حرفایی‌که‌نمیشه‌زد

سال ها بعد وقتی یادت کردم؛ برام چیزی نیستی جز یه کام عمیق از سیگار، یه قطره اشک رو گونم، یا چند دیقه از بی‌خوابی شبونم.

بعد از مرگم؛ اگر نسیمی شانه‌ات را لرزاند بدان منم که هنوز دوستت دارم...

گیرم که به هر حال مرا برده ای از یاد گیرم که زمان خاطره ها را به فنا داد گیرم نه تو گفتی،نه شنیدی،نه تو بودی، آن عاشق دیوانه که صد نامه فرستاد با آنهمه دلبستگی و عشق چه کردی؟! یک بار دلت یادِ منِ خسته نیفتاد؟! یعنی به همین راحتی از عشق گذشتی؟! یک ذره دلت تنگ نشد خانه ات آباد؟! این بود جوابِ منِ دلخسته ی عاشق؟! شیرین رقیبان شده ای از لجِ فرهاد؟! باشد، گله ای نیست!خدا پشت و پناهت احوالِ خودت خوب،دمت گرم،دلت شاد.

من می‌روم ز یادِ تو کم‌کم، غمت مباد!

نترسم که با دیگران خو کنی، تو با من چه کردی که با او کنی؟

هیچ می‌گویی کسی را داشتم حالش چه شد؟

هیچ چیز وحشتناک‌تر از زنده‌ماندن در دنیایی نیست که قلبت در آن مرده.

می‌مانی بمان،می‌روی برو؛که این بار، من ماندن خودم را هم باور نمی‌کنم!

و گریه کردم به یاد تمامی رویاهایی که تا میخواستم نوازششان کنم، پژمردند..

گفتم پذیرفتم و فراموش کردم، واقعا پذیرفتم اما فراموش نکردم .

بارها به تو فرصت دادم تا رنجاندنم را جبران کنی، اما تو از آن هم برای رنجاندنم استفاده کردی...

خسته‌ام، از تمام چیزهایی که ظاهراً پایان یافته‌اند، اما درونِ من ادامه دارند…

وفاداری سخت نیست،تو بزرگ نشدی.

دوست داشتنی که ازش حرف میزدی زیادی کوتاه بود.

💔