نفیسه سادات موسوی

بسم الله الرحمن الرحیم مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً

انا لله و انا الیه راجعون🏴

🖥در آرزوی فراموشی ❤️روایت‌های زنانه از غزه 📝حق داشتند قدیمی‌ها که می‌گفتند آدم سنگ بشود اما مادر نه. آدم مادر که شد دیگر هیچ تصویری از ذهن و جانش پاک نمی‌شود. منِ مادر، هر نمایی از کودکی زخمی یا پیکری کوچک، قلبم را هزار تکه می‌کند. وقتی فیلم وداع پدربزرگ یوسف را دیدم، انگار نفس در سینه‌ام گیر کرد. آن لحظه، دیگر او فقط نوه‌ی مردی در غزه نبود؛ او فرزند همه‌ی ما مادرها بود. یوسف، تنها چهار سال داشت. کودکی که دنیا را هنوز با توپ پلاستیکی و خنده‌های بی‌پایان می‌دید. من در نگاهش محمدحسینم را می‌دیدم، با همان قد و قامت و همان سن و سال که همین دیروز در حیاط خانه دنبال توپش می‌دوید. خنده‌های کودکانه هیچ مرزی نمی‌شناسد، اما بمب‌ها، حتی آن‌ها را هم نشانه گرفتند. وقتی پدربزرگ یوسف خم شد، دست لرزانش را روی تن بی‌جان نوه‌اش گذاشت و گریست، قلبم شکست. آن صحنه برای من فقط یک تصویر نبود؛ بوی خاک سوخته، صدای گریه‌ی مردی شکسته، و آغوشی که برای همیشه خالی مانده بود، همه‌اش را در ذهنم زنده دیدم. تصویر کردم، زندگی کردم. همان لحظه با خودم گفتم: اگر روزی دست‌های کوچک فرزندم، سرد و بی‌حرکت در آغوشم بیفتد چه؟ از من چه باقی می‌ماند؟ این سوال مثل خنجری در سینه‌ام فرورفت. هیچ مادری نمی‌تواند از این تصور بگریزد. برای همین است که غزه برایم فقط نامی در خبرها نیست. غزه همان لرزشی‌ست که هر بار با شنیدن صدای انفجار در دل مادرها می‌افتد. همان دلهره‌ای‌ست که در دل ما هم زنده است وقتی آن‌ها شب‌ها بچه‌هایشان را در آغوش می‌گیرند و دعا می‌کنند صبح فردا همچنان نفس بکشند. پدربزرگ یوسف در آن وداع، تنها نبود. من، و هزاران مادر دیگر، کنار او گریستیم. ما همه با او دفن شدیم. اما در عین حال، صدایش را به جان گرفتیم؛ صدایی که فریاد می‌زند: «کودکان ما حق زندگی دارند.» یوسف دیگر نمی‌خندد، اما خنده‌هایش مثل نوری در کوچه‌های تاریک غزه می‌پیچد. و ما مادرها، هر بار که کودکی پرپر می‌شود، دوباره زخمی می‌شویم، اما باز بلند می‌شویم؛ چون تنها سرمایه‌ی ما همین عشق است. عشقی که هیچ بمبی توان خاموش کردنش را ندارد. 📝نفیسه‌سادات موسوی، رسانه «ریحانه»؛ 💬مجموعه روایت «می‌نویسم تا صدای غزه باشم» 🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام رسانه «ریحانه» را دنبال کنید 🖥 @reyhaneh_khamenei_ir

یاد ایام. مرداد ۱۴۰۲ @nsmousavi23

گفتند دیگر افتاد گفتم نخواهد افتاد با عشق ایستاده با غم نخواهد افتاد صدها شهید دیگر بر خاک اگر بیفتند بر شانه شهامت یک خم نخواهد افتاد ما ملت قصاصیم کفتارها بدانند! از ترس چشم آن‌ها برهم نخواهد افتاد یک‌یک گلوی ما را خنجر اگر ببُرّد فریادِ قدسِ آزاد از "دم" نخواهد افتاد رفته‌ست حاج‌قاسم اما مقاومت ماند؛ با رفتن شهیدان پرچم نخواهد افتاد #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

چه گناهی؟ تو مرا تنگ در آغوش بگیر تن تو عین بهشت است، جهنم با من! #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

من که بیچاره شدم کاش ولی هیچ دلی گیرِ لحنِ بم مردانهٔ محکم نشود #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

با آه خواندمت که خدا را قسم دهم آه ای دعای نیمه‌شب مستجابِ من! #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

با اينكه در رويا مرا می‌بوسی، اما برقی كه لعلِ اصل دارد، در بدل نيست #نفیسه‌‌سادات_موسوی @nsmousavi23

در کشور آغوشت اگر رهگذری هست هرگز نبَرد کاش ز لبخند تو سوغات #نفیسه‌‌سادات_موسوی @nsmousavi23

گفتی ز غم غافل شوم در بازی دنیا غم لحظه‌ای از حال ما غافل نخواهد شد #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

آنقدر می‌خواهم تو را با هر بهانه تا کار دستم می‌دهد شور جوانی #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

بیهوده شِکوه می‌کنم از دست روزگار دنیا به جز تلاقیِ لبخند و آه نیست #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

بی‌خبر رفتی و با در به دری سر کردم حال چشمی نگران خیره به در میخواهی.. #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

ما را كه گفته بود پريشان نمی‌كند در گير و دار معركه تنها گذاشته‌ست #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

گر چه هر دردی دوایی دارد اما این میان آه از عشقی که جا خوش می‌کند با یک نگاه #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

در حیرتم که جزو اصول کدام دین دل کندن از دلی که شکسته، گناه نیست؟ #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

در پیچ و تابِ راهِ نفس‌گیر عاشقی هیچ اعتنا به مردمِ کوته نظر، مکن #نفیسه_سادات_موسوی @nsmousavi23

با یک ‌بغل بهانه و بی‌هیچ زحمتی از این دلِ شکسته گذشتی به‌راحتی #نفيسه_سادات_موسوی @nsmousavi23