""هسا پس""(جریان شعر پیشرو اقوام ایران و جهان)

🌕 #گوزارشی_شعر(شعر گزارشی) #هسا_پس امرا بوگوفتن امار فادیم بعده جومهوری چند تا ولک زیمین بکفته امان بوگوفتیم چومانه سر امرا بوگوفتن امار فادیم وختی امی چپه پایا جولوتر بناییم چنتا چی چی نی ایتا سمت پراگیرن امانم بوگوفتیم چومانه سر امرا بوگوفتن امار فادیم بولونگویان کی روشنا بون چن نفر جی خاب ویریزن چی نفر سرده ابا خوشینه اشمخاشانه سر فوکونن چن نفر فاش دخن و بازین خوسن بوگوفتیم چومانه سر امرا بوگوفتن بوگوفتیم چومانه سر امرا بوگوفتن بوگوفتیم چومانه سر امرا امان بوگوفتیم  سر امان امار فادیم ایمسال ولکان کما بوستنه امی راسته پایان جلوترن امار اوشانی کی یکسره خوسن ویشتره چی چی نان همه ایتا سمت پرا گیرن بولونگانه صدایم کما بوسته امان بوگوفتیم چیچیلاسان رمشانه سر ده نینیشینن پاپان بومورده کاویشانه سر خوسن رابان  ابانه مرا بامایید خواسیم بگیم کی بوگوفتن خفا بید امانم بوگوفتیم چومانه سر #واگردان به ما گفتند آمار بدهیم بعد از جمهوری چند برگ به زمین افتاده است ما گفتیم به روی چشم به ما گفتند آمار بدهیم وقتی پاهای چپ مان را جلوتر می گذاریم چند پرنده به یک سمت می پرند ما گفتیم به روی چشم به ما گفتند آمار بدهیم وقتی بلند گو ها روشن می شوند چند نفر از خواب برمی خیزند چند نفر آب سرد روی آرنج های شان می ریزند چند نفر فحش می دهند و دوباره می خوابند گفتیم به روی چشم به ما گفتند گفتیم به روی چشم به ما گفتند گفتیم به روی چشم به ما ما گفتیم به رویِ ما آمار دادیم امسال برگ ها کمتر شده اند پاهای راست مان جلوتراند تعداد آن هایی که  یکسره می خوابند بیشتر است پرنده ها همه به یک سمت پرواز می کنند صدای بلند گو ها هم کمتر شده است ما گفتیم سنجاقک ها روی پرچین های چوبی دیگر نمی نشینند پروانه ها روی لاک پشت های مرده  به خواب می روند حلزون ها با آب ها دارند می آیند اما خواستیم بگوییم که گفتند لال شوید گفتیم به روی چشم #مراد_قلی_پور #هساپس #جریان_شعر_پیشرو_اقوام_ایران_و_جهان https://t.me/hasa_pas

#هساپس #فرازبان هلا هلا هلا هلا هلا هلا هلا حلا هلا هلا    خایلی بمانست تا رابان تا فارسن تا تبصرانه سرا دیمیزن تا کاغذان اب باورن تا خیابانکانا اتش نزنن تا اخبار نگه که تا بوخوسیم #برگردان_فارسی هنوز هنوز هنوز هنوز هنوز هنوز هنوز هنوز هنوز هنوز خیلی مانده تا حلزون ها تا برسند تا روی تبصره ها بشاشند تا صفحات آب بیاورند تا خیابانک ها را آتش نزنند تا خبر ها نگویند که تا بخوابیم #مراد_قلی_پور #هساپس #فرازبان #پسا_نو_در_شعر_گیلکی_مازنی_ترکی_تاتی_لری_بلوچ_تالشی_بختیاری #جریان_شعر_پیشرو_اقوام_ایران https://t.me/hasa_pas

نشر تازه قبیله جهانی شعر نشر ارزان / سوئد ۴۸۸ صفحه

#هسا_پس پنج تا دلیل نها کی  ترا خوایم یک: خوایم دو :  ترا خوایم سه: خایلی ترا خوایم چهار: آخه خایلی ترا خوایم پنج: چوون خایلی ترا خوایم برگردان به پنج دلیل تو را دوست دارم یک: دوست دارم دو: تو را دوست دارم سه: تو را خیلی دوست دارم چهار: آخه خیلی دوستت دارم پنج: زیرا تو را خیلی دوست دارم #برزو_مرادی_اصل(امریکا) #هسا_پس #جریان_شعر_پیشرو_اقوام_ایران_و_جهان https://t.me/hasa_pas

🌕 #هسا_پس خایلی امیرکایان سربازان اون توفنگانه امرا بمردایید کی توفنگ چاگونان امریکایی کارخانان   اوشانا زودتر خاورمیانه ووسا کودایید موقدسه کتابانم هاتوئید اول خوشینه مومنانا کوشن #برگردان بسیاری از سربازان آمریکایی با تفنگ هایی کشته شده اند که توسط کارخانجات تسلیحاتی امریکا زودتر به خاورمیانه فرستاده شده اند کتاب های مقدس هم این گونه اند ابتدا مومنان خودشان را می کشند #برزو_مرادی_اصل_امریکا #متازبان #شعر_بومی_متازبان #هسا_پس #جریان_شعر_پیشرو_اقوام_ایران_و_جهان https://t.me/hasa_pas

🌏 #هسا_پس واپرسه： ایتا گوزگا کی لوله انبارانه بو اونا نوخوردا به من رزناما ورق زنم صفحه سه یا اونا نیشان دم واپرسه： ایتا مانده کی اونه چوم تلویزیونا دنکفته به من تومامه کانالانا گردم خستا بوم دوکوشم واپرسه： ایتا چیچیلاس کی  اپارتمان نیدا به من أن اوتاق أون اتاق نانم چی دومبالا گردم واپرسه： ایتا لیشه کی حصارانا وانلیشته به من اسفالتانا فاندرم کی ألاب کونن واپرسه من دیوارانا واپرسه من پنجرانا واپرسه من خیابانانا واپرسه من ماشینانا واپرسه من ابرانا واپرسه من رزناما دودم تلویزونا دوکوشم أبانا فاندرم کرا أین رابانا فاندرم کاوانه جور گابا نا فاندرم خوشینه جی جانا أ جنگله جا إوارا کوده نه رزناما واکونم بیدینم می اسما بزنه؟ دیوارانا فاندرم بیدینم می خون واجه #کلمان گوزگا：قورباغه مانده：گوساله دنکفته：نیافتاده دوکوشم：خاموش می کنم چیچیلاس：سنجاقک وانلیشته：نلیسیده فاندرم：نگاه می کنم ألاب：موج بخار گرمای روی اسفالت راب：حلزون جی جی：پستان واجه：هست-روییده #واگردان (واتاو) می پرسد： قورباغه ای که بوی اگزوزی به مشامش نخورده باشد من روز نامه را ورق می زنم صفحه سوم را به او نشان می دهم می پرسد： گوساله ای که چشمش به صفحه (تلویزیون)نیافتاده باشد من تمام کانال ها را می چرخم خسته می شوم و خاموش می کنم می پرسد： سنجاقکی که آپارتمان ندیده باشد من توی این اتاق و آن اتاق نمی دانم به دنبال چه می گردم می پرسد： گاو ماده جوانی که حصار ها را نلیسیده باشد من به آسفالت ها خیره ام که بخار می کنند می پرسد من دیوار ها را می پرسد من پنجره ها را می پرسد من خیابان ها را می پرسد من ماشین ها را می پرسد من ابر ها را می پرسد من روز نامه را می بندم صفحه را خاموش می کنم به آب ها خیره می شوم که دارند می آیند به حلزون های بالای کاهو ها به گاوهایی که پستان هایشان را در این جنگل گم کرده اند روز نامه را باز می کنم ببینم اسم مرا زده اند؟ به دیوار ها نگاه می کنم ببینم که خون من روییده است #مراد_قلی_پور #هسا_پس #پسا_نو_در_شعر_گیلکی_مازنی_ترکی_تاتی_لری_بلوچ_تالشی_بختیاری #جریان_شعر_پیشرو_اقوام_ایران  https://t.me/hasa_pas

#هسا_پس تانیستم ورفی بوبوم کی افتابه جیر جا ابا بوستان دره یا ولکی کی گوزگان اونه چیر جوخوسن یا آغوزی کی  جی اوشکولانه دس زیمین کفه یا پوتی بوبوهسته داران دورین کی می دور و بر پوره دارتوکی بوبو من سیاستمدار بوبوستم ایرانه جا تا بیدینم ورفان چوتو ابا بون…

#هسا_پس تانیستم ورفی بوبوم کی افتابه جیر جا ابا بوستان دره یا ولکی کی گوزگان اونه چیر جوخوسن یا آغوزی کی  جی اوشکولانه دس زیمین کفه یا پوتی بوبوهسته داران دورین کی می دور و بر پوره دارتوکی بوبو من سیاستمدار بوبوستم ایرانه جا تا بیدینم ورفان چوتو ابا بون تا می سایان لانتانا ولکانه جیر ببره تا اشکولانه گازانا آغوزانه رو بشمارم تا داره توکانا فدارم انه می  کار ولکانا راستا کونم و بودجانه سرا وامیزم ورفانه سرا دسمال بنم می سایه سرا  شولوختان دیرینن ایتا سوال داشتم: راستی  بهمن ما جا ایتا گوزگا واز بوکونه  چن متر وامیزه #برگردان می توانستم برفی باشم که دارد زیر آفتاب آب می شود یا برگی که قورباغه ها زیر ان مخفی می شوند یا گردویی که از دست سنجاب ها به زمین می افتد یا کرمی درون درختان پوسیده که در اطرافم پر از دارکوب باشد من سیاستمداری در ایران شدم تا ببینم که برف ها چگونه آب می شوند تا سایه هایم مار ها را زیر برگ ها ببرد تا دندان سنجاب ها را روی گردو ها بشمارم تا به دارکوب ها شلیک کنم کار من این است برگ ها را بلند کنم و روی بودجه ها بشاشم روی برف ها روسری بگذارم و روی سایه ام غاز ها برینند سوالی  دارم: راستی در ماه بهمن اگر قورباغه ای بپرد چند متر می شاشد #مراد_قلی_پور( ۱۴ بهمن ۱۴۰۱) https://t.me/hasa_pas

🌍 #هسا_پس قل：قلمی تانه بوستان قل：قلمویی تی خنده انه وسی قل：قلابی کی تره گول چاکونه قل：قلمه ای جی می خاشان قل：قلی پوره قل：تویی نه أون #واگردان ： قلمه：برش شاخه برای نهال کاری #برگردان_فارسی ： قل：قلمی می تواند باشد قل：قلمویی برای لبخند هایت قل：قلابی که  برایت گل می دوزد قل：قلمه ای از استخوان های من قل：قلی پور است قل：تو هستی نه او #مراد_قلی_پور #هسا_پس #جریان_شعر_پیشرو_اقوام_ایران_و_جهان https://t.me/hasa_pas

🌕 #هسا_پس #شعر_بومی_متازبان اقا حوکومت امی اوتاق خوابه جا چی کونی امی دسانا چی کار داری امی لبانه  جلویا اقا حوکومت دسمال کاغذی جا سورخه شورتا مییان  جورابانه دورین بعد نه ماه  ان همه اسپرمانه مییان  دولت  دونیا ایه #برگردان_فارسی آقای حکومت توی اتاق خواب ما چه می کنی چه کار با دست های مان داری جلوی لب های ما را آقای حکومت در دستمال کاغذی/ بین شورت های قرمز/ توی جوراب ها بعد از نه ماه بین این همه اسپرم ها دولت به دنیا می آید #برزو_مرادی_اصل(امریکا) #هسا_پس (متا زبان) #شعر_بومی_متازبان #جریان_شعر_پیشرو_اقوام_ایران_و_جهان https://t.me/hasa_pas

‍ ‍ . ✳️ سی‌ویکمین شمارۀ مجلۀ ادبی‌هنری‌اجتماعیِ مستقل «توتم» ویژۀ «آینده» منتشر شد. در این شماره میخوانید: 🟢 بخش فلسفی و اجتماعی ۹. زبان‌شهر و فروپاشی اعتماد به زبان مراد قلی‌پور در زبان‌شهر، فروپاشی اعتماد به زبان نه یک رویداد ناگهانی، بلکه فرایندی تدریجی و عمیق است. از لحظه‌ای آغاز می‌شود که زبان دیگر قادر به تضمین نسبت خود با تجربۀ زیسته، حافظۀ جمعی و رنج تاریخی نمی‌ماند و به‌تدریج به ابزاری برای مدیریت، تعدیل و حتی بی‌اثر‌سازی معنا تبدیل می‌شود. در این وضعیت، زبان نه حامل حقیقت، بلکه واسطه‌ای برای گردش نشانه‌ها در شبکه‌ای از قدرت، الگوریتم و اقتصاد توجه است و همین دگردیسی موجب می‌شود که سوژۀ زبان‌شهر دیگر به کلمات اعتماد نکند؛ نه ازآن‌رو که زبان دروغ می‌گوید؛ بلکه ازآنجاکه بیش از حد سخن می‌گوید، بیش از حد تولید می‌شود و بیش از حد در دسترس است؛ به‌گونه‌ای که هر واژه پیش از آ‌نکه شنیده شود، مصرف می‌شود و پیش از آنکه فهمیده شود، بی‌اعتبار شده است.  فروپاشی اعتماد به زبان در زبان‌شهر هم‌زمان با انفجار روایت‌ها، تکثیر بی‌پایان تفسیرها و سلطۀ منطق الگوریتمی رخ می‌دهد. الگوریتم‌ها نه‌تنها تعیین می‌کنند کدام گفتار دیده یا شنیده شود؛ بلکه به‌تدریج معیار صدق، اهمیت و اعتبار را نیز بازتعریف می‌کنند، به‌طوری که زبان از میدان گفت‌وگوی انسانی به میدان رقابت داده‌ها رانده می‌شود و معنا نه بر اساس تجربه یا حقیقت، بلکه بر اساس قابلیت انتشار، میزان تعامل و سازگاری با منطق پلتفرم ارزش‌گذاری می‌شود. در چنین شرایطی، زبان‌شهر با نوعی پارادوکس بنیادین مواجه است: هرچه زبان فراگیرتر و قدرتمندتر می‌شود، اعتماد به آن کاهش می‌یابد؛ زیرا زبان دیگر مکانی برای مکث، تردید و تأمل نیست، بلکه ماشینی است که بی‌وقفه معنا تولید می‌کند، بی‌آن‌که مسئولیت آن را بپذیرد. این زوال اعتماد، پیامدهای عمیقی برای اخلاق، سیاست و زیباشناسی دارد. اخلاق زبان فرو می‌ریزد؛ زیرا وعدۀ گفتار دیگر الزام‌آور نیست. سیاست به نمایش زبانی بدل می‌شود؛ زیرا سخن گفتن جای کنش را می‌گیرد. و هنر ناگزیر به سکوت، گسست یا تخریب زبان روی می‌آورد تا بتواند شکاف‌های این فروپاشی را نشان دهد. در زبان‌شهر، سوژه‌ای پدید می‌آید که هم‌زمان به زبان وابسته و از آن بی‌اعتماد است؛ سوژه‌ای که می‌داند بدون زبان نمی‌تواند زیست کند، اما می‌فهمد که زبان دیگر پناهگاه حقیقت نیست؛ بلکه میدان بی‌ثباتی، دستکاری و تعلیق است. از همین‌ جا، اَشکال تازه‌ای .... ادامه‌ی مطلب را در سایت بخوانید . لینک دانلود از سایت: https://totem-mag.com/dp-34-2014-1 سال تأسیس: آذر 1399 صاحب امتیاز و سردبیر: رویا مولاخواه  دبیر اجرا و  روابط عمومی: سارا محمدی‌نوترکی @Saramohamadinotarki دبیرشعر: سیمین بابائی  @simin_babaei آدرس سایت: totem-mag.com ایمیل دییرخانه: totemmag2020@gmail.com: .

✅ زبانشهرهای‌شکست‌خورده ✍ #مراد_قلی‌پور در شماره ۲۱۴۶ روزنامه #نقدحال هر پلتفرم ديجيتال، زماني که فعال است، شبيه شهري پررفت‌وآمد است: خيابان‌هايش پست‌ها و کامنت‌ها هستند، ميدان‌هايش گفتگوها و واکنش‌ها‌ و ديوارهايش تصاوير و لينک‌هايي که روي هم انباشته مي‌شوند. اما بسياري از اين شهرها دير يا زود خاموش مي‌شوند؛ سرورها غيرفعال مي‌گردند، کاربران مهاجرت مي‌کنند‌ و فضاهايي که زماني پر از صدا بودند‌ به سکوتي آرشيوي فرو‌مي‌روند. اين فضاهاي متروک را مي‌توان »زبانشهرهاي شکست‌خورده« ناميد؛ مکان‌هايي که زبان در آن‌ها زيسته اما اکنون ردهايش باقي مانده است. در اين متروک‌سازي، چيزي شبيه خرابه‌هاي ديجيتال شکل مي‌گيرد. پست‌هايي که ديگر پاسخ نمي‌گيرند، لينک‌هايي که به صفحه‌هاي از دست‌رفته مي‌رسند، پروفايل‌هايي که بدون فعاليت رها شده‌اند. اين خرابه‌ها صرفا بقاياي فني نيستند؛ آن‌ها حامل خاطره‌اند. شعر مي‌تواند دقيقا در همين بستر رشد کند: در شکاف ميان حضور گذشته و غياب کنوني. برخلاف شهرهاي فيزيکي که در خرابه‌هايشان سنگ و ديوار باقي مي‌ماند، در زبانشهرهاي ديجيتال اغلب متن باقي مي‌ماند. متن‌ها ممکن است بي‌صاحب شوند، اما همچنان خوانده مي‌شوند يا حداقل قابل بازيابي‌اند. اين وضعيت نوعي پارادوکس ايجاد مي‌کند: پلتفرم ممکن است مرده باشد، اما زبان آن هنوز زنده است. شعر مي‌تواند اين بقاي زبان در فضاي مرده را ثبت کند و آن را به موضوع خود تبديل نمايد. يکي از ويژگي‌هاي چنين فضاهايي، حس نوستالژي و فاصله‌ي زماني است. وقتي کاربر به آرشيو يک پلتفرم متروک بازمي‌گردد‌ با نسخه‌اي از گذشته مواجه مي‌شود که ديگر در حال تکرار نيست. اين مواجهه مي‌تواند الهام‌بخش باشد؛ زيرا نشان مي‌دهد زبان هم تاريخ دارد و هم فرسايش. شعر در اينجا تبديل به واسطه‌اي براي بازخواني آن تاريخ مي‌شود. اما زبانشهرهاي شکست‌خورده فقط يادآور گذشته نيستند؛ آن‌ها درباره‌ي ناپايداري زيرساخت‌هاي ديجيتال نيز هشدار مي‌دهند. چيزي که امروز پررونق است، ممکن است فردا ناپديد شود. اين شکنندگي، مفهوم »بقاي متن« را زير سوال مي‌برد. آيا شعر در چنين فضايي بايد به پايداري فايل و آرشيو تکيه کند، يا به پايداري تجربه و تاثير؟ شايد پاسخ در ترکيبي از هر دو باشد. در اين خرابه‌هاي ديجيتال، نوعي آزادي نيز وجود دارد. وقتي يک پلتفرم از چرخه‌ي اقتصاد توجه خارج مي‌شود، فشار براي ديده شدن کاهش مي‌يابد. متن‌ها کمتر در رقابت فوري براي واکنش قرار مي‌گيرند و بيشتر به‌عنوان آثار مستقل قابل خواندن‌اند. اين شرايط مي‌تواند به شعر امکان دهد بدون اضطراب الگوريتم‌هاي رتبه‌بندي، مسير خود را طي کند. همچنين، فضاهاي متروک اجازه مي‌دهند به مفهوم »حضور پس از مرگ« فکر کنيم. يک پست، يک وبلاگ يا يک صفحه ممکن است پس از خاموش‌شدن نويسنده يا پلتفرم همچنان در دسترس باشد. اين ادامه‌ي حياتِ ديجيتال، نوعي زندگي دوم براي متن ايجاد مي‌کند. شعر در چنين بستري مي‌تواند به پرسش‌هايي درباره‌ي حافظه، فراموشي و ماندگاري بپردازد. از منظر زيبايي‌شناختي، خرابه‌هاي ديجيتال جذابيت خاصي دارند؛ چون ترکيبي از نظم ساختاري و فروپاشي تدريجي‌اند. لينک‌هاي شکسته، تصاوير بارگذاري‌نشده و قالب‌هاي قديمي، همگي لايه‌هايي از زمان را آشکار مي‌کنند. شعر مي‌تواند اين لايه‌مندي را تقليد کند يا آن را بازتاب دهد: متني که عمدا ناقص، گسسته يا نيمه‌محو است. زبانشهرهاي شکست‌خورده يادآور اين حقيقت‌اند که فناوري نيز بخشي از تاريخ است، نه امري جاودانه. همان‌طور که شهرهاي فيزيکي فرو مي‌ريزند، پلتفرم‌هاي ديجيتال نيز ممکن است ناپديد شوند. اما آنچه در آن‌ها نوشته شده، اگر معنا داشته باشد، مي‌تواند از مرز زيرساخت عبور کند. شعر دقيقا در همين عبور اهميت پيدا مي‌کند؛ در انتقال زبان از يک بستر فناورانه‌ي خاص به حافظه‌ي فرهنگي گسترده‌تر و شايد بتوان گفت شعر در ميان اين خرابه‌ها نه فقط شاهد فروپاشي، بلکه کاشف امکان‌هاي تازه است. از دل سکوت پلتفرم‌هاي خاموش‌ از ميان متن‌هاي رهاشده و پروفايل‌هاي فراموش‌شده، مي‌تواند صداهايي را بيرون بکشد که هنوز قابل شنيدن‌اند. در اين بازخواني، زبان نه پايان مي‌يابد و نه کاملا نابود مي‌شود؛ بلکه شکل ديگري به خود مي‌گيرد- شکلي که شايد شکننده باشد، اما همچنان حامل زندگي است. @naghdehall

در امتداد همین بحث، می‌توان یک لایه عمیق‌تر را هم در این گذار بررسی کرد؛ لایه‌ای که به رابطه «هویت زبانی» و «سیاست زبان» در شعر گیلکی مربوط می‌شود. در شعر مدرن گیلکی، هویت زبانی معمولاً به‌عنوان امری تثبیت‌شده و نسبتاً بدیهی حضور دارد؛ شاعر درون یک زبان بومی می‌نویسد و تلاش می‌کند آن را به سطح ادبی ارتقا دهد، بدون اینکه خودِ مفهوم «گیلکی بودن زبان» دچار تردید جدی شود. اما در رویکرد پست‌مدرن، این بداهت از بین می‌رود و زبان خودش به مسئله تبدیل می‌شود. در اینجا زبان گیلکی دیگر فقط «وسیله بیان هویت» نیست، بلکه خودِ هویت نیز درون زبان بازسازی و گاهی حتی بازتعریف می‌شود. به همین دلیل، در برخی تجربه‌های شعری منسوب به این جریان، می‌توان نوعی «هویت سیال زبانی» را دید؛ هویتی که نه کاملاً محلی است، نه کاملاً ملی، و نه به‌سادگی قابل ترجمه به چارچوب‌های تثبیت‌شده فرهنگی. این سیالیت، دقیقاً یکی از مؤلفه‌های مهم پست‌مدرنیسم ادبی است، جایی که هویت‌ها به جای ثبات، در وضعیت حرکت و بازآرایی دائمی قرار دارند. از زاویه دیگر، این تحول را می‌توان در سطح «فرم نوشتار» نیز مشاهده کرد. در شعر مدرن گیلکی، حتی در نمونه‌های تجربی، هنوز نوعی انسجام نحوی و ریتمیک وجود دارد که اجازه می‌دهد متن به‌عنوان یک کل قابل دنبال کردن باقی بماند. اما در رویکرد پست‌مدرن، این انسجام عمداً شکسته می‌شود. جمله‌ها ممکن است نیمه‌تمام رها شوند، پیوندهای منطقی حذف یا جابه‌جا شوند، و ساختار کلی متن به جای حرکت خطی، به سمت پراکندگی شبکه‌ای برود. نتیجه این وضعیت، متنی است که بیشتر از آنکه «خوانده شود»، «پیمایش» می‌شود. این تغییر فرم، پیامد مهمی در سطح تجربه خواننده دارد. خواننده دیگر با یک مسیر مشخص معنایی مواجه نیست، بلکه وارد فضایی می‌شود که در آن باید بین قطعات پراکنده، خود نوعی نظم احتمالی بسازد. این تجربه، به‌نوعی نزدیک به مفهوم «خوانش فعال و مولد» است؛ خوانشی که در آن معنا پیشاپیش آماده نیست، بلکه در لحظه برخورد با متن شکل می‌گیرد. در کنار این، باید به یک نکته مهم دیگر هم اشاره کرد: تنش میان «محلی‌بودن زبان» و «جهانی‌بودن فرم». شعر گیلکی به‌طور طبیعی حامل نشانه‌های فرهنگی و اقلیمی خاص است، اما وقتی وارد حوزه پست‌مدرن می‌شود، فرم آن به‌شدت تحت تأثیر جریان‌های جهانی قرار می‌گیرد. این وضعیت یک دوگانگی ایجاد می‌کند: از یک سو زبان در ریشه‌های محلی خود باقی می‌ماند، و از سوی دیگر در سطح فرم به شبکه‌ای جهانی از تجربه‌های زبانی نزدیک می‌شود. این دوگانگی نه لزوماً ضعف، بلکه یکی از ویژگی‌های اصلی ادبیات معاصر در زبان‌های غیرمرکزگراست. در چنین بستری، نقش مراد قلی‌پور را می‌توان نه صرفاً به‌عنوان یک شاعر فردی، بلکه به‌عنوان کنش‌گر زبانی نیز در نظر گرفت. کنش او در سطح شعر، نوعی بازتعریف امکانات زبان گیلکی است؛ زبانی که در این فرآیند از یک ابزار ارتباطی-فرهنگی به یک میدان آزمایش زیبایی‌شناختی تبدیل می‌شود. در این میدان، قواعد سنتی شعر، از وزن و روایت گرفته تا تصویرسازی کلاسیک، جای خود را به منطق پراکندگی، چندمعنایی و گاه خودارجاعی می‌دهند. می‌توان گفت گذار شعر گیلکی از مدرن به پست‌مدرن، در این خوانش، نوعی حرکت از «هویت تثبیت‌شده در زبان» به «زبان به‌مثابه تولید دائمی هویت» است. در این وضعیت، دیگر نمی‌توان از یک مرکز ثابت برای معنا، هویت یا حتی فرم سخن گفت. همه چیز در حال بازتعریف مداوم است، و همین ویژگی است که شعر را از سطح بیان تجربه‌های تثبیت‌شده، به سطح تجربه خودِ بی‌ثباتی ارتقا می‌دهد. جواد حاجوی / روسیه/ سن پطرزبورگ ۱۴ خرداد ۱۴۰۵ ص۳

در ادامه همین مسیر، می‌توان دقیق‌تر به این نکته پرداخت که در گذار شعر گیلکی به وضعیت پست‌مدرن در خوانش مراد قلی‌پور، مسئله صرفاً تغییر فرم یا تکنیک نیست، بلکه نوعی دگرگونی در «نگاه به واقعیت» نیز رخ می‌دهد. در شعر مدرن، واقعیت بیرونی—حتی اگر دچار شکست و چندپارگی شود—هنوز به‌عنوان مرجع نهایی باقی می‌ماند؛ یعنی شعر هرقدر هم استعاری یا نمادین باشد، در نهایت به نوعی تجربه قابل ارجاع در جهان خارج یا ذهن فردی برمی‌گردد. اما در وضعیت پست‌مدرن، این مرجعیت به‌تدریج فرو می‌ریزد و شعر وارد قلمرویی می‌شود که در آن «ارجاع» جای خود را به «ارجاع‌زدایی» می‌دهد. در این وضعیت، شعر دیگر به دنبال این نیست که بگوید «چه چیزی وجود دارد»، بلکه بیشتر می‌پرسد «چگونه گفته می‌شود» و حتی فراتر از آن، «چه چیزی با گفتن ساخته می‌شود». این تغییر، در شعر گیلکی اهمیت دوچندان پیدا می‌کند، زیرا زبان گیلکی به‌طور تاریخی حامل نوعی پیوند قوی با زیست‌بوم، طبیعت، کار روزمره و حافظه جمعی بوده است. بنابراین، فاصله گرفتن از بازنمایی مستقیم جهان، در واقع فاصله گرفتن از یک سنت زبانی–فرهنگی نیز هست؛ سنتی که شعر را به تجربه زیسته و قابل لمس گره می‌زد. در آثار مرتبط با این جریان، زبان گیلکی از نقش «حافظه‌محور» به نقش «تجربه‌محور زبانی» تغییر جایگاه می‌دهد. یعنی به‌جای اینکه شعر حامل خاطره جمعی یا روایت‌های فرهنگی باشد، خودِ زبان به میدان آزمایش تبدیل می‌شود. واژه‌ها در کنار هم قرار می‌گیرند نه برای ساختن یک تصویر پایدار، بلکه برای تولید تنش، گسست و گاهی حتی بی‌ثباتی معنایی. این همان جایی است که می‌توان از «زیباشناسی عدم قطعیت» در شعر سخن گفت؛ جایی که معنا همیشه در حال لغزش است و هیچ قرائت نهایی تثبیت نمی‌شود. نکته مهم دیگر در این گذار، تغییر رابطه شاعر با مخاطب است. در شعر مدرن گیلکی، حتی وقتی شاعر نوگراست، هنوز نوعی «قرارداد ارتباطی» میان او و خواننده وجود دارد؛ قراردادی که بر اساس آن، شعر قرار است قابل فهم باشد، حتی اگر پیچیده. اما در رویکرد پست‌مدرن، این قرارداد عمداً تضعیف می‌شود. شاعر دیگر مسئول ساده‌سازی یا تسهیل فهم نیست، بلکه مسئول گسترش امکان‌های خوانش است. در نتیجه، مخاطب از جایگاه دریافت‌کننده معنا به جایگاه «هم‌سازنده معنا» منتقل می‌شود؛ یعنی متن بدون مشارکت فعال خواننده کامل نمی‌شود. با این حال، این وضعیت را نباید صرفاً به‌عنوان گسست یا بحران تلقی کرد. در سطحی دیگر، می‌توان آن را نوعی گسترش ظرفیت زبان گیلکی دانست. زبانی که پیش‌تر بیشتر در حوزه‌های گفتاری، محلی یا توصیفی فعال بود، اکنون وارد حوزه‌های انتزاعی، خودبازتابانه و حتی فلسفی می‌شود. این انتقال، اگرچه با مقاومت‌هایی در سطح فهم عمومی همراه است، اما از منظر ادبی، امکان‌های تازه‌ای برای بقا و تحول زبان فراهم می‌کند. اگر بخواهیم جمع‌بندی دقیق‌تری از این گذار ارائه دهیم، باید گفت شعر گیلکی در این مسیر از «شعر به‌عنوان بازتاب فرهنگ» به «شعر به‌عنوان تولید فرهنگ زبانی جدید» حرکت می‌کند. در این چارچوب، مراد قلی‌پور نه صرفاً یک شاعر در امتداد مدرنیسم، بلکه نماینده نوعی تجربه زبانی است که تلاش می‌کند زبان گیلکی را از سطح محلی و توصیفی، به سطحی چندلایه، خودآگاه و ساختارشکن ارتقا دهد. این حرکت، چه با آن موافق باشیم چه نه، نشان‌دهنده ورود شعر گیلکی به مرحله‌ای است که در آن پرسش اصلی دیگر «چه گفته می‌شود» نیست، بلکه «خودِ گفتن چگونه ممکن می‌شود» است. ص۲( ادامه)

🔹گذار شعر گیلکی از مدرن به پست مدرن 🔹جواد حاجوی/ روسیه گذار شعر گیلکی از وضعیت مدرن به پست‌مدرن، در منظومه فکری و عملی مراد قلی‌پور، بیشتر از آن‌که یک «تغییر سبک ساده» باشد، نوعی جابه‌جایی در بنیان‌های زبان، معنا و کارکرد شعر است؛ جابه‌جایی‌ای که هم به تجربه‌های جهانی پست‌مدرنیسم در شعر نزدیک می‌شود و هم در بستر محلی زبان گیلکی، صورت‌بندی خاص خودش را پیدا می‌کند. در شعر مدرن گیلکی (به‌ویژه از دهه‌های پیشین)، هنوز می‌توان ردّی از روایت، تصویرپردازی منسجم، و نوعی «تعهد به معنا» را دید. حتی وقتی فرم شکسته می‌شود یا زبان به سمت ایجاز می‌رود، شعر معمولاً در پی یک هسته معنایی قابل بازخوانی است؛ یعنی متن، با وجود نو شدن زبان، هنوز در پی انتقال تجربه‌ای نسبتاً قابل ترجمه است: طبیعت، زندگی روستایی، عاطفه، یا اعتراض اجتماعی. در این فضا، شعر گیلکی به‌نوعی ادامه‌ی منطقی سنت نیمایی و پسا‌نیمایی محسوب می‌شود؛ جایی که مدرنیسم ادبی، هرچند بومی شده، اما هنوز در چارچوب «بازنمایی جهان» حرکت می‌کند. در این میان، پروژه فکری و شعری مراد قلی‌پور، به‌ویژه در آن‌چه خودش در برخی متون به‌عنوان جریان‌های «فرازبانی»، «شعر چندتابعیتی» یا «هساپس/هسا پس» مطرح می‌کند، نقطه گسست از همین منطق مدرن است. در این گسست، شعر دیگر وظیفه اصلی خود را بازنمایی جهان بیرونی یا حتی بیان تجربه درونی منسجم نمی‌داند، بلکه به سمت «تولید زبان به‌مثابه واقعیت مستقل» حرکت می‌کند. در این وضعیت، زبان دیگر ابزار نیست؛ خودِ موضوع شعر است. یکی از نشانه‌های این گذار، کاهش اهمیت روایت خطی و افزایش نقش قطعه‌پردازی، شکست نحوی و چندلایگی معنایی است. در شعر پست‌مدرن گیلکی، آن‌گونه که در آثار منسوب به این جریان دیده می‌شود، معنا نه یک مقصد، بلکه یک وضعیت ناپایدار است؛ خواننده با شبکه‌ای از نشانه‌ها مواجه می‌شود که الزاماً به یک مرکز واحد ختم نمی‌شوند. این همان جایی است که می‌توان تأثیر نگاه پست‌مدرن به «مرگ مرکز معنا» را در سطح بومی مشاهده کرد. در پروژه مراد قلی‌پور، این وضعیت با نوعی «بینازبانی بودن» یا دست‌کم «چندزبانی درون‌متنی» همراه می‌شود. زبان گیلکی در کنار فارسی و گاه لایه‌های اصطلاحی یا ساختارهای غیرمعمول زبانی قرار می‌گیرد و همین امر، شعر را از سطح ارتباط مستقیم به سطح «تجربه زبانی» منتقل می‌کند. در اینجا شعر بیش از آن‌که گفته شود، «رخ می‌دهد». این رخداد زبانی، به‌نوعی هم‌راستا با پست‌مدرنیسم ادبی است که متن را به میدان بازی نشانه‌ها تبدیل می‌کند. با این حال، این گذار بدون تنش نیست. یکی از چالش‌های اصلی در این نوع شعر، مسئله فهم‌پذیری و نسبت آن با مخاطب بومی است. در حالی که شعر مدرن گیلکی هنوز پیوندی نسبتاً روشن با تجربه زیسته مخاطب دارد، در شعر پست‌مدرن این پیوند تضعیف می‌شود و جای خود را به نوعی «ابهام ساختاریافته» می‌دهد. این ابهام، اگرچه از منظر نظری می‌تواند نشانه پیچیدگی و گسترش امکانات زبان باشد، اما در سطح دریافت عمومی ممکن است به گسست ارتباطی منجر شود. از سوی دیگر، باید توجه داشت که این حرکت صرفاً تقلید از پست‌مدرنیسم جهانی نیست، بلکه نوعی بومی‌سازی آن در بستر زبان اقلیت یا زبان منطقه‌ای است. زبان گیلکی در اینجا نه فقط حامل فرهنگ محلی، بلکه آزمایشگاهی برای تجربه‌های زبانی جدید می‌شود؛ تجربه‌هایی که در آن مرز میان شعر، بیانیه، متن مفهومی و حتی کنش زبانی مخدوش می‌شود. می‌توان گفت در نگاه مراد قلی‌پور، گذار از مدرنیسم به پست‌مدرنیسم در شعر گیلکی، بیشتر به معنای عبور از «شعر به‌مثابه بیان» به «شعر به‌مثابه تولید زبان و ساختار» است. اگر شعر مدرن هنوز در پی بازتاب جهان بود، شعر پست‌مدرن در این خوانش، خود به جهانی مستقل تبدیل می‌شود؛ جهانی که قوانینش را نه واقعیت بیرونی، بلکه بازی درونی زبان تعیین می‌کند. ص۱( ادامه)

#هسا_پس (هایا/ Haya) سردی کی توماما بوست همه چی ملی بو گوزگاهانه صتا ولی بین المللیه #برگردان سرما که تمام شد همه چیز ملی می شود صدای قورباغه ها اما بین المللی است #کریم_ملکیایی (فرانسه) #هسا_پس ( شعر هایا/Haya) #هایا_شعر #جریان_شعر_پیشرو_اقوام_ایران_و_جهان https://t.me/hasa_pas

#هسا_پس (ساکو) #ساکو کی بو بوگوفت: تی تن می وطنه برگردان چه کسی گفت: تنت وطن من است سن پطرزبورگ #جواد_حاجوی(روسیه) #هسا_پس ( شعر ساکو _ sako) #ساکو(sako) https://t.me/hasa_pas

#هسا_پس ای موددت ایسه کی گاهی مرا جاخترا شی م مرا بوکوشتامه ایسامه کی مرا بشخارن #برگردان مدتی هست که گاهی از یادم می روی من خودکشی کرده ام منتظرم که دفنم کنند #برزو_مرادی_اصل(امریکا) #جریان_شعر_پیشرو_اقوام_ایران #هسا_پس https://t.me/hasa_pas