Arian.

پس تواضع رو بریز دور، اگه واقعا احساس برتری کردی، واقعا هم از بالا بهشون نگاه کن و ترس از قضاوت شدن هارو تو نطفه خفه کن. یه لامبورگینی تو پارکینگ قفل شده ی یه خونه ی ۱۰۰ ساله با کلی خاک روش نشسته نه خوشگله، نه تمیزه نه کارکرد داره، چون کسی نمیبینتش.

فارغ از تموم شعار ها و کلیشه های قدیمی، واقعیت دنیا اینه که اگه نشون ندی چی هستی و چه کرکتری ساختی، عملا انگار هیچ کاری نکردی و بدتر از اون باید تماشا کنی اونهایی که نیمی از پتانسیل تورو هم نداشتن، تورو نشوندن رو صندلی تماشاگر ها برای دیدنشون و این حتی نمیتونه حس حسادتت رو تحریک کنه.

کلا به نظرم اخلاق مداری افراطی به اندازه ی بی اخلاق بودن مضر و خطرناکه اما متاسفانه ما فقط به ویلن های قصه توجه میکنیم و فوکس داریم روشون.

اما اینکه هنر پرزنت کردن خودتو نداشته باشی بیشتر تو رو تبدیل به یه بره ی اخلاق مدار میکنه نه یه انسان با ابعاد حسی درست.

واقعا فروتن موندن، وابسته به فلکس کردن یا نکردن ها نیست.

یه هنری تو دنیا هست که همه بهش بد نگاه میکنن اما خیلی هم بد نیست، اونم هنر فلکس کردنه.

https://www.instagram.com/reel/DaOBWfrTE5Y/?igsh=anBxNTM0YXZ1NzFx

https://www.instagram.com/reel/DaOBWfrTE5Y/?igsh=anBxNTM0YXZ1NzFx

نمیدونم شاید اسم دیگه ی پختگی، بی حسیه.

هرچقدر یه روزایی واسه ی بزرگ شدن رویاهات بی صبر بودی، الان با تصویر جنازه شون رو دستای واقعیت کنار اومدی و مرگشون حتی باعث نمیشه قلبت یه بار تکون اضافه تری بخوره.

تجربه شتابت برای رسیدن به اون زن، باعث میشه بعدا هیچ زنی هیجان زده ات نکنه، حرفای تکراری میزنی و میشنوی و میگذری و دیگه قرار نیست تا صبح بیدار بمونی.

دست و پا زدن واسه ی رسیدن به پول، یادت میده که پول اون چیزی نیست ک باید براش دست و پا بزنی، میفهمی اون چیزی ک باید براش دست و پا بزنی علاقته.

اصل ماجرا پختگیه به نظرم.

هر صبح رو داريم با خبر جنايت هاى جانى هاى شرورى كه به جون خون هاى پاك اين مملكت افتادن شروع ميكنيم و نظاره گر بودن يعنى پذيرفتن اينكه نفر بعدى خودتى! در نهايت فهميديم كمك هاى الهى و ... بى يايه و اساسن وخونخوار ها تا هرجا که بتونن تغذيه ميكنن از تن بچه هاى عزيزمون. اميدوارم نيست ونابود شين جورى ك حتى يه اتم ازتون رو خاك ايران باقى نمونه!

کلا به نظرم تو داشتن معیار هم باید نسبت به بقیه منحصر به فرد بود. جهان پر شده از ادمهایی که معیارشون شبیه همه و در مقابل همه هم دارن تلاش میکنن تو اون چارچوب خودشونو فیت کنن. هرچی هم میگردی میبینی دیگه هیچی نمونده ک ادمها توش نتونن دست ببرن و شبیه به همدیگه نکننش. استایل، چهره، اندام، حتی حرف زدن و هزارتا چیز دیگه تقریبا همه جوره قابل دستکاری شدن و کپی شدنن الان اما به نظر من فقط یه چیزه که قابل دستکاری نیست، اونم”خوش سلیقه” بودنه. بعضیام شاید دوست نداشته باشن این حرفو ولی یا سلیقه ات خوبه یا نه، تلاش برای اکتسابش نهایتا تو چندتا حوزه ضعفتو پوشش میده و تو بقیه نه! من دنبال آدمای خوش سلیقه میگردم چون اون آدم تو بقیه ی چیزهایی ک قرار باشه دست ببره هم خوش سلیقه دست میبره و انتخابش یه برد کامله.

یاد بگیر که برعکس تموم واژه های پوشیده از شعر ما، عشق فقط یه توهم محضه. به جای یاد گرفتن عشق، تنفر رو بفهم. احتمالا فهمیدن دوست نداشتن ها، تو راه دوست داشتن ها هم کمکت کنه.

خودتم ماهی باش. زود یادت بره، وفادار موندن به خاطره های مرده رو رها کن، چون اوج داستان فقط تو اون اپیزود ها نبوده! جلوتر بیا شاید بیشترشو ببینی، اگرم ندیدی، حداقل اسیر گذشته ها نیستی.

آدمها؟ آدمهارو مثل ماهی ببین، هرچقدر سفت تر بگیریشون، بیشتر لیز میخورن و میرن. پس فرار از تنهایی رو بیخیال شو چون ته مسیر یه دیوار بلنده. به جاش باهاش رو به رو شو و کنار بیا چون معجزه ها دیگه زنده نیستن.

دونه دونه ی این فکرها، میشن هیزم واسه سوزوندن خودت. شاید هیچوقت نفهمی اما دست به یقه شدن با افکارت، هیچ فرقی تو اتفاقای زندگیت ایجاد نمیکنه.

هرچقدر مسیر رو بیشتر بدویی بیشتر کش میاد عزیز من. راه برو، آروم قدم بزن تا تصویر پیرامونت از زیر دست چشمات در نره.