رضا باباخوانی

سلام و عرض ادب ممکنه بخونید و شلنگ تخریب رو بگیرید روش؟‌

سَرِ گرگ باید هم اوّل بُرید نه چون گوسفندانِ مردم دَرید #سعدی می‌توانست بگوید: "هم اوّل سرِ گرگ باید بُرید" اما آن شکل نخستین را انتخاب کرده. چرا؟ من گمان می‌کنم یک تکنیک فرمی به کار برده. دقت کنید که بیت در این باره است که سر گرگ را همان ابتدا، پیش از آنکه به گله بزند، باید برید و از شرّش خلاص شد. همان ابتدا. و در ابتدای بیت، "سر گرگ" را ذکر کرده تا ابتدا بودن را نشان دهد. و اما اگر به موسیقی بیت دقت کنیم، پس از "سر گرگ" یک مکث بسیار واضح می‌بینیم که در نوشتار چنین نمایش می‌دهم تا خوب معلوم شود: "سرِ گرگ، ................ باید هم اوّل برید" سرِ گرگ را در ابتدای بیت آورده و به وسیله‌ی مکثی که در این حالت می‌گیرد، از باقی بیت بریده و جدا شده. #رضا_باباخانی @rezababakhaani

دو رَهْ گشادم و بستم کتابِ خود، هیهات! یکی به پلکِ ولادت، یکی به پلکِ وفات عجب کتاب! که اسفارِ بت‌پرستان بود فصولِ او همه وصفِ صفاتِ لات و منات قدح قدح زدم اندر پی و دعا کردم که جز شرابْ ندیدم مجیبِ این دعوات رفیق گفت که: شیخ‌ت سَخَط دهد، گفتم: که از تو بگذرم اما به روحِ او... صلوات! تو نانوشته مُصَفّاتَریّ و مدیونم_ _که دامنِ قلم آلوده می‌کنم به دوات حدیثِ قوت و ضعف است و من ضعیف نیَم ولی چه گویم از این دل که ضــــعف کرده برات! محاوراتِ عوام است این "برات"، ولی لغتْ رساتر از این نیستم میانِ لغات براتِ نیمه‌ی شعبان، براتِ وجه و وصول_ بُوَند، لیک در اینجا همان براتِ "برات"!!! #امیرحسین_الهیاری (حضرت امیر)

《Köhnə məktublar》 Xəbər gələr daha ömrün qışından, Soyuyarsan - saçlarına qar düşər. Ancaq köhnə kitabların içindən Hərdən-hərdən köhnə məktublar düşər. Əyilərsən, götürərsən gizlicə, boylanarsan - arvad-uşaq görməsin. Çəkilərsən otağın bir küncünə, gizli-gizli oxuyarsan hər sözü. Bu nə sevgi məktubudu, ilahi, indiyəcən ağrıyır hər sözü də. Yazan qızın nəydi adı, ilahi, Yaddan çıxıb sifəti də, üzü də. Oxuduqca lal sətirlər səslənər, Yavaş-yavaş səsi düşər yadına. Bir hərfdən - qaşı düşər yadına, Bir hərfdən - gözü düşər yadına. O gözlərdən yadigartək varaqda Göz yaşının ləkəsini görərsən. Birdən donu xışıldayar otaqda, Pəncərədə kölgəsini görərsən. Diksinərsən, boylanarsan qapıya; «o kölgəni arvad-uşaq gördümü?!» Tez məktubu atarsan külqabıya, yandırarsan hər sözünü, sətrini. Sözlər yanar - kağızı da yandırar, Sözlər yanar - o qızı da yandırar. Sözlər qaçar o alovun içindən, Sən baxdıqca - basar səni soyuq tər. Sıra-sıra qara qarışqalartək Qaçıb gedər qara-qara hərflər. Təkcə o qız qaça bilməz bu oddan. Bir quş olub uça bilməz bu oddan. O qız yanar o alovun içində, Göyə qalxar o alovun dilləri. O alovun dillərinə sarmaşıb Yanar, yanar uzun-uzun telləri. Yanar bir vaxt saçlarını oxşayan Uzun-uzun barmaqları, əlləri. O qız yanar - ərşə çıxar tüstüsü, Kağız yanar - külqabıda küllənər. Qəfil birdən külqabının içindən Yerə düşüb bir üzük diyirlənər. Lap özünü itirərsən - baxarsan, O üzüyü götürərsən - baxarsan; Bu üzüyü axı harda görmüsən? Bu üzüyü görməmisən bəlkə heç. Sən o qıza haçan üzük vermisən? Ona üzük verməmisən bəlkə heç. Arvadın da qəfil girər qapıdan: - Əlindəki nədi? - deyər. - Üzükdü. - O üzüyü nə yaxşı ki, tapmısan, neçə vaxtdı, itirmişdim, gəzirdim. Sonra gələr, səndən alar üzüyü: - Bunun rəngi niyə belə qaralıb? Barmağına güclə salar üzüyü: - Elə bil ki, bir balaca daralıb. Külqabıdan tüstü qalxar hələ də, o məktubun külü hələ işarar. Maddım-maddım durub baxar arvadın, o tüstüdən bir cüt gözü yaşarar. - Heç olmasa pəncərəni aç, - deyər, - burda necə oturmusan sən, necə?! Bu nə yanıq qoxusudu, ilahi, elə bil ki, adam yanıb indicə... #Ramiz_Rövşən

قندیدن [قَ دَ] (مص) مصدری‌ست مرکب از خندیدن و قند، که دلالت بر خندیدنِ دلنشین و شیرین کسی کند. گویند فلانی می‌قندد، یعنی بسیار شیرین می‌خندد، مثل قند می‌خندد، آدمی از خنده‌ی او خنده‌اش می‌گیرد، از خنده‌ی او قند در دل آدمی آب می‌شود. #رضا_باباخانی #واژه‌سازی @rezababakhaani

شعر فارسیِ امروز، مجموعه‌ای‌ست بی‌ارزش از نامه‌های فدایت شوم. به پشیزی نمی‌خرم. #سخن_بزرگان #رضا_باباخانی (سخنِ خیلی بزرگان)

"آنانکه مرگ را سپری" از کتاب: "آوازِ خاک" شعر: #منوچهر_آتشی صدا: #رضا_باباخانی @rezababakhaani

"با چشم‌ها" از کتاب: "مرثیه‌های خاک" شعر و صدا: #احمد_شاملو @rezababakhaani

تکون تکون خوردن❌️ تِخون تخون خوردن✅️ #رها

دوستت می‌دارمی گفتیم و چندانش نبود #رضا_باباخانی

شعر و صدا: #حسین_منزوی @rezababakhaani

《خنجرها، بوسه‌ها و پیمان‌ها》 اسب سفید وحشی بر آخور ایستاده گِران‌سَر اَندیشناکِ سینه‌ی مَفلوکِ دشت‌هاست اندوهناکِ قلعه‌ی خورشیدِ سوخته‌ست با سر غرورش، اما دل با دریغ، ریش عطرِ قَصیلِ تازه نمی‌گیرَدَش به خویش اسب سفید وحشی، سیلابِ دره‌ها، بسیار از فراز که غَلطیده در نَشیب رَم داده پُرشُکوه گَوَزنان بسیار در نشیب که بُگسَسته از فراز تا رانده پُرغرور پَلَنگان اسب سفید وحشی با نَعل نقره‌وار بس قصه‌ها نوشته به طومارِ جاده‌ها بس دختران رُبوده ز درگاهِ غُرفه‌ها خورشید بارها به گذرگاهِ گرمِ خویش، از اوجِ قله، بر کَفَلِ او غروب کرد مهتاب بارها به سراشیبِ جلگه‌ها بر گردنِ سِتَبرَش پیچید شالِ زرد کُهسار بارها به سحرگاهِ پُرنَسیم بیدار شد ز هِلهِله‌ی سُمِّ او ز خواب اسب سفید وحشی اینک گسسته یال برآخور ایستاده غَضَبناک سُم می‌زند به خاک گنجشک‌های گرسِنه از پیشِ پای او پرواز می‌کنند یادِ عِنان‌گسیختگی‌هاش در قلعه‌های سوخته ره باز می‌کنند اسب سفید سرکش بر راکِبِ نِشسته گشوده‌ست یالِ خشم جویای عَزمِ گم‌شده‌ی اوست می‌پرسدَش ز ولوله‌ی صحنه‌های گرم می‌سوزدَش به طعنه‌ی خورشیدهای شرم با راکبِ شکسته‌دل اما نمانده هیچ نه تَرکِش و نه خَِفتان، شمشیر، مرده است خنجر شکسته در تنِ دیوار عزمِ سِتُرگِ مردِ بیابان فسرده است: 《اسب سفید وحشی! مشکن مرا چنین بر من مگیر خنجرِ خونینِ چشمِ خویش آتش مزن به ریشه‌ی خشمِ سیاه من بگذار تا بخوابد در خواب سرخ خویش گرگِ غرورِ گرسَنه‌ی من اسب سفید وحشی! دشمن کشیده خنجرِ مسمومِ نیشخند دشمن نهفته کینه به پیمانِ آشتی آلوده زهر با شِکَرِ بوسه‌های مِهر دشمن کمان گرفته به پیکانِ سکه‌ها اسب سفید وحشی! من با چگونه عزمی پرخاشگر شوم؟ من با کدام مرد درآیم میانِ گَرد؟ من بر کدام تیغ، سِپَر سایبان کنم؟ من در کدام میدان جولان دهم تو را؟ اسب سفید وحشی! شمشیر مرده است خالی شده‌ست سنگرِ زین‌های آهنین هر دوست کو فِشارَد دست مرا به مِهر مارِ فریب دارد پنهان در آستین اسب سفید وحشی! در قلعه‌ها شکفته گُلِ جام‌های سرخ بر پنجه‌ها شکفته گلِ سکه‌های سیم فولادِ قلب‌ها زده زنگار پیچیده دُورِ بازویِ مردان طلسمِ بیم اسب سفید وحشی! در بیشه‌زارِ چشمم جویای چیستی؟ آنجا غبار نیست گُلی رُسته در سراب آنجا پلنگ نیست زنی خفته در سِرِشک آنجا حصار نیست غمی بسته راهِ خواب اسب سفید وحشی! آن تیغ‌های میوه‌ی‌شان قلب‌های گرم دیگر نَرُست خواهد از آستینِ من آن دخترانِ پیکرشان ماده‌آهوان دیگر ندید خواهی بر تَرکِ زینِ من اسب سفید وحشی! خوش باش با قَصیلِ تَرِ خویش با یادِ مادیانی بور و گسسته‌یال شِیهه بِکِش، مَپیچ ز تَشویش اسب سفید وحشی! بگذار در طویله‌ی پندارِ سردِ خویش سر با بُخورِ گَندِ هوس‌ها بیاکَنَم نیرو نمانده تا که فرو ریزم‌َت به کوه سینه نمانده تا که خروشی بپا کُنَم اسب سفید وحشی! خوش باش با قصیلِ ترِ خویش!》 اسب سفید وحشی اما گسسته یال اندیشناکِ قلعه‌ی مهتابِ سوخته‌ست گنجشک‌های گرسِنه از گِردِ آخورَش پرواز کرده‌اند یادِ عِنان‌گُسیختِگی‌هاش در قلعه‌های سوخته ره باز کرده‌اند. 《شعر: #منوچهر_آتشی》 از کتاب: آهنگ دیگر Telegram Channel: @rezababakhaani

فیکرین‌دن گئجه‌لر یاتا بیلمیرم بو فیکری باشیمدان آتا بیلمیرم نئینه‌ییم کی سنه چاتا بیلمیرم آیریلیق، آیریلیق، آمان آیریلیق هر بیر درددن اولار یامان آیریلیق اوزوندور هیجرین‌دن قارا گئجه‌لر بیلمیرم من گئدیم هارا گئجه‌لر ووروبدور قلبیمه یارا گئجه‌لر آیریلیق، آیریلیق، آمان آیریلیق هر بیر درددن اولار یامان آیریلیق شاعر: #رجب_ابراهیمی (#فرهاد) آهنگساز: #علی_سلیمی خواننده نسخه‌ی اصلی: #وارتوش خواننده‌ی این نسخه: #رشید_بهبودف @rezababakhaani