برای یکدیگر؛

بله درسته! داره میگذره، ولی از روم؛

شدشد، نشد یه نیسان میخرم میزنم به همه؛

الَّذِینَ‌ بَذَلُوا ‌مُهَجَهُمْ‌ دُونَ ‌الْحُسَیْنِ ما فقط تو زیارت‌ها خوندیمش، ولی تو‌ بهش‌ عمل ‌کردی‌‌ و‌ خون ‌قلبت‌ ر‌و پای‌ اعتقاد‌ت ‌دادی ‌‌ولی ‌نمیدونستن قلبی‌ که‌ از‌ سینت‌ در آوردن ‌برای‌ امام‌ حسین‌ میتپید؛

از وقتی روضه‌ خوندن شهید #رجب‌زاده رو شنیدم دائم تو سرم صداش تکرار میشه که: «چیکار کنم، وسط اینهمه هلهله؟! چیکار کنم بردن این بدن مشکله!!»؛

از این به بعد میخوام به‌جای واژه سطلی از «رعیت‌زاده» استفاده کنم، کاملا مناسب با دوران پادشاهیه و خلق و خوی اونا بیشتر سنخیت داره باهاش؛

اجالتاً نمی‌خوام کسی منو نصیحت کنه یا به من راه‌حل بده! فقط می‌خوام بدونم تو رنجی که می‌کشم تنها نیستم؛

کاری که تو خلوت میکنی، آخرش تو جمع معلوم میشه. کتاب خوندنت تو حرف زدنت مشخص میشه، ورزش کردنت تو هیکلت معلوم میشه، غذات تو انرژی و حالت دیده میشه، تمرکزت تو نتیجه‌هات خودش رو نشون میده، تو همون چیزی هستی که وقتی کسی نیست داری روش کار میکنی؛

لبانت، به ظرافت شعر؛ -احمد شاملو

@foreachotherr

ویژگی تاکسیکم اینه که به بقیه میگم مراقب خودتون باشین، در حالیکه خودم با سه ساعت خواب، خوش‌بینی خیالی، و حجم زیادی چایی که فیل رو هم میکشه، دارم دووم میارم؛

‏نقطه‌ی اشتراکی که تو همه رابطه‌های سالم هست، اینه که «زبان عشق» هم‌دیگه رو پیدا کردن. ‏این‌که طرفِ تو با تعریف و تحسین خوشحال می‌شه؟! با تماس و لمس؟! یا با یک هدیه‌ی کوچیک؟! ‏جزئیات توی روابط واقعا مهمه ‏اینکه تو با استفاده از هوش پارتنرتو کشف کنی و با درکت ادامش بدی؛

که غمگین بودن کُنه بشریت است؛

روحم در مشهد، قلبم در کربلا و یادم در بقیع به حق بگو ببینم، چنین متلاشی شدن رواست؟!؛

من همینجوریش روزانه ساعت‌ها سردرد دارم، دیگه حوصله تعامل با آدم‌هایی که معلومه تو زندگیشون چهارتا کتک درست و حسابی نخوردن رو ندارم؛

خویش را در خویش پیدا کن، کمال این است و بس؛

کاش میشد، خودمو برات پست کنم؛

به خودت حواست هست اصن؟! حواست هست هردفعه چطوری کار رو در میاری؟! حواست هست چی از خودت ساختی بچه‌جون؛

بهترین درمان اظطراب و کمالگرایی اشتباه کردن و انجام دادنه. اشتباه کن احمق جون!!! اشتباه کن، بباز تا یادبگیری بردن رو، از اون استانداردهای مسخره‌ت بیا بیرون! خارج از دایره قرمز کوچیکِ مغزت قدم بردار و ببین و دنیای بیرون چه شکلیه؛

در سالی که خشکسالی امید و قحطیِ عشق بود، همین که به من‌ چشم میدوختی و لبخند میزدی، یادم میرفت در چه منجلابی قرار گرفته‌ام؛