کودک من🤱🏻

قدرت را به دیگران منتقل کنیم دیروز دختر یازده‌ساله‌ام گفت: «هماهنگ کرده‌ام که بتوانی مسابقه والیبالم را ببینی.» مسابقه که شروع شد، در بهت ماندم. تقریباً بهترین بازیکن زمین بود. قدرت، اعتمادبه‌نفس و تسلطش، مرا غافلگیر کرده بود. در راه بازگشت از او پرسیدم: «تو که فقط یک سال است والیبال را شروع کرده‌ای و این‌قدر خوب بازی می‌کنی، چرا وقتی با من بازی می‌کنی، در همان سطح ابتدایی می‌مانی؟» لبخندی زد و گفت: «چون تو پدرمی.» گفتم: «چه ربطی دارد؟» گفت: «من می‌خواهم با هم بازی کنیم، نه اینکه ببرمت. می‌دانم پایت آسیب دیده؛ نمی‌خواهم مجبور شوی بدوی.» سکوت کردم. ناگهان یاد سال‌هایی افتادم که خودش کودک بود. آن روزها، عمداً به او می‌باختم تا لذت بردن را تجربه کند. تا بداند پیروزی چه مزه‌ای دارد. و امروز... بی‌آنکه با او درباره‌اش حرفی زده باشم، همان کار را برای من می‌کرد. آن لحظه فهمیدم که سال‌هاست مرا می‌بیند. توانایی‌هایم را... محدودیت‌هایم را... و حتی ضعف‌هایم را... و در سکوت، مراقب آن‌هاست. همان‌طور که من روزی مراقب او بودم. چه قدر مضحک است که منبعد بخواهم برای او نقش همه چیز دان را بازی کنم و مجوز عبور از خود را به او ندهم و او را در حین عبور بدرقه و حمایت نکنم. آن روز، معنای دیگری از پدر بودن را فهمیدم. پدر بودن، فقط دست فرزند را گرفتن نیست. روزی هم باید دستت را آرام‌آرام از دوچرخه رها کنی... از کنار زمین کنار بروی... و با لبخند تماشا کنی که او، بی‌نیاز از تو، محکم‌تر و زیباتر از تو بازی می‌کند. اگر هنوز اصرار داشته باشی همیشه قوی‌ترین آدم میدان باشی، رشد عزیزانت دیر یا زود متوقف خواهد شد. اما اگر بتوانی از قدرتت عبور کنی، قدرت در وجود آنان ادامه پیدا می‌کند. قدرت، وقتی در ما متوقف بماند، به سلطه تبدیل می‌شود؛ اما وقتی به دیگری منتقل شود، به میراث. سهیل رضایی @mambabyy

خستگی در کردن نی نی ها رو ببینین یکم قلب قلبی بشین:🥰 @mambabyy

گوگولی ترین چیزی که امروز می‌بینید😍 @mambabyy

📱 چرا نوجوان امروز این‌قدر خواسته دارد؟ گاهی والدین می‌گویند: «هرچی براش می‌خریم، باز یه چیز دیگه می‌خواد!» اما نوجوان امروز در دنیایی بزرگ می‌شود که تقریباً هر لحظه به او می‌گوید: 📱 گوشی جدیدتر 👟 لباس و برند جدید 🎮 بازی و امکانات بیشتر ✈️ تجربه‌های جذاب‌تر 💰 سبک زندگی لوکس‌تر ✨ و البته... زندگی‌های به ظاهر بی‌نقص دیگران در فضای مجازی نوجوان فقط با خواسته‌ی خودش مواجه نیست؛ هر روز صدها خواسته‌ی جدید به او معرفی می‌شود. مسئله این نیست که نوجوان «زیاده‌خواه» شده. مسئله این است که باید کم‌کم یاد بگیرد: «هر چیزی که می‌بینم، چیزی نیست که لازم داشته باشم.» و این مهارت، با محروم‌کردن و دعوا کردن ساخته نمی‌شود؛ با گفت‌وگو، مرزبندی و آموزش تشخیص «نیاز» از «خواسته» ساخته می‌شود. 🌱 نوجوان به والدینی نیاز دارد که نه همه‌چیز را برایش فراهم کنند، نه با هر خواسته‌ای بجنگند؛ بلکه کمکش کنند بفهمد: «من می‌توانم چیزی را بخواهم، بدون اینکه حتماً مجبور باشم آن را داشته باشم.» #حمیده_ناصری روان‌شناس کودک و نوجوان @mambabyy

چه انیمیشنی برا کودکم مناسبه @mambabyy

هیچ دو فرزندی، حتی اگر در یک خانه بزرگ شوند کودکی یکسانی را تجربه نمی‌کنند. هر کودک، والدین را در زمان و شرایط متفاوتی تجربه می‌کند؛ با رابطه‌ای متفاوت، وضعیت اقتصادی متفاوت و میزان حضور متفاوت. برای همین، هر فرزند روایت خودش را از خانواده دارد. به همین دلیل است که ممکن است یک اتفاق، در یک فرزند زخمی عمیق بر جای بگذارد و در دیگری نه. در فیلم Sentimental Value هم یکی از نمونه‌هایش را می‌بینیم: جایی که کودک بزرگ‌تر بارِ بیشتری از نبود، بی‌ثباتی و ناتوانی والدین را حمل می‌کند و این زخم‌ها تا بزرگسالی با او می‌ماند، در حالی که خواهر کوچک‌تر به‌واسطه‌ی حضور خواهر بزرگ‌تر حمایت بیشتری تجربه می‌کند و مسیر زندگی‌اش کمتر از هم می‌پاشد. @mambabyy

هر بار که تلویزیون رو خاموش می‌کنید خونه‌تون قیامت می‌شه؟ نه داد، نه گریه، نه چانه‌زنی بی‌پایان... این آرزوی هر پدر و مادریه. ولی خبر خوب اینه که مشکل از بچه‌تون نیست. مشکل از روشیه که باهاش تلویزیون رو قطع می‌کنید. وقتی یه بچه وسط یه برنامه‌ی جذاب هست و شما یهو خاموشش می‌کنید، مغزش دقیقاً مثل وقتیه که یه بزرگسال رو وسط یه فیلم هیجان‌انگیز بلند کنن ببرن. واکنشش طبیعیه. چند تا چیز کوچیک که تغییر بزرگ ایجاد می‌کنن: یک ـ قبل از خاموش کردن، هشدار بدید. «پنج دقیقه دیگه تموم می‌شه» به مغزش فرصت آماده شدن می‌ده. دو ـ بجای قطع کردن، جایگزین پیشنهاد بدید. نه «تلویزیون رو خاموش کن»، بلکه «بریم اون کاری که دوست داری رو بکنیم؟» سه ـ از اول زمان رو مشخص کنید. وقتی بچه می‌دونه از اول که چقدر وقت داره، کمتر مقاومت می‌کنه. قطع کردن تلویزیون نباید یه جنگ باشه. با کمی تغییر در روش، می‌شه این لحظه رو آروم‌تر کرد. @mambabyy

قیافه هاشونو 😂😂 @mambabyy

فرزندم کودکی نکن تا نابغه شوی!!! امروزه بسیاری از والدین نهایت تلاش خود را می کنند تا فرزندشان نابغه و در نتیجه موفق شود. اما فراموش می کنند که کودک نابغه، لزوماً کودک موفق نیست. کودکی که توان حل مشکلات روزمره را داشته باشد، توان ارتباط مؤثر با همسالان را داشته باشد، از همان چیزی که دارد لذت ببرد و به دیگران حسادت نکند، موفق ترین و سلامت ترین کودک است. این کودک هوش هیجانی بالا دارد و می دانیم که هوش هیجانی اکتسابی ست. نمی توانیم و نباید با فشار و حذف دوران کودکی از زندگی او،نابغه پروری کنیم. چون در این مسیر فرزندمان از پا می افتد. اما می توانیم با احترام به ارزشمندی کودک آنچنان که هست، او را موفق ، سلامت، شاد و با پشتکار تربیت کنیم. در میان نابغه پروری ، آموزش زندگی کردن به فرزندانمان را از یاد نبریم. @mambabyy

وقتی می‌گوییم اگر کودک وسط حرف پرید به او توجه کنید، منظور این نیست که بی‌نظمی در گفتگو را تأیید کنیم یا اجازه بدهیم همیشه وسط حرف دیگران بپرد. منظور این است که کوتاه به او توجه کنیم و بعد به او یاد بدهیم منتظر نوبتش بماند؛ بدون اینکه در جمع تحقیر شود. وقتی می‌گوییم اگر کسی با کودک تندی کرد او را بغل کنید و بگویید با خودتان مطرح کنند، منظور این نیست که کودک هیچ اشتباهی نمی‌کند؛ بلکه یعنی مسئولیت تذکر و تربیت کودک با والد است، نه با دیگران در جمع و کودک حتما باید با پیامد رفتارش روبرو شود. وقتی می‌گوییم در جمع روی کودک برچسب نزنیم و بگوییم شاید خسته یا بدخواب است، منظور توجیه رفتار کودک یا دروغ گفتن نیست؛ بلکه جلوگیری از برچسب‌هایی است که می‌تواند در ذهن کودک بماند. اصلاح رفتار بهتر است بعداً در فضای آرام انجام شود. وقتی می‌گوییم از دیگران برای ترساندن کودک استفاده نکنیم، منظور این نیست که کودک بدون مرز بزرگ شود؛ بلکه یعنی قوانین و پیامدها را خود والد توضیح دهد، نه با تهدید کردن کودک توسط دیگران. خلاصه ماجرا این است: اصلاح رفتار کودک لازم است، اما حفظ احترام او در جمع هم به همان اندازه مهمه. @mambabyy

«بچه که به دنیا بیاد همه‌چیز درست می‌شه.» اما واقعا چه چیزی روشن می‌کند که ما آماده و شایسته پذیرش این مسئولیت هستیم؟ شوق بچه‌دار شدن برای پذیرش این مسئولیت کافی‌ است؟ و مهم‌تر از همه، آیا خودِ کودک می‌تواند پاسخ تمام تردیدهای ما باشد؟ این پرسش‌های نه‌چندان تازه در فرهنگ‌های مختلف پاسخ‌های مشابهی داشته‌اند، پاسخ‌هایی که برای بسیاری از ما چندان قانع‌کننده نیستند. در جهان امروز این تردیدها حتی پررنگ‌تر شده‌اند. کار تمام‌وقتِ والد بودن با تمام مسئولیت‌هایش برای بعضی تصویری ترسناک از آینده می‌سازد و برای بعضی دیگر درست همان تصویر رویایی‌شان از زندگی است. اما فارغ از تصورات ذهنی‌مان چه معیاری می‌تواند نشان دهد که ما واقعا صلاحیت فرزندآوری داریم یا نه؟ این پرسش نه‌فقط وجودی بلکه اخلاقی هم هست. تصویر خیالی‌ ما از آینده سرنوشت دیگری‌ای را رقم می‌زند که هیچ نقشی در انتخاب آن ندارد. مارا فان در لوخت 📕 تاملی بر فرزندآوری @mambabyy

اگه دوس ندارین بچه‌ها روی دیوار خونه نقاشی کنن پس شیشه‌های خونه رو بهشون واگذار کنید 😜 خیلی هم راحت بعدش پاک می‌شه.فقط حواستون باشه ماژیکی که استفاده میکنن قابل پاک شدن باشه. ایده جالبی بود نه؟ @mambabyy

فرزندم کودکی نکن تا نابغه شوی!!! امروزه بسیاری از والدین نهایت تلاش خود را می کنند تا فرزندشان نابغه و در نتیجه موفق شود. اما فراموش می کنند که کودک نابغه، لزوماً کودک موفق نیست. کودکی که توان حل مشکلات روزمره را داشته باشد، توان ارتباط مؤثر با همسالان را داشته باشد، از همان چیزی که دارد لذت ببرد و به دیگران حسادت نکند، موفق ترین و سلامت ترین کودک است. این کودک هوش هیجانی بالا دارد و می دانیم که هوش هیجانی اکتسابی ست. نمی توانیم و نباید با فشار و حذف دوران کودکی از زندگی او،نابغه پروری کنیم. چون در این مسیر فرزندمان از پا می افتد. اما می توانیم با احترام به ارزشمندی کودک آنچنان که هست، او را موفق ، سلامت، شاد و با پشتکار تربیت کنیم. در میان نابغه پروری ، آموزش زندگی کردن به فرزندانمان را از یاد نبریم. @mambabyy

💔 شاید او خسته نیست… شاید فقط مدت‌هاست کسی حالش را نپرسیده. مادری که هر روز از صبح تا شب، خانه، بچه‌ها، کارها و نگرانی‌های بی‌شمار را مدیریت می‌کند، همیشه به راه‌حل نیاز ندارد… گاهی فقط نیاز دارد کسی نگاهش کند و بگوید: «می‌بینمت… می‌دانم چقدر تلاش می‌کنی.» ❤️ یک آغوش، یک تشکر ساده، یک لحظه توجه… گاهی همان چیزی است که یک رابطه را دوباره زنده می‌کند. یادتان باشد؛ آدم‌ها بیشتر از اینکه به تغییرهای بزرگ نیاز داشته باشند، به دیده شدن در لحظه‌های کوچک نیاز دارند. @mambabyy

گاهی آنچه «عشق» نامیده می‌شود، در واقع «ترس» است. مادری که مدام کنترل می‌کند، معمولاً از روی بی‌علاقگی این کار را انجام نمی‌دهد؛ برعکس، اغلب از شدت نگرانی، ترس از اشتباه، ترس از قضاوت دیگران یا ترس از دست دادن فرزندش، به کنترل پناه می‌برد. فرزندی که دائماً کنترل می‌شود، به‌تدریج یاد نمی‌گیرد تصمیم بگیرد؛ یاد می‌گیرد پنهان‌کاری کند. یاد نمی‌گیرد مسئولیت بپذیرد؛ یاد می‌گیرد از اشتباه کردن بترسد. و گاهی حتی در بزرگسالی، برای کوچک‌ترین انتخاب‌هایش هم احساس گناه می‌کند. اثر این نوع رابطه فقط به فرزند محدود نمی‌شود. همسر، عروس، داماد، نوه‌ها و حتی فضای کل خانواده، تحت تأثیر همین الگوی کنترل قرار می‌گیرند. چون کنترل، مرزها را از بین می‌برد و آرام‌آرام جای صمیمیت را می‌گیرد. در مقابل، مادر آگاه الزاماً مادر کاملی نیست. او هم نگران می‌شود، اشتباه می‌کند و گاهی می‌ترسد. اما تفاوتش این است که به جای کنترل کردن، تلاش می‌کند رابطه را حفظ کند. به جای تصمیم گرفتن به جای فرزند، او را برای تصمیم گرفتن آماده می‌کند. به جای وابسته نگه داشتن، استقلال را تمرین می‌دهد. @mambabyy

چرا کودکان حرف‌های ما را جدی نمی‌گیرند؟ گاهی مشکل از «گوش ندادن کودک» نیست… کودک یاد گرفته که بعضی حرف‌های ما فقط تهدید هستند، نه قانون. مثلاً: «اگر اسباب‌بازی‌هایت را جمع نکنی، فردا پارک نمی‌رویم.» اما فردا… برای اینکه ناراحت نشود یا دعوا پیش نیاید، دوباره او را پارک می‌بریم. کودک چه چیزی یاد می‌گیرد؟ اینکه حرف‌های والدین همیشه اجرا نمی‌شوند. نه به این دلیل که کودک لجباز است… بلکه چون مغز کودک با تجربه یاد می‌گیرد. قانون مهم تربیتی: کمتر تهدید کن، کمتر توضیح بده، اما همان چیزی که گفتی را با آرامش اجرا کن. اقتدار والدین از سخت‌گیری نمی‌آید؛ از ثبات و قابل پیش‌بینی بودن می‌آید. ✨ کودک به والدینی نیاز دارد که هم مهربان باشند، هم قابل اعتماد. حمیده ناصری روان‌شناس بالینی @mambabyy

آفرین گفتن درست همه‌ی «آفرین»ها یکسان نیستن 👀 نوع تحسینی که به بچه‌هامون می‌دیم، روی اعتمادبه‌نفس و انگیزه‌شون اثر می‌ذاره. تحسین شخصیتی می‌تونه بچه را به برچسب «باهوش» یا «زیبا» وابسته کنه، اما تحسین فرایندی تلاش و پشتکار رو تقویت می‌کنه 💪✨ از امروز بیشتر تلاش بچه‌مون رو تحسین کنیم، نه فقط ویژگی‌هاش. شما کدوم مدل تحسین رو بیشتر استفاده می‌کنید @mambabyy

🧠 بعضی از بچه‌ها در خانه بزرگ نمی‌شوند… آن‌ها «مسئول آرام نگه داشتن خانه» می‌شوند. هیچ کودکی نباید بار رابطه‌ای را به دوش بکشد که در شکل‌گیری آن نقشی نداشته است. گاهی بزرگ‌ترها فراموش می‌کنند: 🧸 کودک قرار نیست شنونده‌ی دردهای بزرگسالان باشد 💔 قرار نیست قاضیِ رابطه‌ی والدین باشد 🧷 قرار نیست واسطه‌ی آشتی یا ادامه‌ی قهر باشد ⚖️ قرار نیست آرام‌کننده‌ی فضای عاطفی خانه باشد 🌱 وقتی کودک مسئول احساسات والدین می‌شود، کودکی‌اش آرام‌آرام از او گرفته می‌شود… ✨ بگذاریم کودکان فقط کودک باشند؛ کودکی جای رشد است، نه بار مسئولیت. 📌 اگر این متن برات مهم بود، برای یک والد یا دوستت بفرست 💾 برای یادآوری، ذخیره‌اش کن @mambabyy

زندگی یک مادر ایرانی😁😁 البته با همه اینا مادری قشنگترین کار دنیاس @mambabyy