" زبان زندگی" ارتباطی بدون خشونت

‍ ‍ چرا نامیدن احساس‌ها دشوار است؟ گاهی احساس خود را تجربه می‌کنیم، اما نمی‌توانیم واژه‌ی دقیقی برای آن پیدا کنیم. ممکن است بگوییم: “حالم خوب نیست.” “حس خوبی ندارم.” “خیلی بد شدم.” یا حتی دوباره به سراغ تفسیر برویم و بگوییم: “احساس می‌کنم کسی مرا نمی‌فهمد.” در حالی که پشت این جمله‌ها، احساس‌های مشخصی وجود دارند؛ شاید غمگین باشیم، ناامید، دلگیر، نگران، تنها یا ترسیده باشیم. یکی از دلایل دشواریِ نامیدن احساس‌ها این است که از کودکی بیش‌تر یاد گرفته‌ایم درباره‌ی اتفاق‌ها، آدم‌ها و رفتارشان قضاوت و اظهارنظر کنیم تا این‌که به تجربه‌ی درونی خود توجه کنیم و آن را نام ببریم. اما وقتی بتوانیم لحظه‌ای مکث کنیم و از خود بپرسیم: “اکنون، در درون من چه می‌گذرد؟” کم‌کم از تفسیر و قضاوت فاصله می‌گیریم و به تجربه‌ی واقعی خود نزدیک‌تر می‌شویم. نامیدن احساس، فقط پیدا کردن یک کلمه نیست؛ تمرینی است برای دیدن و پذیرفتن آن‌چه در درون ما می‌گذرد. برای تأمل و تمرین امروز، وقتی متوجه شدید حالتان “خوب” یا “بد” است، کمی بیش‌تر مکث کنید. از خود بپرسید: “اگر بخواهم دقیق‌تر بگویم؛ چه احساسی دارم؟” و تلاش کنید به‌جای توضیح دادن درباره‌ی دیگران یا موقعیت، یک یا چند واژه پیدا کنید که تجربه‌ی درونی شما را توصیف کند. در ادامه، با واژه‌هایی آشنا می‌شویم که می‌توانند به ما کمک کنند احساس‌های خود را دقیق‌تر بشناسیم و بیان کنیم. #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir

‍ در ادامه‌، دیدیم که برخی واژه‌ها، به‌جای بیان احساس، تفسیر یا ارزیابیِ رفتار دیگران هستند. اما یک چالش رایج دیگر نیز وجود دارد؛ گاهی حتی جمله‌هایی که با “احساس می‌کنم…” آغاز می‌شوند، احساس را بیان نمی‌کنند. برای مثال: احساس می‌کنم کسی مرا درک نمی‌کند. احساس می‌کنم به من احترام نمی‌گذارند. احساس می‌کنم حق با من نیست. گرچه این جمله‌ها با “احساس می‌کنم” آغاز می‌شوند، اما ادامه‌ی آن‌ها احساس نیست؛ بلکه فکر، برداشت و یا تفسیر ما درباره‌ی یک موقعیت است. اگر بخواهیم احساس واقعی خود را بیان کنیم، شاید جمله‌هایی مانند این دقیق‌تر باشند: “غمگینم.” “ناامیدم.” “دلگیرم.” “نگرانم.” “تنها هستم.” “می‌ترسم.” “خوش‌حالم. “آسوده‌ام.” در ارتباط بدون‌خشونت، هرچه بتوانیم احساس‌ها را روشن‌تر و دقیق‌تر نام ببریم، احتمال آن‌که دیگری ما را بشنود و به‌جای دفاع، با ما ارتباط برقرار کند، بیش‌تر می‌شود. برای تأمل و تمرین امروز، هر بار که گفتید: “احساس می‌کنم…”، لحظه‌ای مکث کنید. از خود بپرسید: “آیا ادامه‌ی این جمله، یک احساس است یا یک برداشت و تفسیر؟” اگر تفسیر بود، تلاش کنید آن را با یک واژه‌ی واقعیِ بیان‌کننده‌ی احساس جایگزین کنید. #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir

دوره آشنایی با زبان زندگی تسهیل‌گر: معصومه 📆 زمان شروع: مرداد ماه ۱۴۰۵ ⏰ ساعت: سه شنبه‌ها ۹.۳۰ صبح تا ۱۱.۳۰ و شنبه ها ۱۸ تا ۲۰ ⏳ ۸ جلسه آنلاین در گوگل‌میت 💰 قیمت: ۴ میلیون تومان 👥 ظرفیت: ۱۰ نفر

‍ ‍ احساس‌ها مرحله‌ی دوم، بیانِ «احساس‌ها» به‌طور واضح، بدون سرزنش و تحلیل دیگران است. بسیاری از مردم این مرحله را چالش‌برانگیز می‌یابند، چون “واژگانِ بیان‌کننده‌ی احساس” را در اختیار ندارند. کلمه‌هایی که احساس‌ها را با تحلیل و سایر شکل‌های ارزیابی درمی‌آمیزند، عموماً به مراتب بیش‌تر از کلمه‌های بیان‌کننده‌ی احساس مورد استفاده قرار می‌گیرند. برگرفته از کتاب “انسانی کردن خدمات بهداشتی درمانی” اثر ملانی سیرز برای مثال بعضی از کلمه‌های رایج که احساس‌ها را با ارزیابی درآمیخته‌اند عبارت‌اند از: استفاده‌شده، سوءاستفاده‌شده، خیانت‌شده، حمله‌شده، آلتِ دست، فراموش‌شده، طردشده و تهدیدشده. این کلمه‌ها بیش‌تر تحلیلی از کاری هستند که فرد دیگری انجام داده است تا بیانِ یک احساس. وقتی با استفاده از این کلمه‌ها خودمان را ابراز می‌کنیم، غالباً واکنش دفاعی دیگران را برمی‌انگیزیم. در مقابل، کلمه‌های بیان‌کننده‌ی احساس، مانند “رنجش”، “ترس”، غم”، “هیجان”، “خوش‌حالی”، “خشم”، “گیجی” و “تعجب”، به‌جای برانگیختن واکنش‌های دفاعی، زمینه‌ی پیوند و ارتباط را فراهم می‌کنند. برای تأمل و تمرین به یکی از موقعیت‌های اخیر زندگی‌تان فکر کنید؛ جایی که گفته‌اید: “از او خیانت دیدم”، “احساس می‌کنم طرد شده‌ام” یا “از من سوءاستفاده شد”. اگر برای لحظه‌ای این تفسیرها را کنار بگذارید، اکنون دقیقاً چه احساسی را می‌توانید نام ببرید؟ #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir

‍ تا کنون ، از مشاهده‌ی آن‌چه در بیرون از ما رُخ می‌دهد گفتیم؛ و این‌که چگونه میان “آن‌چه اتفاق افتاده” و “برداشت و تفسیری که ذهن ما به آن اضافه می‌کند” فاصله بگذاریم. اما مشاهده، تنها دیدن جهان بیرون نیست. یکی از توانمندی‌های مهم در مشاهده، توانایی دیدن فرایندی است که در درون ما رُخ می‌دهد؛ این‌که چگونه یک خبر، یک جمله یا یک روایت، وارد ذهن ما می‌شود و چگونه معناهای مختلفی به آن افزوده می‌شود. فرض کنید در روزهای جنگ و بحران، از یک رسانه یا یکی از مسئولان و یا رهبران می‌شنویم: ▪️ دشمن زبان دیگری جز قدرت نمی‌فهمد و هرگونه عقب‌نشینی، ما را با خطر بیش‌تری روبه‌رو خواهد کرد. آن‌چه واقعاً شنیده‌ایم همین جمله است. اما ممکن است ذهن ما بلافاصله معناهایی به آن اضافه کند: ◽️ پس گفت‌وگو دیگر بی‌فایده است. ◽️ مخالف این نگاه در مقابل طرف دیگر قرار دارد. ◽️ پس تنها راه، جنگ و نابودی است. مشاهده‌ی دقیق به ما کمک می‌کند لحظه‌ای مکث کنیم و ببینیم: - چه چیزی واقعاً گفته شد؟ - و چه چیزی از ذهن ما به آن افزوده شد؟ ⚪️ این مکث به معنای نادیده گرفتن خطرها، بی‌تفاوتی نسبت به واقعیت یا کنار گذاشتن تحلیل نیست. بلکه فرصتی است برای آن‌که میان واقعیت بیرونی و داستانی که ذهن ما درباره‌ی آن می‌سازد، تمایز قائل شویم. در ارتباط بدون‌خشونت، مشاهده فقط ثبت اتفاقات نیست؛ توانمندی‌ای است برای دیدن روشن‌تر. هرچه بیش‌تر بتوانیم این فاصله را ببینیم، کم‌تر در نخستین برداشت‌های ذهنی خود گرفتار می‌شویم و امکان بیش‌تری برای انتخاب آگاهانه‌تر پیدا می‌کنیم. شاید یکی از ارزشمندترین دستاوردهای تمرین مشاهده‌ی ناب این باشد که به ما اجازه می‌دهد پیش از واکنش، لحظه‌ای ببینیم؛ ببینیم چه چیزی واقعاً رُخ داده و چه چیزی از ذهن ما به آن اضافه شده است. 🟩 برای تمرین: یکی از خبرها یا سخنانی که در روزهای اخیر برای‌تان مؤثر بوده را به یاد بیاورید. پیش از آن‌که درباره‌ی آن قضاوت کنید، از خود بپرسید: ⚪️ دقیقاً چه چیزی گفته یا گزارش شد؟ ⚪️ چه چیزهایی را ذهن من به آن اضافه کرد؟ ⚪️ با دیدن این فاصله، چه چیز دیگری برایم آشکار می‌شود؟ در ادامه، با آگاهی از مشاهده‌ی ناب شاید به شناخت و آگاهی از احساسات‌مان؛ برای ارتباطی بدون‌خشونت نزدیک‌تر شویم. #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir

‍ ‍ در ادامه‌ی گفت‌وگو درباره‌ی “مشاهده”، شاید بد نباشد از خودمان بپرسیم: - وقتی سخنان افراد، رسانه‌ها یا رهبران را می‌شنویم، آیا فقط همان چیزی را دریافت می‌کنیم که گفته شده است؟ - یا گاهی، معناها، ترس‌ها و برداشت‌های خود را نیز به آن اضافه می‌کنیم؟ 🔘 برای مثال: گاهی در سخنان رهبران یا در خبرها با جمله‌هایی روبه‌رو می‌شویم مانند: ▪️ روزهای حساسی پیش رو داریم. ▪️ پاسخ قاطع و تاریخی خواهیم داد. ▪️ آینده، اتفاقات مهمی را رقم خواهد زد. این جمله‌ها ممکن است احساسات و واکنش‌های مختلفی در ما ایجاد کنند؛ به‌ویژه وقتی روشن نباشد که دقیقاً به چه رویداد، تصمیم یا اقدامی اشاره دارند. در چنین موقعیت‌هایی، بخشی از سردرگمی ممکن است از ابهام خودِ پیام ناشی شود و بخشی نیز از معناهایی که ذهن ما به آن می‌افزاید. اینجاست که “مشاهده” می‌تواند با یک مکث کوتاه آغاز شود: ◽️ دقیقاً چه چیزی گفته شد؟ ◽️ چه چیزی روشن است و چه چیزی مبهم باقی مانده است؟ برای مثال، اگر بشنویم: ▪️ پاسخی سخت و فراموش‌نشدنی در راه است. آن‌چه به‌طور مشخص شنیده‌ایم، همین جمله است. اما اگر بلافاصله نتیجه بگیریم: ◽️ پس حتماً جنگی در پیش است. ◽️ یعنی دیگر راهی برای گفت‌وگو باقی نمانده است. ◽️ پس آن‌ها تصمیم قطعی خود را گرفته‌اند. در اینجا، ذهن ما ممکن است از آن‌چه گفته شده فراتر رفته و وارد تفسیر، پیش‌بینی و قضاوت شده باشد. در ارتباط بدون‌خشونت، هدف این نیست که تحلیل‌ها، باورها یا نگرانی‌های خود را کنار بگذاریم؛ بلکه تمرین می‌کنیم میان “آن‌چه گفته شده یا رخ داده” و “معنایی که ذهن ما به آن می‌دهد” فاصله ایجاد کنیم. شاید همین فاصله‌ی کوتاه، همان جایی باشد که امکان انتخاب دوباره پدیدار می‌شود؛ جایی که به جای واکنش فوری، فرصتی برای دیدن دقیق‌تر، شنیدن عمیق‌تر و پاسخ دادن آگاهانه‌تر پیدا می‌کنیم. 🟩 برای تمرین : 🔘 یک جمله، خبر یا سخنی را که اخیراً شنیده‌اید انتخاب کنید و پیش از آن‌که درباره‌اش نتیجه‌گیری کنید، مکث کنید. از خود بپرسید: ⚪️ چه چیزی دقیقاً گفته شد؟ ⚪️ چه چیزی در پیام روشن و چه چیزی مبهم بود؟ ⚪️ چه چیزی را ذهن من یا دیگران به آن اضافه کرده است؟ شاید کشف همین فاصله‌ی کوچک، آغاز راهی برای ارتباطی آگاهانه‌تر باشد. #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir

‍ در نوشته‌ی قبلی، از این گفتیم که در روزهای بحران، فاصله‌ی میان آن‌چه رخ داده و معنایی که ذهن ما به آن می‌دهد، گاهی کوتاه‌تر از معمول می‌شود. شاید همین نکته، ما را به یکی از بنیادی‌ترین مهارت‌های ارتباط بدون‌خشونت برساند؛ مهارتی که آن را “مشاهده” می‌نامیم. مشاهده، صرفاً یک مفهوم آموزشی نیست؛ تلاشی است برای دیدن آن‌چه واقعاً رُخ داده، پیش از آن‌که قضاوت‌ها، تحلیل‌ها، ترس‌ها یا باورهای ما به آن افزوده شوند. این کار آسان نیست؛ به‌ویژه در روزهایی که ترس، نومیدی، سوگ و نااطمینانی، تجربه‌ی بسیاری از انسان‌ها شده است. با این حال، شاید همین مکث کوتاه، بتواند کیفیت نگاه، گفت‌وگو و حتی تصمیم‌های ما را اندکی تغییر دهد. شاید به همین دلیل، می‌خواهیم ادامه‌ی این مسیر را از “مشاهده” آغاز کنیم؛چون هر گفت‌وگویی که بر پایه‌ی همدلی شکل بگیرد، پیش از هر چیز، به تلاشی برای دیدن روشن‌تر واقعیت نیاز دارد. در روزهای آینده، کمی بیش‌تر به این مهارت خواهیم پرداخت؛ نه فقط برای آموختن یک مفهوم، بلکه برای تمرین شیوه‌ای از دیدن که شاید در این روزها، بیش از همیشه به آن نیاز داریم. #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir

آشنایی با زبان زندگی ⏰ شنبه‌ها ۹.۳۰صبح تا ۱۲:۳۰ ⏳ ۸ جلسه سه‌ساعته آنلاین 💰  ۵۸.۰۰۰.۰۰۰ ﷼ (پنج میلیون و هشتصد هزار تومان)  📆 شروع: مرداد ۱۴۰۵، اگر به حد نصاب برسد شماره تماس جهت ثبت نام واتساپی/تلگرامی +989355174142 +989352379034

آشنایی با زبان زندگی ⏰ یکشنبه ها ۱۸  تا ۲۱ ⏳ ۸ جلسه سه‌ساعته حضوری حوالی میدان صنعت  💰  ۷۲.۰۰۰.۰۰۰﷼ (هفت میلیون و دویست هزار تومان)  📆 شروع: ۱۸ مرداد ۱۴۰۵ شماره تماس جهت ثبت نام واتساپی/تلگرامی +989355174142 +989352379034

‍ مجدداً، پس از یک دوره‌ی سکوت طولانی، فعالیت کانال را از سر گرفتیم. این بازگشت، برای ما با امیدی همراه بود؛ امید به این‌که شاید جامعه، هرچند آهسته و دشوار، بتواند از بخشی از این وضعیت بحرانی فاصله بگیرد و فرصتی برای از سر گرفتن گفت‌وگو، یادگیری و ارتباط فراهم شود. اما رخدادهای این روزها، دوباره ما را با پرسشی جدی روبه‌رو کرد. در روزهایی که بسیاری از انسان‌ها با ترس، ناامنی، سوگ و بلاتکلیفی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، ادامه دادن گفت‌وگو درباره ارتباط بدون‌خشونت چگونه می‌تواند هم‌چنان با واقعیت زندگی انسان‌ها همراه باشد؟ هنوز پاسخ مطمئنی برای این پرسش نداریم. اما شاید پاسخ، کنار گذاشتن این گفت‌وگو نباشد؛ بلکه نیاز باشد شیوه‌ی پرداختن به آن را همدلانه‌تر کنیم. شاید بیش از هر زمان دیگری لازم است ببینیم که چگونه می‌توانیم درد و رنج انسان‌ها را به رسمیت بشناسیم و پیش از هر تحلیل یا پاسخی، با تجربه‌ی انسانی آنان ارتباط برقرار کنیم. آن‌چه در این میان می‌بینیم این است که بحران، بیش از هر زمان دیگری، بر شیوه‌ی دیدن، شنیدن و واکنش نشان دادن ما اثر می‌گذارد. گاهی آن‌قدر درگیر ترس، خشم یا نگرانی می‌شویم که فاصله‌ی میان آن‌چه واقعاً رخ داده و معنایی که ذهن‌مان به آن می‌دهد، کوتاه‌تر از همیشه می‌شود. شاید به همین دلیل است که “مشاهده” این روزها معنای دیگری پیدا می‌کند؛ نه به‌عنوان یک درس، بلکه به‌عنوان تلاشی برای مکث کردن؛ برای نزدیک‌تر شدن به واقعیت؛ برای همدلی بیش‌تر با خود و برای از یاد نبردن انسان‌هایی که این روزها بیش از بسیاری از ما، در معرض خطر، رنج و از دست دادن امنیت جانی، امنیت مالی و حتی امکان بقا قرار دارند. بیش از هر چیز، می‌خواهیم آن‌چه از طریق این کانال با یک‌دیگر به‌اشتراک می‌گذاریم، با واقعیتی که بسیاری از انسان‌ها در آن زندگی می‌کنند، بیگانه نباشد. از همین رو، این کانال را نه جایی برای ارائه‌ی پاسخ‌های آماده، بلکه فضایی برای تمرین دیدن، شنیدن و یاد گرفتن از یکدیگر می‌دانیم. شاید این روزها بیش از آن‌که به دنبال پاسخ‌های قطعی باشیم، نیاز داریم بیش‌تر ببینیم، بیش‌تر بشنویم و از تجربه‌های یکدیگر بیاموزیم. و شاید یکی از مهم‌ترین تمرین‌های ما این باشد که بتوانیم پلی بسازیم میان انسان‌هایی که تجربه‌های متفاوتی از ترس، رنج و ناامنی دارند؛ پلی که از مسیر دیدن، شنیدن و به‌رسمیت شناختن انسانیت یکدیگر شکل می‌گیرد. نمی‌دانیم ادامه‌ی این مسیر چگونه خواهد بود. اما امیدواریم اگر این گفت‌وگو ادامه پیدا کند، فرصتی باشد برای باهم دیدن، باهم اندیشیدن و تمرین همدلی؛ با خود، با یکدیگر و با انسان‌هایی که این روزها بار سنگین‌تری را بر دوش می‌کشند. ادمین #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir

‍ مشاهده؛ دیدنِ آن‌چه هست، پیش از آن‌که به آن معنا بدهیم. در ارتباط بدون‌خشونت (NVC)، مشاهده یعنی تلاش برای دیدن و بیان آن‌چه اتفاق افتاده، پیش از آن‌که برداشت، تفسیر یا قضاوت خود را به آن اضافه کنیم. یکی از دشواری‌های ما این است که گاهی تصور می‌کنیم در حال مشاهده‌ی واقعیت هستیم، اما در واقع داریم برداشت خودمان از واقعیت را بیان می‌کنیم. مثلاً وقتی می‌گوییم: “او به من بی‌احترامی کرد.” آیا این یک مشاهده است، یا تفسیری از رفتاری که دیده‌ایم؟ اما اگر بگوییم: “وقتی صحبت می‌کردم، او سه بار به تلفن‌اش نگاه کرد و پاسخی نداد.” به مشاهده‌ نزدیک‌تر می‌شویم؛ مشاهده‌ای که کم‌تر با قضاوت آمیخته شده است. تمرین مشاهده شاید یعنی یاد بگیریم میان “آن‌چه اتفاق افتاده” و “معنایی که ما به آن داده‌ایم” فاصله‌ای ایجاد کنیم. پرسشی برای تأملی: 🔘 در زندگی روزمره، آیا نمونه‌ای به یاد می‌آورید که ابتدا فکر می‌کردید واقعیتی را می‌بینید، اما بعد متوجه شدید بخشی از آن، برداشت یا قضاوت شما بوده است؟ اگر مایل بودید، تجربه‌تان را با ما به اشتراک بگذارید #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir

" زبان زندگی" ارتباطی بدون خشونت pinned «‍ مشاهده مرحله‌ی اول در خلق یک ارتباط شفاف این است که بتوان مشاهده‌های واضح را بدون آمیختن با ارزیابی بیان کرد. مشاهده‌ها چیزهایی هستند که یک دوربین فیلم‌برداری ضبط می‌کند. آن‌ها شامل واقعیت‌های قابل مشاهده هستند. زمانی که مشاهده‌ها با احساس مخلوط می‌شوند،…»

تبلیغات در کانال ما جایی ندارد و معرفی مطالب نیز معمولاً تنها برای گسترش گفت‌وگو و یادگیری مشترک انجام می‌شود. اگر این مطلب را ارزشمند و همسو با نیازهای دوستان یا همراهان‌تان می‌بینید، حفظ لینک کانال هنگام بازنشر کمک می‌کند افراد بیش‌تری بتوانند به منبع اصلی و مطالب مرتبط دسترسی داشته باشند.

‍ مشاهده مرحله‌ی اول در خلق یک ارتباط شفاف این است که بتوان مشاهده‌های واضح را بدون آمیختن با ارزیابی بیان کرد. مشاهده‌ها چیزهایی هستند که یک دوربین فیلم‌برداری ضبط می‌کند. آن‌ها شامل واقعیت‌های قابل مشاهده هستند. زمانی که مشاهده‌ها با احساس مخلوط می‌شوند، ارزیابی‌ها یا قضاوت‌ها شکل می‌گیرند. برگرفته از کتاب “انسانی کردن خدمات بهداشتی درمانی” اثر ملانی سیرز برای مثال: “بدیهی است که تو بسیار تنبل‌تر از آن هستی که آشغال‌ها را بیرون ببری.” عبارتی است که در آن به وضوح یک مشاهده با یک ارزیابی آمیخته شده است. در مقابل جمله‌ی “می‌بینم که تو امروز آشغال‌ها را بیرون نبردی.” یک مشاهده است. برای تمرین 🔘 آیا موقعیتی را به یاد می‌آورید که بعدها متوجه شده باشید آن‌چه بیان کرده‌اید، مشاهده نبوده بلکه ارزیابی یا قضاوت شما درباره‌ی رفتار طرف مقابل بوده است؟ 🔘 اگر بخواهید همان موقعیت را امروز تنها با زبان مشاهده توصیف کنید، چه خواهید گفت؟ #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir

‍ در روزهای گذشته، خواندن تجربه‌ها، احساس‌ها و نیازهایی که با ما در میان گذاشتید، برای من یادآور این بود که حتی در دوران سکوت و فاصله نیز، رشته‌های ارتباط لزوماً گسسته نمی‌شوند. قدردانِ همه‌ی کسانی هستم که با نوشتنْ، با ❤️ و 👍، یا حتی با خواندنِ خاموش همراه ما بودند. بیش از هر چیز، از خواندن بازخوردها و تجربه‌هایی که در پاسخ به دعوت‌های این چند روز نوشته شد، احساس قدردانی و امید کردم؛ چرا که بار دیگر برایم روشن شد در این‌جا انسان‌هایی حضور دارند که مایل‌اند بخشی از تجربه‌ی زیسته‌ی خود را با دیگران سهیم شوند و به تداوم این گفت‌وگو کمک کنند. در این چند روز، بیش از آن‌که در پیِ شمارش بازخوردها باشم، با کنجکاوی و تأمل به تماشای آن‌چه در این فضا جریان داشت نشستم. آن‌چه برای من پررنگ شد این بود که سکوت همیشه به معنای بی‌تفاوتی نیست؛ همان‌گونه که نوشتن نیز تنها شکل حضور نیست. در عین حال، تجربه‌ی این روزها بار دیگر برایم روشن کرد که گاهی یک دعوت روشن و مشخص، می‌تواند راه را برای مشارکت و حضور هموارتر کند و این‌که تجربه‌های زیسته و واقعی، بیش از پاسخ‌های صرفاً ذهنی و نظری، به زنده نگه‌داشتنِ این گفت‌وگو و یادگیری کمک می‌کنند. برای من، “زبان زندگی” از ابتدا بیش از آن‌که فضایی برای انتقال دانسته‌ها باشد، جایی برای تجربه کردن، دیدن، شنیدن و با هم آموختن بوده است؛ جایی که در آن می‌توانیم در کنار یکدیگر تمرین کنیم که با خود و دیگران آگاهانه، مهربان و همدلانه مواجه شویم. فکر می‌کنم اکنون زمان آن رسیده که آرام‌آرام گفت‌وگوهای‌مان را از سر بگیریم؛ نه از همان نقطه‌ای که متوقف شده بودیم، بلکه از جایی که امروز ایستاده‌ایم و در این مدت تجربه کرده‌ایم. و شاید مناسب باشد که این بار نیز از همان جایی آغاز کنیم که ارتباط بدون‌خشونت آغاز می‌شود: مشاهده. از تلاش برای این‌که پیش از تفسیر کردن، قضاوت کردن و معنا بخشیدن، با هم تمرین کنیم آن‌چه را واقعاً رخ داده است ببینیم. اگر همراه باشید، در روزهای آینده این مسیر را بارِ دیگر از نخستین گام‌هایش، در کنار یکدیگر، مرور خواهیم کرد. مرتضی عنایتی #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir

‍ ‍ مایلم پس از این چند ماه سکوت، گفت‌وگو را با هم آغاز کنیم. این بار ترجیح می‌دهم از شما بشنوم و با شما شروع کنیم. هر یک از ما این ماه‌ها را به شکلی متفاوت تجربه کرده‌ایم؛ با تجربه‌ها، احساس‌ها و نیازهایی که شاید کم‌تر فرصتی برای بیان‌شان داشته‌ایم. اگر…

‍ ‍ مایلم پس از این چند ماه سکوت، گفت‌وگو را با هم آغاز کنیم. این بار ترجیح می‌دهم از شما بشنوم و با شما شروع کنیم. هر یک از ما این ماه‌ها را به شکلی متفاوت تجربه کرده‌ایم؛ با تجربه‌ها، احساس‌ها و نیازهایی که شاید کم‌تر فرصتی برای بیان‌شان داشته‌ایم. اگر…

‍ ‍ مایلم پس از این چند ماه سکوت، گفت‌وگو را با هم آغاز کنیم. این بار ترجیح می‌دهم از شما بشنوم و با شما شروع کنیم. هر یک از ما این ماه‌ها را به شکلی متفاوت تجربه کرده‌ایم؛ با تجربه‌ها، احساس‌ها و نیازهایی که شاید کم‌تر فرصتی برای بیان‌شان داشته‌ایم. اگر مایل باشید، می‌توانید با کمی تأمل به دو پرسش زیر پاسخ دهید: ️ ⚪️ در این مدت، بیش از هر احساس دیگری، کدام احساس مهمان زندگی شما بوده است؟ و اکنون چه احساسی در شما زنده است؟ ⚪️ در این مدت، بیش از همه متوجه کدام نیازِ برآورده‌نشده در خود شده‌اید؟ و کدام نیازها در این مدت برآورده شده‌اند؟ اگر دوست دارید، فقط در حد چند کلمه بنویسید. قرار نیست پاسخ درست یا نادرستی وجود داشته باشد. این گفت‌وگو فرصتی است تا اندکی بیش‌تر یکدیگر را ببینیم، بشنویم و شاید یادمان بیاید که در تجربه‌های انسانی، بیش از آنچه گمان می‌کنیم به هم نزدیکیم. شنیدن تجربه‌های شما برای من دلگرم‌کننده است و کمک می‌کند این مسیر را با اطمینان بیشتری ادامه دهم. #ارتباط_بدون_خشونت #زبان‌زندگی #همدلی www.zabanezendegi.com #ZabaneZendegi #NVC @nvcir