LiliTh Daily

همزمان چند تا پیشنهاد کاری بهم شد. و من باز دارم با یک دست ۴تا هندوانه برمیدارم و قراره زیرشون بزام.

بچه ها جدی وقتی به گذشته نگاه میکنم مردم ما راه طولانی رو برای درک چیزای متنوع طی چند سال اخیر طی کردن.

بچه ها جدی وقتی به گذشته نگاه میکنم مردم ما راه طولانی رو برای درک چیزای متنوع طی چند سال اخیر طی کردن.

دنبال روانپزشکم. کاش یه متخصص خوب پیدا کنم.

این برهه میطلبه یه ژورنال بسازم ولی نمیشه چون وقت خالیمو زو مینویسم.

استراحت بسه! بزن بریم برای سرویس کردن دهن خودمون با کار و کار.

اگر چیزی که تو رو نجات داده، همون چیزی باشه که باید نابودش کنی... کدوم رو انتخاب میکنی؟ #Zoo

هوا دَره پِل دِنه

با میکرو کردن ابروهام یکی از بزرگترین لطف های زندگیمو در حق خودم کردم.

چیزی که چهارسال پیش به عنوان اولین هدیه تا تو گروه خرید از چین دیدم براش خریدم بالاخره توی بار پیدا شد و برام ارسال شد. الان به چه دردیم میخوره آخه؟! ‌

عطر دستسازی که ۹۰۰تومان بود نداشتم بخرمش شد ۱۹۰۰ بازم نتونستم بخرمش الان شد ۳۹۰۰ و بازم نمیتونم بخرمش.

باورم نمیشه به جایی رسیدم که لباس و‌ کتونی رو قسطی میخرم.

تنها اینفلوئنسی که اینفلوئنسر ها این روزا رو آدم میذارن غالب کردن احساس ناکافی بودن به آدمه. بدون هیچ استثنایی.

یک نفر دیگه هم جواب داد که الان یا کانالشو پرایوت کرده یا پاک کرده و من دیگه بهش دسترسی ندارم جوابش رو بدم. ولی بقیه رو جواب دادم و سعی کردم کسی رو جا نندازم. تمام.

و اما yeti که ازم : گوشی، پاوربانک خورشیدی و کمی پول خواسته. و گفته احتمالا برای هک کردن یه جای مهم و دزدی از پولدار ها زندانی شده.

و اما yeti که ازم : گوشی، پاوربانک خورشیدی و کمی پول خواسته. و گفته احتمالا برای هک کردن یه جای مهم و دزدی از پولدار ها زندانی شده.

پسته کانالش پرایوته پس نمیشه پیامشو فوروارد کرد: اما گفته یه قاتل سریالیه که انگار قتلاش هیچ ربطی بهم ندارن و ازم تیزی، گوشی و یه سری قرص خواسته.

پسته کانالش پرایوته پس نمیشه پیامشو فوروارد کرد: اما گفته یه قاتل سریالیه که انگار قتلاش هیچ ربطی بهم ندارن و ازم تیزی، گوشی و یه سری قرص خواسته.

حالا باید تصمیم بگیرم، بین اینکه این آسودگی رو بپذیرم و تا آخرش همینجا بمونم، یا تلاش کنم که ثابت کنم آدم خوبی هستم. آسودگیِ الان وسوسه انگیزه. آسودگیِ الان سرم رو ساکت کرده. انرژیم رو تحلیل نمی‌بره. اما فکر نکنم تا ابد دووم بیارم. یک روزی بلاخره تصمیم می‌گیرم…

حالا باید تصمیم بگیرم، بین اینکه این آسودگی رو بپذیرم و تا آخرش همینجا بمونم، یا تلاش کنم که ثابت کنم آدم خوبی هستم. آسودگیِ الان وسوسه انگیزه. آسودگیِ الان سرم رو ساکت کرده. انرژیم رو تحلیل نمی‌بره. اما فکر نکنم تا ابد دووم بیارم. یک روزی بلاخره تصمیم می‌گیرم که از وکیلم بخوام پای اثبات بی‌گناهی من وایسه. آیا اینکارو می‌کنه؟ می‌تونه کسی مثل من رو که بعد از تموم شدنِ زندگیش و افتادن توی این گوشه‌ی دنیا، اونقدر هم ناراضی به نظر نمی‌رسه رو باور کنه؟ می‌تونه ثابت کنه اون آدم‌ها رو من نکشتم؟ من نه اعتراف کردم، نه مخالفت کردم، نه حتی اعتراض کردم. فقط اومدم اینجا نشستم و درخواست پلی‌لیست دادم. قابل باوره؟ اون آدم‌ها. تمام آدم‌هایی که دوستشون داشتم. شاید واقعاً باید تسلیم بشم. اگر بپذیرم ساده‌تر نیست؟ اما برای رسیدنِ من به آرزوی نامرئی شدنم، حق کسی نبود که بمیره. حس انتقام اینجا روی سینه‌ی من نشسته و هر روز با سکوتم بزرگ تر می‌شه. اگر برم بیرون، دوباره برمی‌گردم همینجا، نه؟