شاید پوست کلفت هستم.

ته گالری میری، عکس یه آدم‌هایی رو می‌بینی که دیگه خودشون نیستن. زندگی عجیبه، مرور زمان عجیب‌تره.

پیش به سوی سال‌ها قبل.

فعلا که از خودم بریدم حالا تا بعدا ببینیم چی پیش میاد.

این روزها چیزی که درونمه با چیزی که بیرونمه کاملا دو تا چیز متفاوته. از درون احساس بی‌ارزشی و دوست نداشته شدن ریشه کرده و داره میبلعه منو ولی از بیرون خیلی« i’m a bad bitch» هستم.

درموردش سکوت میکنم، و پامو تکون میدم.

زندگی سخته، PMS سخت‌ترش می‌کنه.

شب که میشه… ادامه‌ش با خودتون.

خدایا منو نیویورک نرفته، از دنیا نبر.

Sun, 2 Aug.

امشب خیلی دلتنگ مادربزرگم بودم. اینکه دلت میخواد کسی رو بغل کنی که میدونی دیگه نیست خیلی عذابه. کاش بودی.

یار واقعا انسان دلنشینیه.

اذانتون بوی خون میده!

این شهر و آدم‌هاش لیاقتمون رو ندارن.

سوال دارم خطاب به آدم‌هایی که دیگه نیستن: چطور تونستید چشم‌هاتون رو روی تموم روزهای خوب و بدی که با هم داشتیم، ببندید و کارهایی کنید که شایسته نبود؟ انقدر بی‌معرفت بودید؟