Honey;

هرچیم بشه من فقط میگم حیف اون ۴۰ هزار نفر و جان‌های عزیزشون .

روزی در تاریخ می‌نویسند: "درد آنقدر گسترده بود، که اشک ها نمیدانستند بر کدام شهر، کدام زخمِ ایران فرو‌ بریزند."

اون روز موقع دویدن وقتی پشت سرم صدای تیر و شنیدم، وقتی رسیدم داخل پارکینگ، گفتم اگه من تونستم سالم برسم خونه پس بقیه‌ام سالم رسیدن، همین امیدی که داشتم یک ماهه منو به سیاهی کشونده من هنوزم باورم نشده دیگه بینمون نیستن، هنوزم فکر میکنم همشون کنارمونن، همشون سر خونه زندگیشونن، من دلم میخواست اونام مثل من سالم میرسیدن خونه، دلم میخواست حتی اگه هیچ امیدی برامون نمونده بود هیچوقت هیچکدومشون رو از دست نمیدادیم .

چیزی نیست که با گذشت زمان و گریه و حتی مرگ‌ از یاد برود، حتی اگر از استخوان‌هایم ذره‌ای در باد بماند، نام شما را فریاد خواهد زد .

کاش قبل تموم شدنمون ببینیم که تموم میشه .

روحیه‌ی لطیفم مناسب این دنیا و اتفاقاتش نیست🦢

اگه تو حیفت نمیاد من چرا حیفم بیاد .

منتظری بلاخره یک چیزی نجاتت بده و زهی خیال باطل، آدمیزاده کوچولو و بی‌چاره .

چرا؟ چون زندگی کوتاهه .

0:51

یه دردایی مشترکه قربونت برم بیا سرتو بذار رو شونم با هم گریه کنیم .

هر گربه‌ای که میاد سمتت منم🐈‍⬛

انسان می‌تواند هم‌‌زمان که دارد برای زندگی تلاش می‌کند و می‌‌جنگد، به رفتن و گم و گور شدن هم فکر کند .

امیدوارم تا اخر پاییز شال گردن قرمز هدیه بگیرم🧣