جام مِی🌱•

میان خوف و رجا حالتی است عارف را که خنده در دهن و گریه درگلو دارد #صائب تبریزی

بگین که شما هم به روزهای ۴۸ساعته نیاز دارید نه ۲۴ ساعته. 🙏🏻

خانه دلتنگ غروبی خفه بود مثل امروز که تنگ است دلم پدرم گفت چراغ و شب از شب پُر شد من به خود گفتم یک روز گذشت مادرم آه کشید زود برخواهد گشت ابری آهسته به چشمم لغزید و سپس خوابم برد که گمان داشت که هست این همه درد در کمین دل آن کودک خرد؟ آری آن روز چو می رفت کسی داشتم آمدنش را باور من نمی دانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر؟ #هوشنگ_ابتهاج

آدم سرِ ظهر نباید به این فکر کند که چطور از خودش فرار کند. این فکرها را باید گذاشت برای آخر شب. روز برای این که انقراضِ خودت را تماشا کنی، زیادی روشن است... #حميد_سليمی

برو بخواب، بشر. شب که از نیمه گذشت، سکوتِ جهان بی‌رحم‌تر از اونی می‌شه که به غم‌ها اجازه نده گوشه‌ی رینگ، روحِ مچاله‌ت رو گیر بندازند.

And it's killin' me when you're away And I wanna leave and I wanna stay I'm so confused, so hard to choose Between the pleasure and the pain And I know it's wrong, and I know it's right Even if I try to win the fight My heart would overrule my mind And I'm not strong enough to stay away

أربعين [Arbaʿīn] پیش از تو، عدد چهل برای بنی‌آدم مفهومی آشنا، اما پررمز و راز بود. آورده‌اند که قابیل نمی‌دانست چگونه نخستین کشتهٔ انسان را از چشم جهان پنهان کند؛ پس از چهل روز، رسم دفن کردن آموخت. آدم(ع) اندوه هابیل را چهل روز گریست. عیسی(ع) چهل روز پس از تصلیب، صعود کرد. و شهادت یحیی بن زکریا، چهل روز آسمان را عزادار کرد. چهل، در حافظهٔ تاریخ، عددِ کمال است. اما تو چه کردی با این عدد؟ که اندوه در اربعین تو به کمال رسید؛ و پس از تو، دیگر هیچ اندوهی بالاتر بر قلب بشر فرود نیامد. تو کمال غم را به جهانیان عرضه داشتی. و سرت، پس از چهل روز، رسم آرام گرفتن در آغوش خاک و تن را به یاد تاریخ آورد. عاشقانت از بنی‌آدم، چهل روز در ماتمت گریستند؛ و آسمان و زمین و زمان نیز، چنان‌که بر یحیی گریستند، بر غم تو باریدند. و در این عدد و کمالش، عشقِ آمیخته با اندوه به کمال خویش رسید. — نرگس جودکی

جام مِی🌱• pinned «شب های هجر را گذراندیم و زنده‌ایم ما را به سخت‌جانیِ خود این گمان نبود #شیخ_بهایی»

در چشمانت می‌نگرم و حرف‌هایی برای نگفتن دارم که در گلویم قل می‌زنند. حجاب میانمان آنقدر سخت شده که حرف‌ها نگفته، به صورتم برمی‌گردند. تو را می‌بینم اما همانی هستی که می‌شناختمش؟ گمان نمی‌برم. غریبه‌ی آشنا و آشنای غریبه‌ی منی؛ صورتت محو شده و تار و پود خاطرات، پوسیده. به لباس مندرسی می‌مانیم که نه می‌شود دیگر پوشید و نه دست و دلمان به دور انداختن می‌رود. تو را در گنجه می‌گذارم. به یادگار و یا برای فرار. دیدار به قیامت.

ای‌کوه تو فریادِ من امروز شنیدی «دردی‌ست» درین سینه که «همزادِ جهان» است خون می‌چکد از دیده درین «کُنجِ صبوری» این صبر که من می‌کنم «افشردنِ جان» است #هوشنگ_ابتهاج

#زاویه_دید 🌻📼🌱

#شما به نیابت از شما و اعضای جام می. یا مولا علی...

شب های هجر را گذراندیم و زنده‌ایم ما را به سخت‌جانیِ خود این گمان نبود #شیخ_بهایی

حالت عادی با حالت کلافی: