Honaragah(ادبیات،هنر،سینما)

. چهار مواجهه با زمان. گاهی زمان در سفرهٔ باز مانده روی زمینی متروک می‌ایستد، تا طبیعت آرام‌آرام آن را از آنِ خود کند. گاهی در سکوتی که خودِ زبان است، آنجا که نبودِ کلام، خودش شکلی از گفتن می‌شود. گاهی زمان در تصویری کلاسیک کمین کرده، در انتظار لحظه‌ای که همه‌چیز فرومی‌ریزد. و گاهی، زمان در دستان مردی‌ست که یخ می‌راند بی‌آنکه بداند رد آن تا کجا می‌ماند. چهار اثر، چهار یکشنبه، چهار مواجهه با میرایی رَفت | بیل ویولا بدون دیالوگ | ایروان احمت در یک چشم بر هم زدن | گرتا آلفارو پارادوکس پراکسیس ۱ | فرانسیس آلیس ویدئوآرت را کمتر می‌بینند، کمتر می‌خوانند. اینجا، هر هفته، به آن به چشم یک متن نگاه می‌کنیم - نه یک تصویر گذرا. آرشیو کامل هر تحلیل در صفحه موجود است. هنرآگه تنها صفحه‌ایست که به‌طور جدی و مستمر به ویدئوآرت به‌عنوان یک مدیوم مستقل هنری می‌پردازد - نه به‌عنوان یک کلیپ ، بلکه به‌عنوان اثری که در بستر تاریخ هنر، نظریهٔ انتقادی، و فلسفهٔ معاصر خوانده می‌شود. اگر تحلیل کامل هرکدام را از دست داده‌اید، در هایلایت‌ها/آرشیو صفحه در دسترس است. #ویدئوآرت #هنرآگه_مجله_مولتی_مدیا #هنر_معاصر #بیل_ویولا #فرانسیس_آلیس

خبر ساده بود : مسعود امیرلوئی، هنرمند عکاس پیشکسوت و فعال عرصه مطبوعات عکاسی درگذشت . با عرض تسلیت یادداشتی از کورش ادیم در گرامیداشت ایشان را بخوانیم. مسعود امیرلویی را اولین بار در نیمه اول دهه هفتاد شمسی در دفتر مجله عکس ( که آن زمان هنوز جدا و مستقل نشده بود و در ساختمان مرکزی انجمن سینمای جوان در خیابان گاندی بود) دیدم . آن روزگار عکاس- خبرنگار مجله ( نشریه ) عکس بود . پیگیر و پر تلاش . از این نمایشگاه به آن جشنواره می رفت و عکس و خبر و گزارش و مصاحبه می گرفت . آن سال ها بخش عکس انجمن سینمای جوان و نشریه اش ( عکس) و البته جشنواره های زیر مجموعه اش نقش مهمی در رشد و توسعه هنر عکاسی در کل کشور داشت . مسعود امیرلویی به واقع از معدود عکاس-خبرنگاران تخصصی حوزه هنر عکاسی بود که با فعالیت هایش ، چه زمانی که برای مجله کار می کرد و چه بعد از خریداری امتیاز مجله از سینمای جوان و تصدی مدیریت و سردبیری آن تاثیر ملموسی بر تشویق جوانان علاقمند به هنر- تکنیک عکاسی برای ادامه مسیر سخت آن سال ها داشت . صریح و سمج و بی پرده پیگیر مسائل مربوط به حوزه عکاسی و کلیه فعالیت های علاقمندان و دوستداران این حوزه بود . بعد از چند سال یک تنه ( با کمک های معدودی از دوستانش) دو مجله ( عکس و دوربین عکاسی ) را آماده و منتشر می کرد و انتقادات و نظرات گاه تند و گاه بی منطق را می شنید و صبوری می کرد . به هر حال تاریخ عکاسی ایران به خصوص در محدوده اطلاع رسانی و بعد رسانه ای فعالیت های سه دهه ۷۰, ۸۰ و ۹۰ مدیون عاشقانی چو او بود . بعد ها درمیانه های دهه هشتاد در کنار مجلات مذکور آموزشگاهی مختص عکاسی و مجموعه ای برای ادیت و چاپ عکس هم در ساختمانی واحد در حوالی خیابان انقلاب راه اندازی کرد . روحش شاد ، یادش گرامی

ورکشاپ تولید محتوای خلاق با هوش مصنوعی زمان برگزاری: ۲۸ و ۲۹ مرداد مدت دوره: دو جلسه‌ی چهار ساعته مدرسان دوره: محمد حیدری_میلاد کریمی مکان: شهر کتاب ایرانشهر بدون پیش‌نیاز <<ظرفیت این ورکشاپ محدود می‌باشد.>> سرفصل‌های کاربردی دوره: -پرامپت‌نویسی اصولی و حرفه‌ای -آشنایی با بهترین ابزارهای هوش مصنوعی -تصویرسازی با هوش مصنوعی -عکاسی تبلیغاتی و عکاسی محصول با AI -طراحی پوستر، بنر و محتوای گرافیکی -آموزش ساخت ویدیو تا سطح نیمه‌حرفه‌ای با ابزارهای هوش مصنوعی مناسب برای صاحبان کسب‌وکار تولیدکنندگان محتوا ادمین‌های اینستاگرام طراحان و فریلنسرها علاقه‌مندان به هوش مصنوعی و بازاریابی دیجیتال مهلت ثبت‌نام تا پایان روز دوشنبه ۲۶مرداد برای ثبت‌نام و دریافت اطلاعات بیشتر دایرکت دهید و یا با شماره‌ی زیر در ارتباط باشید: 09385616883 https://www.instagram.com/matn_honar

فیلم جمعه : کامی کلودل

#هنرآگه_فیلم_انیمیشن_جمعه 🎬 کامی کلودِل Camille Claudel محصول سال :1988 🎬 کارگردان : Bruno Nuytten برنو نویتن ژانر : زندگینامه ، درام محصول : فرانسه 🎬 بازیگران : ژرار دوپاردیو ، ایزابل آجانی 🎬 توضیح : کامی کلودل در دوره‌ای مجسمه ساز شد که زنان را به گلدوزی بیشتر تشویق می‌کردند و مجسمه‌سازی کاری مردانه بود. اما كامي مي خواهد مجسمه ساز شود و به نزد رودن مي رود و اين آغاز عشق اين دوهنرمند است. کامي و رودن، عشق این دو مجسمه ساز ، الهام بخش تفسیرهای رمانتیک بسیاری شده است. این رابطه عاشقانه پر حرارت ، الهام بخش هر دو هنرمند در زندگی شخصی و حرفه ای شان بود. 🎬 خلاصه داستان: کامی به دلیل علاقه‌مندی به مجسمه‌سازی در هفده سالگی ساکن پاریس شد و توانست وارد آکادمی کولاروسی و شاگرد آلفرد بوشر شود تا در آن‌جا مجسمه‌سازی را به‌صورت حرفه‌ای یاد بگیرد. بیست‌ساله بود که شاگرد آگوست رودن شد و از او بسیار آموخت؛ معشوقه‌اش و سپس عاشق استادش شد. رودن استعداد شگفت‌انگیز و شور و شوریدگی بی‌پایان کامی را کشف می‌کند و از او می‌خواهد که در آتلیه‌اش با او همکاری داشته باشد.کامی و رودن در مدت پانزده سالی که با هم بودند، بر آثار هم‌دیگر تأثیر بسیاری گذاشتند که این تأثیر به هیچ‌وجه از هم قابل تفکیک نیست. ویژگی کار کامی کلودل در نگاه زنانه و اروتیسم و شور عاشقانه و شوریدگی شاعرانه و مرگ‌بار او است. کامی آثار بسیاری خلق کرد ولی هنر حرفه‌ای کامی در سایه شهرت رودن و عشق‌اش خاموش ماند. کامی در ۳۰ سالگی زمانی که متوجه می‌شود رودن هیچگاه نسبت به او احساس تعهد و مسئولیتی نخواهد داشت؛ او را رها می‌کند و از همان زمان است که دچار بحران روحی می‌شود. خانواده بورژوا و ثروتمند کلودل که نمی‌خواهند او در پاریس به حالِ خودش رها باشد، او را در مؤسسه‌ای در پروونس زندانی می‌کنند. کامیل در آن‌جا در میان آدم‌هایی دچار اختلالات روانیِ جدی که به‌طور دایم در حال ناله، داد و فریادند و نیاز به مراقبت‌های اولیه دارند، گرفتار می‌شود. 🎬 فیلم زیرنویس فارسی دارد دو دقیقه آخر فیلم زیرنویس ندارد. 🎬 این فیلم در کانل تلگرام هنرآگه نمایش داده می شود .لينك ورود مستقيم به كانال تلگرام هنرآگه در استوري قابل دسترس است 🎬 #هنرآگه_هنرمعاصر#هنرآگه_تلويزيون #هنرآگه_سینما #هنرآگه_موسیقی #هنرآگه_فیلم_انیمیشن_جمعه #فيلم_خوب_ببينيم #هنرآگه_سینما

فیلم جمعه : کامی کلودل

نمایش عمومی و گفتگوی نقاشان به بهانه اکران مستند سریالی «خودنگاره به منزله‌ٔ قهوه‌ جوش» درباره ویلیام کنتریج فصلنامه‌ی حرفه‌هنرمند با همکاری مدرسه طراحی، در هفته‌های گذشته قسمت‌های ۱ تا ۷ این مستند را به نمایش رسانده است و در انتها گفتگو بین نقاشان و پژوهش‌گران شکل گرفت. این هفته برای دیدن دو قسمت آخر همراه این برنامه باشید. ------------------------------------------------------- ورود برای عموم رایگان است. جهت رزرو به شماره زیر در واتس‌اپ پیام دهید و نام و نام‌خانوادگی و تعداد نفرات رو بفرستید. ۰۹۱۲۹۶۸۶۵۰۳ زمان: شنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۸ مکان: خیابان ولیعصر، بعد از نیایش، کوچه دریابندری ------------------------------------------------------- این مستند با حمایت «مدرسه طراحی» ترجمه و زیرنویس شده است. @madrese.tarahi

اپیزود دوم از پادکست های دوستی و روابط در هنر در رادیو هنرآگه بشنوید https://t.me/Rhagah/411

توصیه می کنم اول پادکست اسطوره پیگمالیون در ادبیات و هنر را گوش دهید و سپس اپیزود دوم پادکست های دوستی و روابط در هنر - کامی کلودِل و آگوست رودَن

اپیزود دوم از پادکست های دوستی و روابط در هنر در رادیو هنرآگه بشنوید https://t.me/Rhagah/411

عصر بلوغ کامی کلودل (۱۸۶۴–۱۹۴۳) به این اثر در پادکست دوستی و روابط در هنر – اپیزود دوم- روایتی از عشق و رقابت کامی کلودِل و آگوست رودَن اشاره شده است. پس از جدایی کامی کلودل و رودن، رودن کوشید به‌طور غیرمستقیم به کلودل کمک کند و از طریق مدیر هنرهای زیبا، زمینه‌ی دریافت یک سفارش دولتی برای او را فراهم کرد. «عصر بلوغ» در سال ۱۸۹۵ سفارش داده شد و در سال ۱۸۹۹ به نمایش درآمد؛ اما در نهایت سفارش ساخت نسخه‌ی برنزی آن از سوی دولت انجام نشد و کلودل نیز مدل گچی اثر را تحویل نداد. سرانجام، کاپیتان تیسیر بود که در سال ۱۹۰۲ نخستین نسخه‌ی برنزی را سفارش داد. این گروه مجسمه‌سازی، تردید رودن میان معشوقه‌ی پیشینش ــ که سرانجام پیروز می‌شود ــ و کامی کلودل را به تصویر می‌کشد؛ کلودل در حالی که دست‌هایش را به سوی رودن دراز کرده، می‌کوشد مانع رفتن او شود. با این حال، فراتر از جزئیات زندگی شخصی هنرمند، کلودل اثری نمادین و تأمل‌برانگیز درباره‌ی روابط انسانی خلق کرده است. او خود را در این گروه مجسمه‌ها، در قالب پیکره‌ای که آن را «زن ملتمس» (The Imploring Woman) نامیده بود، وارد اثر کرد؛ پیکره‌ای که سویه‌ی تراژیک سرنوشت او را برجسته می‌کند. مرد، که سال‌های پایانی دوران بلوغ و جوانی خود را پشت سر می‌گذارد، به‌گونه‌ای سرگیجه‌آور به سوی پیری کشیده می‌شود، در حالی که دستی ناتوان را به سوی جوانی دراز کرده است. پیکره‌های برهنه در پارچه‌هایی شناور و مواج پیچیده شده‌اند؛ پارچه‌هایی که بر سرعت و شدت حرکت می‌افزایند. پل کلودل، برادر کامی، درباره‌ی این اثر گفته است: «خواهرم کامی، ملتمس، تحقیرشده و بر زانو؛ آن موجود باشکوه و مغرور... و آنچه درست در برابر چشمان شما از او ربوده می‌شود، روح اوست.» نکته مهم: این توضیح موزه اورسه، خوانش زندگی‌نامه‌ای اثر را می‌پذیرد، اما تأکید می‌کند که عصر بلوغ را نباید صرفاً به رابطه‌ی رودن و کلودل تقلیل داد؛ اثر در سطحی گسترده‌تر درباره‌ی زمان، پیری، فقدان، جدایی و ناتوانی انسان در متوقف کردن حرکت زمان نیز سخن می‌گوید.   منبع عکس ها و متن از سایت موزه اورسی پاریس است.