نکات دکتری حقوق عمومی

قانون اساسی انگلستان (بریتانیا) قانون اساسی بریتانیا مدون و متمرکز نیست، بلکه از منابع نوشته و نانوشته متعددی تشکیل شده که در طول قرن‌ها تکامل یافته‌اند. منابع اصلی قانون اساسی بریتانیا: ۱. منابع مکتوب (قانونی): · قوانین مصوب پارلمان (مهم‌ترین منبع) مانند: فرمان هابیوس کورپوس (۱۶۷۹)، منشور حقوق (۱۶۸۹)، قانون پارلمان (۱۹۱۱ و ۱۹۴۹)، قوانین الحاق به اتحادیه اروپا (۱۹۷۲ - لغو ۲۰۲۰) · اساسنامه‌های تاریخی مانند مگنا کارتا (۱۲۱۵) - هرچند امروز فقط چند ماده آن معتبر است · آرای قضایی (کامن لا) - تفاسیر دادگاه‌ها از قوانین و عرف ۲. منابع نانوشته (غیرقانونی): · قراردادهای قانون اساسی (Constitutional Conventions): رویه‌های الزام‌آور سیاسی مانند: · شاه باید قوانین مصوب پارلمان را امضا کند · نخست‌وزیر رهبر حزب اکثریت مجلس عوام است · دولت باید پاسخگوی پارلمان باشد · آثار دکترینال: نوشته‌های نظریه‌پردازانی مانند والتر باجوت (The English Constitution) و آلبرت ون دایس (Introduction to the Study of the Law of the Constitution) اصول بنیادین: ۱. حاکمیت پارلمان: پارلمان می‌تواند هر قانونی را تصویب، تغییر یا لغو کند - هیچ دادگاهی نمی‌تواند قانون مصوب پارلمان را باطل اعلام کند ۲. حاکمیت قانون: همه افراد (از جمله دولت) تابع قانون هستند ۳. تفکیک نسبی قوا: با تداخل زیاد میان قوه مجریه (دولت) و مقننه (پارلمان) ۴. دولت پادشاهی-مشروطه: پادشاه تشریفاتی است و اختیارات واقعی توسط نخست‌وزیر و کابینه اعمال می‌شود ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد: · انعطاف‌پذیری بالا: برای تغییر قانون اساسی فقط نیاز به تصویب قانون عادی پارلمان است (برخلاف اکثر کشورها که نیاز به همه‌پرسی یا اکثریت ویژه دارند) · قانون اساسی با اکثریت ساده: پارلمان با رأی ساده می‌تواند ساختار سیاسی را دگرگون کند · نقش عرف و رویه: بسیاری از اختیارات نهادها در جایی نوشته نشده، بلکه بر پایه عرف عمل می‌شود انتقادات وارد بر این نظام: · عدم شفافیت برای شهروندان عادی · امکان تغییر سریع و بدون نظارت کافی · اتکای بیش از حد به قراردادهای سیاسی که ضمانت اجرای قضایی ندارند