معصومه همتی نیا

نوشته بود: «من واقعا ادبيات رو دوست دارم. اينكه مى‌بينی آدم‌هايى قبل از تو بودن كه همين احساسات رو تجربه كردن، بهتر از تو تبديلش كردن به كلمه و از همه مهم‌تر اينكه نمردن و زندگی براشون ادامه پیدا كرده، جالبه واقعا.» #درستایش‌ادبیات

من را امروز باید بفهمید؛ ‏زیرا که من کتاب نیستم. ‏من اگر بمیرم، ‏دیگر کسی نمی‌تواند مرا بخواند. ‏مجبورم تا وقتی که زنده‌ام فهمیده شوم. منسوب به اوغوز آتای

«به من بنویس تا یقین داشته باشم که تو هم مثل من در انتظار آن شب‌های سفیدی. به من بنویس که می‌دانی این سکوت و ابتذال زائیده‌ی زندگی در این زندانی است که مال ما نیست. که خانه‌ی ما نیست. که شایسته‌ی ما نیست. به من بنویس که تو هم در انتظار سحری هستی که پرنده‌ی عشق ما در آن آواز خواهد خواند.» #شاملو

اگر کمدی وجود نداشت، تراژدی هم زاده نمی‌شد؛ آن‌ها دوقلوی جدانشدنی هستند که از یک ریشه می‌رویند: «زندگی». نیکوس کازانتزاکیس در کتاب «چین و ژاپن» به‌زیبایی می‌گوید که تنها آن کس که اندوه زندگی را درک می‌کند، می‌تواند قدرت خنده را دریابد. خنده‌ی راستین از دلِ رنج عبور کرده است؛ از همان جایی که انسان با شکست‌ها، فقدان‌ها و سنگینیِ بودن روبه‌رو می‌شود. شاید به همین دلیل است که گاهی عمیق‌ترین خنده‌ها درست پس از تلخ‌ترین لحظه‌ها سر می‌رسند؛ انگار فرد، برای تاب آوردنِ اندوه، راهی جز خندیدن پیدا نمی‌کند. https://t.me/psychoanalysis96

شاید یکی از اولین کارهای این روزها این باشد که دوروبری‌هایمان را دوباره از «last seen a long time ago» به «last seen recently» برسانیم؛ هرچند می‌دانیم بعضی از این «long time ago»‌ها دیگر قرار نیست هیچ‌وقت تغییر کنند. ● @freudisalive

سوگ و سرگشتگی روزانه واقعاً بهره‌وری را کاهش می‌دهند. لطفاً سعی نکنید دستاوردهای حال حاضرتان را با کارهایی که قبلاً می‌توانستید انجام دهید مقایسه کنید. شما در حال حاضر آن شخص قبلی نیستید. 📚از کتاب «چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم» ✍️نوشته‌ی مگان دیواین • نشر میلکان • @nashremilkan

ای مرغ سحر! چو این شب تار بگذاشت ز سر سیاهکاری، وز نفحه ی روح بخش اسحار رفت از سر خفتگان خماری، بگشود گره ز زلف زرتار محبوبه ی نیلگون عماری، یزدان به کمال شد پدیدار و اهریمن زشتخو حصاری، یاد آر ز شمع مرده یاد آر… 🕯️ #دهخدا

کارگاه آموزشی فشرده «پیشگیری از خودکشی» پنجشنبه ۳۰ بهمن ساعت ۱۸ تا ۲۰ اطلاعات بیشتر در پوستر 👆 ثبت نام: @ordibehesht_psyco

انگور عدم بُدی، شرابت کردند واپس مرو ای شراب! انگور مشو…۰

دیدی مَردمِ بی لبخند؟ #چهرازی

. با من سخن بگو… ❤️‍🩹

یک جمله‌ای اينروزها زیاد از مراجعين مى‌شنوم و فكر کردم شايد اشاره بهش اينجا بد نباشه: «هم دوست دارم حالم بهتر بشه، هم نميخوام بهتر بشه.» گاهی روان، از جايى عميق و انسانى، مى‌خواد به رنج هم‌نوعانش وفادار بمونه. وقتی كارى از دستش برنمياد، اين وفادارى رو با «در رنج موندن» نگه مى داره. بویژه در سوگ‌های سنگین و پیچیده. اگه تجربه‌ش ميكنيد، بدونيد اين واكنش کاملا قابل دركه و یک پاسخ طبيعى روانه؛ و همزمان، چیزی‌ست كه مى‌شه درباره‌ش فكر كرد و روش كار كرد در اتاق درمان. ❤️‍🩹🙏

آتشی در سینه دارم جاودانی… ❤️‍🩹

در من امیدی هست می‌آید و میرود، اما هرگز نمی‌گویمش بدرود #محمود_درویش

⚫️ استاد بزرگ سینما و تئاتر ایران بهرام بیضایی نویسنده ، شاعر و پژوهشگر شهیر ایرانی که در سال‌های اخیر به دعوت دانشگاه استنفورد آمریکا برای تدريس به این کشور مهاجرت کرده بود درگذشت ... ۱۳۱۷/۱۰/۵ ۱۴۰۴/۱۰/۵ تئاتر یک گفتگوی اندیشیده‌ی جمعی است که در برابر جمع صورت می‌گیرد. بنا بر این مثل هر گفتگوئی در جهان آزاد می‌باید بدون محدودیت، بدون تفتیش، بدون تهدید و بدون تحمیل انجام شود. قاضی آن جمع تماشاگران خواهد بود. #بهرام_بیضایی 🎥 بخشی از صحبتهای بهرام بیضایی درباره نقش زنان در تاریخ ایران کانال مخفیگاه: @makhfigah_channel

هنوز با همه دردم امیدِ درمان است که آخِری بوَد آخر، شبانِ یلدا را… #سعدی

🤍❄️

مرز باریکی هست بین تحلیل کردن موضوعات، و بیش‌اندیشی. تحلیل جاییه که فکر کردن به فهم منتهی می‌شه. بیش‌اندیشی جاییه که فهم عقب می‌مونه و فکر ادامه پیدا می‌کنه. اولی معمولاً به یک «کافی‌ست» می‌رسه. درواقع بعد از رسیدن به «درک کافی» متوقف می‌شه. بیش‌اندیشی اما تردید رو نگه می‌داره تا تصمیم عقب بیفته. چرخشی و تکرار شونده‌ست، و با «نیاز به قطعیت مطلق» تغذیه می‌شه. در واقع مرز در محتوا نیست؛ بلکه در کارکرده. @hemmatiniya

https://www.instagram.com/ordibehesht.school_/ سلام🤍 صفحه‌ی مدرسه توسعه فردی اردیبهشت رو از این لینک میتونید دنبال کنید. فعالیت‌های مدرسه بزودی شروع میشه. خوشحال میشم همراهمون باشید 😊🌱

«کجا نیرو بگیرم تا بتوانم فردا، پس فردا، همه روزهای آینده زندگی کنم؟» ‏• کتابِ «خانواده تیبو» / روژه مارتن دوگار؛ برگردان ابوالحسن نجفی @letterssto