الْمِدْرَةُ النَّاطِقُ عَنِ اللَّهِ الصَّادِقُ، وَ أَمَّا مشيو فَهُوَ خَيْرُ الْمَسْجُونِينَ فِي سِجْنِ الظَّالِمِينَ، وَ أَمَّا هذار فَهُوَ الْمَنْخُوعُ بِحَقِّهِ النَّازِحُ الْأَوْطَانِ الْمَمْنُوعُ وَ أَمَّا يثمو فَهُوَ الْقَصِيرُ الْعُمُرِ الطَّوِيلُ الْأَثَرِ، وَ أَمَّا بطور فَهُوَ رَابِعٌ اسْمُهُ؛ وَ أَمَّا نوقس فَهُوَ سَمِيُ‏ عَمِّهِ، وَ أَمَّا قيذمو فَهُوَ الْمَفْقُودُ مِنْ أَبِيهِ وَ أُمِّهِ، الْغَائِبُ بِأَمْرِ اللَّهِ وَ عِلْمِهِ وَ الْقَائِمُ بِحُكْمِهِ. 🍐مقتضب الأثر في النص على الأئمة الإثني عشر 26 جابر گوید: شنیدم سالم بن عبد الله عمر از پدرش عبدالله بن عمر نقل می کند که گفت: شنیدم رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرماید: خدای متعال در شبی که مرا به معراج برد به من وحی فرمود که: ای محمّد! عرض کردم: بلی، پروردگارا! فرمود: ای محمّد، چه کسی را به جانشینی خودت در میان اُمّتت بر جای نهادی؟ _ و حال آنکه او داناتر از همه به این امر بود _ عرض کردم: پروردگارا، برادرم! فرمود: ای محمّد، علی بن ابی طالب را؟ عرض کردم: آری، پروردگارا. فرمود: ای محمّد، من نظری به زمین انداخته و تو را از میان مردمانش برگزیدم، از این پس هرگاه نامی از من برده شود، نام تو نیز با من خواهد آمد. من «محمود» هستم و تو «محمّد»؛ باز نگاهی دیگر به زمین کردم و علی بن ابی طالب را از میان مردمانش برگزیدم و او را وصیّ تو قرار دادم. پس تو سرور و سیّد پیامبرانی و علی سرور و سیّد اوصیاست، سپس نامی از اسماء خودم برایش مشتق کردم، من «اعلی» هستم و او «علیّ». ای محمّد، من علی، فاطمه، حسن، حسین و دیگر امامان را از یک نور خلق کردم، سپس ولایت ایشان را بر فرشتگان عرضه کردم، هرکس پذیرفت، از جمله مقرّبان شد و آنکه نپذیرفت، از جمله کافران گردید؛ ای محمّد، اگر بنده ای از بندگانم چنان مرا عبادت کند که بمیرد، سپس در حالی مرا دیدار کند که منکر ولایت آن ها باشد، او را به آتش دراندازم.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎حدیث شماره 880 حَدَّثَنِي أَبُو الْخَيْرِ ثَوَابَةُ بْنُ أَحْمَدَ الْمَوْصِلِيُّ الْحَافِظُ، قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو عَرُوبَةَ الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي مَعْشَرٍ الْحَرَّانِىُّ قَالَ: حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عِيسَى بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْإِفْرِيقِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الدَّسْتُوَائِيُّ أَبُو عَامِرٍ قَالَ: حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ شِمْرٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ الْجُعْفِيِّ، قَالَ: سَمِعْتُ سَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ يُحَدِّثُ أَبَا جَعْفَرٍ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ بِمَكَّةَ قَالَ: سَمِعْتُ أَبِي عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ يَقُولُ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ: إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَوْحَى إِلَيَّ لَيْلَةَ أُسْرِيَ بِي يَا مُحَمَّدُ! مَنْ خَلَّفْتَ فِي الْأَرْضِ عَلَى أُمَّتِكَ- وَ هُوَ أَعْلَمُ بِذَلِكَ-؟ قُلْتُ: يَا رَبِّ أَخِي؛ قَالَ: يَا مُحَمَّدُ! عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ؟ قُلْتُ: نَعَمْ يَا رَبِّ! قَالَ: يَا مُحَمَّدُ إِنِّي اطَّلَعْتُ إِلَى الْأَرْضِ اطِّلَاعَةً فَاخْتَرْتُكَ مِنْهَا، فَلَا أُذْكَرُ حَتَّى تُذْكَرَ مَعِي، أَنَا الْمَحْمُودُ وَ أَنْتَ مُحَمَّدٌ، ثُمَّ اطَّلَعْتُ إِلَى الْأَرْضِ‏ اطِّلَاعَةً أُخْرَى فَاخْتَرْتُ مِنْهَا عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ فَجَعَلْتُهُ وَصِيَّكَ، فَأَنْتَ سَيِّدُ الْأَنْبِيَاءِ وَ عَلِيٌّ سَيِّدُ الْأَوْصِيَاءِ، ثُمَّ اشْتَقَقْتُ لَهُ اسْماً مِنْ أَسْمَائِي فَأَنَا الْأَعْلَى وَ هُوَ عَلِيٌّ، يَا مُحَمَّدُ إِنِّي خَلَقْتُ عَلِيّاً وَ فَاطِمَةَ وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ صلوات اللّه علیهم وَ الْأَئِمَّةَ مِنْ نُورٍ وَاحِدٍ، ثُمَّ عَرَضْتُ وَلَايَتَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ؛ فَمَنْ قَبِلَهَا كانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ‏ وَ مَنْ جَحَدَهَا كانَ مِنَ الْكافِرِينَ‏؛ يَا مُحَمَّدُ لَوْ أَنَّ عَبْداً مِنْ عِبَادِي عَبَدَنِي حَتَّى يَنْقَطِعَ ثُمَّ لَقِيَنِي جَاحِداً لِوَلَايَتِهِمْ أَدْخَلْتُهُ نَارِي؛ ثُمَّ قَالَ: يَا مُحَمَّدُ أَ تُحِبُّ أَنْ تَرَاهُمْ، قُلْتُ: نَعَمْ، قَالَ: تَقَدَّمْ أَمَامَكَ فَتَقَدَّمْتُ أَمَامِي فَإِذَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَ الْحَسَنُ، وَ الْحُسَيْنُ، وَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ، وَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ، وَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ؛ وَ مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ، وَ عَلِيُّ بْنُ مُوسَى، وَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ وَ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، وَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، وَ الْحُجَّةُ الْقَائِمُ كَأَنَّهُ كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ فِي وَسَطِهِمْ، فَقُلْتُ: يَا رَبِّ! مَنْ هَؤُلَاءِ؟ فَقَالَ: هَؤُلَاءِ الْأَئِمَّةُ، وَ هَذَا الْقَائِمُ يُحِلُّ حَلَالِي وَ يُحَرِّمُ حَرَامِي وَ يَنْتَقِمُ مِنْ أَعْدَائِي، يَا مُحَمَّدُ! أَحْبِبْهُ فَإِنِّي أُحِبُّهُ وَ أُحِبُّ مَنْ يُحِبُّهُ، قَالَ جَابِرٌ: فَلَمَّا انْصَرَفَ سَالِمٌ مِنَ الْكَعْبَةِ تَبِعْتُهُ، فَقُلْتُ: يَا أَبَا عُمَرَ وَ أَنْشُدُكَ اللَّهَ هَلْ أَخْبَرَكَ أَحَدٌ غَيْرَ أَبِيكَ بِهَذِهِ الْأَسْمَاءِ؟ قَالَ: اللَّهُمَّ أَمَّا الْحَدِيثُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَلَا، وَ لَكِنِّي كُنْتُ مَعَ أَبِي عِنْدَ كَعْبِ الْأَحْبَارِ؛ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ: إِنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ بَعْدَ نَبِيِّهَا عَلَى عَدَدِ نُقَبَاءِ بَنِي إِسْرَائِيلَ، وَ أَقْبَلَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ فَقَالَ كَعْبٌ: هَذَا الْمُقَفِّي أَوَّلُهُمْ وَ أَحَدَ عَشَرَ مِنْ وُلْدِهِ، وَ سَمَّاهُ كَعْبٌ بِأَسْمَائِهِمْ فِي التَّوْرَاةِ تقوبيث، قيذوا، دبيرا، مفسورا، مسموعا، دوموه، مشيو، هذار، يثمو، بطور، نوقس‏؛ قيذمو .

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎حدیث شماره 879 قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ صلوات اللّه علیه:نَحنُ أنوارُ السَّماواتِ والأَرضِ ، وسُفُنُ النَّجاةِ ، وفينا مَكنونُ العِلمِ ، وإلَينا مَصيرُ الاُمورِ ، وبِمَهدِيِّنا تُقطَعُ الحُجَجُ ، فَهُوَ خاتَمُ الأَئِمَّةِ ، ومُنقِذُ الاُمَّةِ ، ومُنتَهَى النّورِ ، وغامِضُ السِّرِّ ، فَلْيَهْنَأ مَن استَمسَكَ بِعُروَتِنا ، و حُشِرَ عَلى مَحَبَّتِنا. 🍐تذكرة الخواصّ ابن جوزی ۱۳۰ امیرالمومنین صلوات اللّه علیه فرمود:ما نور آسمانها و زمين و كشتيهاى نجات هستيم ، و نهفته‌هاى دانش در ميان ماست ، و سرنوشت امور در دست ماست ، و با مهدى ماست كه حجّت‌ها تمام میشود ، و اوست خاتم امامان و رهايى بخش امّت و پايانه روشنى و سرّ سَر به مُهر، پس گواراى كسى كه به حلقه ما چنگ در زند و بر محبّت ما برانگيخته شود.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم‏ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم‏ وَ العَن أعدائهم أَجْمعين 🍎حدیث شماره 878 قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: يَا آدَمُ! بِعَبْدِي هَذَا السَّعِيدِ أَفُكُّ عَنْ عِبَادِيَ الْأَغْلَالَ، وَ أَضَعُ عَنْهُمُ الْآصَارَ، وَ أَمْلَأُ أَرْضِي‏ بِهِ حَنَاناً وَ رَأْفَةً وَ عَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ مِنْ قَبْلِهِ قَسْوَةً وَ قَشْعَرِيَّةً وَ جَوْراً. 🍐إقبال الأعمال (ط - القديمة)‏1/507 در حدیث قدسی است که خداوند متعال، خطاب به حضرت آدم علیه السلام فرمود:به واسطه این بنده نیکبختم (یعنی حضرت مهدی علیه السلام)، بندها را از دست و پای بندگانم گشوده، بارهای سنگین را از دوش آنان بر می دارم، و زمین را از مهر و رأفت و عدالت پر می کنم، همانگونه که پیش از او، از قساوت، سنگدلی و جور و ستم، پر شده است.