اِوینار

پیاده‌روی‌های غروبِ بلوار کشاورز؛ قدم زدن بی‌دلیل، هوای رو به تاریکی و مسیری که اون روزها برام فقط یه مسیر عادی بود. حالا که مدت‌هاست از اون غروب‌ها گذشته، تازه میفهمم چقدر بیشتر از چیزی که فکر میکردم، دلتنگ اون حال و هوام.

گاهی‌وقت‌ها هم امید و نجات‌دهنده توی یخچاله.

- متاسفم که گاهی تو غمگینی و دست‌های من ازت دورن.

با تمام وجودم میپرستم آدم‌هایی رو که حضورشون توی زندگیم باعث پرورش شجاعت و شهامت در وجودم میشه؛ کسایی که قدم‌هام رو محکم‌تر میکنن و همیشه سرم رو بالا نگه میدارن.

طاقت بیار امیدِ کم‌جانِ گریخته از میان تلخی‌های انبوه روزگارِ پنهان‌شده پشتِ آخرین خوشی‌های زندگانی من.

برای من تو فقط یه آدم معمولی نبودی؛ بعد از خودم مهم‌ترین نقش رو توی داستانم داشتی.. داستانی که شاید هنوز برای خودم کامل نبود، اما امیدوار بودم به روزی که بتونم با حضورت بهترش کنم.

Blue Hour vibe..

بچه‌هااا😭🩵 دیانای قشنگم یه کانال خفن زده که هم حال‌وهوای باحال و وایب Blue Hour داره، هم وسطش خیلی ریز انگلیسی یاد میده. از اون مدل آموزش‌هاست که اصلا حس درس خوندن و کلافگی نمیده، ولی یهو میبینی داری یاد میگیری. ویس و ویدیو هم از خودش میذاره، خیلی طبیعی انگلیسی حرف میزنه.. خلاصه آدم کیف میکنه🙂‍↔️ تازه اول راهه و کم‌کم قراره کلی پست خفن‌تر هم بذاره. خیلی دوست دارم اونجا ببینمتون. یه سر بزنید حتما، اگه خوشتون اومد تا جایی که میتونید حمایتش کنید.🎀 منتظرتونم👀 https://t.me/+gPj8wk_Qfn82MWFk

چارلی، ما عشقی رو قبول میکنیم که فکر میکنیم لیاقتش رو داریم. مزایای منزوی بودن | استیون چباسکی

غم‌انگیزترین قاب؟ تو دور شوی و من تنها تماشایت کنم.

باید ترسید از روزی که غم جای خودشو به خشم میده و عقب میکشه.

این مدت تا انتهای جاده هر احساسی رو رفتم. غم، خوشی، امید، ناامیدی، تعجب، ترس، دل‌تنگی، اضطراب و خشم.

از ادم بی ذوق بدم میاد؛ از ادمی که ذوقم و کور میکنه بیشتر.

گم شدیم.

نمیشه. نمی‌تونیم از ناامیدی فرار کنیم. ناامید خواهیم شد. ناامیدی بخشی از پروسه‌ست. بخشی از زندگیه. هیچ تضمینی وجود نداره که تا کی می‌مونه. ولی میاد و می‌مونه. فقط اینکه فرمون رو بدی دستش یا بذاری بشینه صندلی شاگرد خیار پوست بکَنه خب انتخاب ماست.

Retrouvaille.