Futures Market (پدرام راد)

فرض کنیم از شهر A میخوایم بریم به شهر B سوار ماشین یا قطار یا هر وسیله دیگه ای میشیم و میرسیم به شهر مقصد و از همه ما یک سوال میکنن، سفر چطور بود؟ احتمالا جوابهای خیلی مختلفی میشنویم حتی این جوابها میتونه در تضاد با هم باشند، در شهر مبدا اگر سوال کنند قرار هست چه کاری انجام بدید احتمالا همه جوابها تقریبا مثل هم خواهد بود و منتهی میشه به این جمله که تصمیم داریم بریم شهر B؛ در نگاه اول هدف رسیدن به مقصد هست اما مسیر کیفیت هدف رو تحت تاثیرقرار میده، حتی میتونه ذوق رسیدن به هدف رو تحت تاثیر قرار بده؛ شاید عده ای در هنگام رسیدن به مقصد حتی ناراضی باشند از این سفر؛ شاید بعضیا بگن به سختی راه نمیرزید در حالی که در زمان حرکت شور و شوق فراوانی برای رسیدن به شهر مقصد داشتن. هدفها شیرین هستند و گاهی رویایی، اکثریت ما احتمالا دوست داریم یک ورزشکار حرفه ای باشیم یا یک تاجر موق یا یک پروفسور در یک دانشگاه درجه یک دنیا و ... اما احتمالا تعداد خیلی کمی از ما به این اهداف میرسیم یا اگه میرسیم واقعا از اون لذت میبریم؛ علت در مسیر هست. اکثر ما به زندگی فقط بصورت نقطه هایی شامل مبدا و مقصد نگاه میکنیم در صورتیکه زندگی شامل تعداد کمی نقاط به نام مبدا و مقصد هست و باقی اون مسیرهای بین این دو نقطه هستند، شاید باید فکر کنیم و زاویه دیدمون رو عوض کنیم؛ چیزی که من فهمیدم داشتن ثبات در طی کردن مسیر بمراتب مهم تر از خود هدف هست چون هدفها مدام تغییر میکنن؛ مثلا ۳۰سال پیش اگه سوار یک ماشین آخرین مدل میشدیم ازش لذت میبردیم و الان اگه سوار همون ماشین شیم احتمالا ناراحت هستیم و اذیت میشیم در صورتیکه از لحاظ فیزیکی هم ما و هم‌ ماشین تغییری نکردن و تنها ذهنیت ما دچار تغییر شده. در همین بازار مالی وقتی شما یک پوزیشن باز میکنید و به تارگت اون بعنوان یک هدف فکر میکنید و در لحظه سودی که کسب میکنید رو با خودتون تصور میکنید احتمالا لذت میبرید اما با احتمال بالا اکثریت افراد از بالا پایین شدن موجودی حسابشون تا لحظه رسیدن به تارگت خسته میشن یا تحت فشار قرار میگیرن و احتمالا خیلیها قبل از رسیدن به تارگتشون از معامله خارج میشن، چون نگاه نقطه ای دارن و خب میدونیم وقتی شما از معامله ای خارج میشید و بعد از مدتی به تارگت مدنظرتون میرسه و شما در معامله نیستید چه اتفاقی میفته، حسرت و ناراحتی!! خیلی وقتها باید بیندیشیم به این فلسفه مهم که نگاه نقطه ای رو از زندگی حذف کنیم از مسیر با هم صحبت کنیم از مسیر بتونیم لذت ببریم سختیها و شیرینهای مسیر رو بخونیم و تجربه کنیم و از نقطه ها گذر کنیم، در حدود ۱۰سالی که در این کانال اندک مطالبی نوشته شده که شاید بعضیهاشون مفید هم بوده باشند مسیری طی شده، مسیری که هدفش شاید انتقال یک سری تجربیات بوده باشه اما هدف مسیر بوده نه نقطه نامرئی!!!

همه ما با احتمال زیاد بارها و بارها در مورد ریسک شنیدیم و خوندیم، شرط برنده شدن در هر کاری و از جمله معامله گری وارد بازی شدن هست و شرط وارد بازی شدن پذیرش ریسک هست و با احتمال زیاد اگر ریسکی بیشتر از دیگران بکنید برنده بهتری خواهید بود، اما اختلاف بسیار ریزی هست بین درک ریسک و قمار و اینکه دید اکثریت نسبت به بازارهای مالی و مخصوصا معامله گری منفی هست احتمالا بخاطر عدم تشخیص ریسک از قمار هست. مشکلی که بنظرم اکثریت روشها دارند برخورد یکسانِ صرفا تکنیکالی با موقعیتهاست، درصورتیکه هر موقعیتی در بازار بر اساس پارامترهاش امید ریاضی متفاوتی ایجاد میکنه و بدون در نظر گرفتن این مساله احتمال بازنده بودن شما در این بازی زیاد خواهد بود. درک این مساله جزو اصول این بازی هست، بدون فهم واقعی از ریسک اصولا ریوارد معنی نخواهد داشت و احتمالا ریواردی هم وجود نخواهد داشت و اینجا میتونیم با احتمال بالا ادعا کنیم سودها بصورت تصادفی بوجود اومدن نه از روی شناسایی ریسکِ درست. درنهایت ما پاداش ریسکهامون رو خواهیم گرفت، اما اول باید مفهوم ریسک رو بشناسیم.

شما اگه یک سوپر مارکت داشته باشید، یک سری کارهای روتینی رو هر روز انجام میدید، احتمالا ابتدای کار به انجام اینها بصورت منظم عادت ندارید و بعد از مدتی بصورت ناخوداگاه اونها رو انجام میدید؛ چیزی که با احتمال زیاد بهش اشاره نمیشه پشت پرده تبدیل این وظایف به عادت های ناخودآگاه هست، پشت پرده یک اتفاق کلیدی میفته، کلیدی و ساده، دخلِ سوپرمارکت!! اون چیزی که باعث میشه شما منظم تر و پیگیر باشید چیزی نیست جز فروش روزانه شما و حسی که در شما بوجود میاره، اگه برای مدتی احتمالا طولانی (زمانی بیش از اونچه در زمان راه اندازی حساب کردید) در انتهای روز صندوق شما خالی باشه با احتمال بسیار بالایی شما نامنظم تر میاین، انگیزه کمتری خواهید داشت، قفسه های سوپر مارکت خالی تر و اجناس هم ناقص تر خواهند بود و این مساله در مورد عکس قضیه هم صادق هست. در معامله گری هم این موضوع صدق میکنه مانند تمام مشاغل دیگه. شما روشی رو می اموزید، سیستمی برای خودتون میسازید و شروع میکنید به معامله کردن، اگر پیشرفت قابل اندازه گیری نداشته باشید و بعد از مدتی به سود تقریبا مستمری نرسید و زیانهای زیادی رو تجربه کنید، بی نظمی ها و سرپیچی از سیستم شروع میشه و با ادامه مسیر و ظهور زیانها این مسیر شتاب میگیره، از اونجایی که اعتیاد به معامله کردن قسمتی از این حرفه هست خودتخریبی تصاعدی میره بالا و قسمتی از شخصیت ناخودآگاه معامله گر میشه. بررسی مداوم سیستم با ابزار قابل اندازه گیری یکی از الزامات این کار هست تا ما رو در ریل درست نگه داره، در نهایت هدف نهایی این حرفه مانند تمام حرفه ها رسیدن به سود مستمر هست که افزایش هم پیدا کنه، همونطور که اگه ما یک سوپر مارکت داشته باشیم و فروشمون روز به روز پایینتر بیاد، اصراری بر حفظ اون به قیمت از دست رفتن سرمایمون نخواهیم کرد در این حرفه هم باید نقطه ای رو بعنوان نقطه قابل بازگشت برای خودمون تعیین کنیم، جایی در مسیر که اگه به اونجا رسیدیم قبول کنیم این حرفه با تمام جذابیتهاش برای شخصیت ما ساخته نشده، اکثریت ما در خیلی مواقع مسیرها رو میدونیم ولی دونستن یک مسیر به هیچ وجه به معنای توانایی پیمودن مسیر نیست، این مساله قطعا بمعنای ضعف ما نیست فقط به معنای عدم احساس رضایت، لذت بردن و آرامش در پیمودن مسیر هست!

تمام تلاشهای ما چه از نظر تحصیلی و چه کسب تجربه به یک هدف ختم میشن، اینکه فکر کردن رو یاد بگیریم تا مشکلات رو حل کنیم و با پایان دادن به روزهای تاریک در ذهنمون شروع به رشد کنیم؛ نتیجه زندگی میشه لذت بردن از این مسیر!!

نتایج تصادفی باعث میشه درصدهای یکسان آزمایش به نتیجه های یکسانی ختم نشن، ارزش یک روش که در بازه های کوچیک تر توزیع نرمال تری داشته باشه بیشتر از یک روش هست که در یک بازه بزرگتر توزیع غیرنرمال تر اما با درصد نتایج برابر یا حتی بهتر باشه.

یکی از اصول موفقیت توجه به جزئیات کار هست، جزئیاتی که اکثرا میبینند اما به اونها توجهی نمیکنند، چون جژییات از نطر اکثریت فاقد اهمیت هست!

در واقعا اشتباه جمع این است که معمولی رفتار میکند. به نظر میرسد انگیزه طبیعی هر فرد در بازار سهام در واقع دشمن موفقیت اوست. به همین دلیل است که موفقیت در بورس تا این حد دشوار است.

زمانیکه خودرو رو ساختن احتمالا طی کردن مسافت بیشتر با راحتی و دردسر کمتر هم جزو اهداف بوده، امروزه اگه سوار ماشین ۳۰سال پیش که اونزمان جدید بوده بشیم احتمالا احساس ناراحتی میکنیم و ۳۰سال پیش وقتی سوار همین خودرو میشدیم احساس خیلی خوشایندی داشتیم؛ فیزیک، ما و خودرو تغییری نداشتن، احتمالا تنها چیزی که تغییر کرده ذهنیت ما هست؛ ذهنیتی که با سوار شدن بر خودروهای لوکس تر و راحت تر تغییر کرده و البته همزمان احتمالا تعداد زیادی از افراد هستند که با سوار شدن به این خودرو احساس خوبی بدست میارن، در دنیا خیلی از مسائل اینطوری هستند، اکثر مسائل نسبی هستند، تعداد زیادی روش در حل مسائل هستند که هنوز جواب میدن ولی استفاده نمیشن(احتمالا بخاطر تغییر ذهنیت افراد)، باید قسمتی از وقتمون رو صرف جواب دادن به این سوالهای به ظاهر ساده کنیم تا حس کنجکاویمون در مورد دم دست ترین چیزها از بین نره؛ باید یاد بگیریم در طول روز وقتی خیلی کارهای ساده رو با روشهای جدید انجام میدیم از خودمون بپرسیم مگه روش قبلی چه اشکالی داشت که استفاده نمیکنیم، باید یاد بگیریم ساده فکر کنیم تا بتونیم به جوابهای ساده برسیم؛ خیلی وقتها پیچیده کردن مسائل راهی هست برای دور شدن از هدفهامون!

احتمالا خیلی از انسانها اگه مطمین باشند در ازای تلاش بیشتر به یک موفقیت قطعی میرسند، با سخت تلاش کردن مشکلی نداشته باشند، مشکل از اونجا شروع میشه که قطعیتی وجود نداره و مشکل خیلی بزرگتر از اونجا شروع میشه که خیلی از افراد حتی مفهوم تلاش بیشتر رو نمیدونن. خیلی وقتها برای موفقیت ما احتیاج به یک بازنگری از خودمون داریم؛ بازنگری نتیجه کنجکاوی مداوم در مورد خودمون هست، کنجکاوی که نتجیش شناخت و آگاهی از خودمون بشه، قطعا کار آسونی نیست اما احتمالا به نتایجش میرزه، سخت تلاش کردن همیشه جواب نمیده اما آگاهانه سخت تلاش کردن با احتمال بالایی ما رو به اهدافمون نزدیک میکنه.

همه ما بی شک نقاط ضعف فراوونی داریم، البته احتمالا نقاط قوت زیادی هم داشته باشیم؛ خیلی وقتها با تکیه بر نقاط قوتمون میریم بالا و رشد میکنیم اما رشد بزرگ وقتی حاصل میشه که نقاط ضعفمون روقبول کنیم و از پذیرفتنشون هراسی نداشته باشیم هرچی این بعد رو تقویت کنیم پیشرفت ما بزرگتر و عمیق ترخواهد بود؛ البته پذیرفتن بمعنای برطرف کردن آنی نیست اما ابتدای این مسیر خواهد بود و در نوشتن اینها نباید هیچ خساست و ترسی داشت.

در نهایت، حرفه ای شدن در یک کار باعث میشه شما سوالهای درست تر و بهتری بتونید طرح کنید؛ جستجو برای یافتنِ پاسخ، پیش زمینه ای هست برای رسیدن به سوالهای درستِ بعدی!

همه افراد یک سری نقاط ضعف دارن و یک سری نقاط مثبت، پیشرفت در معنای عامش به معنای افزایش تواناییهای فرد هست؛ این تواناییها رو یا میشه از طریق بهتر کردن نقاط مثبت انجام داد یا کاهش نقاط ضعف. اینکه انجام کدوم یکی برای شروع بهتر میتونه باشه به شناخت از خودمون بستگی داره و یک نسخه واحدی برای همه وجود نداره، من اگه روزی ۶ساعت میتونم مطالعه کنم ولی از این۶ساعت ۲ساعتش رو متمرکز تر هستم و ۴ساعتش رو تمرکز کمتری دارم برای پیشرفتم یا باید در اون ۲ساعت اون چیزی رو مطالعه کنم که تاثیر بیشتری در پیشرفتم داره یا باید ۴ساعت دیگه رو کاری کنم که تمرکز بیشتری داشته باشم؛ این یک انتخاب فردی هست که هدف نهایی اون تمرکز در ۶ساعت مطالعه هست اما برای شروع، نتیجه های جزئی که پیشرفت رو قابل لمس کنه اهمیت بالاتری باید داشته باشه، شاید یکی از کاهش ۴ساعت عدم تمرکز احساس بهتری بدست بیاره یا برعکس و این همون چیزی هست که فرد بر اساس شناخت از خودش باید انتخاب کنه. تعادل بین نقاط ضعف وقوت در سراسر زندگی با ما هست و انتخابهای شاید کوچیک در نهایت به نتایج بزرگ ختم میشه، فارغ از منفی یا مثبت بودنشون!!!

‏امسال، بهار را با تمام تضادهایش در آغوش می‌گیریم با اشکی که هنوز جاری‌ست، و لبخندی که هنوز زاده می‌شود عیدی ما، روزی‌ست که در آغوش هم، هم بگرییم هم بخندیم. هیچ رؤیایی بی‌سرانجام نمی‌ماند. بهار، صورتِ نهاییِ استمرار است نوروزتان پیروز. 🌱

Minsky moment?!

قسمت اول؛ خلاصه کتاب Alpha Trader

تقریبا تمام بحرانهای اقتصادی به واسطه اجرای یک سری تصمیمات توسط افراد سیاسی که به پشتوانه حرفهای اقتصاددانها بوده بوجود اومده و حل اون بحرانها هم بر همین اساس بوده.

دو گروه قطعا به شما دروغ میگن، اونایی که با پکیجهاشون میخوان راز پولدار شدن در این بازار رو بهتون بگن و اونهایی که میگن در این کار قطعا بازنده اید.