🌿 ساز و طبیعت 🌿

اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْها که عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکل‌ها به بویِ نافه‌ای کآخِر صبا زان طُرّه بُگشاید ز تابِ جَعدِ مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها مرا در منزلِ جانان چه امنِ عیش، چون هر دَم جَرَس فریاد می‌دارد که بَربندید مَحمِل‌ها به مِی سجّاده رنگین کُن گَرَت پیرِ مُغان گوید که سالِک بی‌خبر نَبْوَد ز راه و رسمِ منزل‌ها شبِ تاریک و بیمِ موج و گِردابی چنین هایل کجا دانند حالِ ما سبک‌بارانِ ساحل‌ها؟ همهْ کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر نهان کِی مانَد آن رازی کَزو سازند مَحفل‌ها؟ حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ مَتیٰ ما تَلْقَ مَنْ تَهْویٰ دَعِ الدُّنْیا وَ اَهْمِلْها #حافظ #شیراز_آرامگاه‌حافظ #ایران_زیبا 🌿 @sazotabiat 🌿

بخش ۲ از ۲ آنری لوفور نیز زندگی روزمره را عرصه‌ای بی‌اهمیت نمی‌دانست. از نگاه او، آثار سیاست، اقتصاد، قدرت و فرهنگ دقیقاً در زندگی عادی مردم ظاهر می‌شوند. کیفیت زندگی و وضعیت یک جامعه را تنها نمی‌توان از روی سخنرانی‌های رسمی، شاخص‌های کلان و قوانین مکتوب سنجید؛ باید دید مردم در صف نانوایی چگونه با یکدیگر رفتار می‌کنند، کارمند اداره چگونه پاسخ می‌دهد، راننده تاکسی چه نسبتی با مسافر دارد، پزشک چقدر برای شنیدن بیمار خود وقت می‌گذارد و مدرسه تا چه اندازه برای کودک محیطی امن و انسانی است.در یک آزمون تک نفره هریک از مابه تنهایی می توانیم به این پرسشها پاسخ دهیم: – آیا حواسمان هست که شاید دیگر مثل گذشته به یکدیگر سلام نمی‌کنیم؟ – آیا متوجه شده‌ایم که احترام به بزرگ‌ترها، نه به معنای اطاعت بی‌چون‌وچرا، بلکه به مفهوم حفظ حرمت و تجربه آنان، کم‌رنگ شده است؟ – آیا در کار خود همچنان مسئولیت‌پذیریم یا فقط می‌کوشیم ساعت کاری را به پایان برسانیم؟ – آیا پرستاران ما هنوز آن توان دلسوزی را دارند؟- آیا پزشکان عزیز ما در کنار دانش و مهارت، مهربانی و تعهد حرفه‌ای را نیز حفظ کرده‌اند؟ – آیا در صنف مشاغل خدماتی چون؛ لوله‌کش، برق‌کار، بنا و تعمیرکار لوازم خانگی، کار خود را چنان انجام می‌دهند که گویی آن خانه متعلق به خودشان است؟ – آیا مکانیک خودرو عیب واقعی را می‌گوید یا از نگرانی مشتری برای کسب درآمد بیشتر استفاده می‌کند؟ – آیا پستچی بسته را سالم و به‌موقع به مقصد می‌رساند؟ – آیا مأمور تحویل کالا به وقت و آسایش مردم احترام می‌گذارد؟ – آیا کارمندان بانک، شهرداری، بیمه و دیگر اداره‌ها مراجعه‌کننده را مزاحم کار خود نمی‌دانند؟ – آیا معلمان هنوز دلشان برای کلاس، درس، آینده کودکان و دانش‌آموزی که در سکوت رنج می‌کشد، می‌تپد؟ – آیا مدیر مدرسه صدای گلایه ها و خواسته های والدین را می‌شنود؟ – آیا استاد دانشگاه برای پرسش دانشجو احترام قائل است؟ – آیا قاضی، وکیل، خبرنگار، پژوهشگر، راننده، نانوا، فروشنده و مأمور انتظامی به مسئولیت اخلاقی حرفهٔ خود می‌اندیشند؟ * لطفاً سایر انسان‌یاران را در جریان بگذارید: برای ساختِ جامعهٔ بشری با سرنوشتِ مشترک که سرشار از صلح و مِهر و دوستی است، باید هم‌صدا شویم: ﴿ آگاهی-عَدالت-رهایی ﴾ تقی عطایی 🌿 @sazotabiat 🌿

🎥 اردوگاه معتادان و بی‌خانمان‌ها در خیابان‌های سان‌فرانسیسکو! ⭕️ با وجود ادعای دونالد ترامپ دربارهٔ مقابله با قاچاق مواد مخدر از مسیر ونزوئلا به ایالات متحده، توزیع و مصرف موادی همچون فنتانیل در این کشور به‌طور گسترده ادامه دارد. 🔺ادعای کذبی که با طرح نمایشی جمع‌آوری و انتقال معتادان به حومهٔ شهرها در حال سفیدسازی است. * با سپاس از ارسال کننده که فیلم و مطلب بالا را فرستاده و پرسیده: آیا می‌توانیم برای این بی‌چاره‌ها کاری بکنیم؟ پاسخ خودم را با سایر انسان‌یاران به اشتراک می‌گذارم: نه دوست گرامی، من نمی‌توانم کاری کنم فقط دلم برای آن بی‌چاره‌ها می‌سوزد. *** هم‌میهنان گرامی! اگر به نظر شما میشه برای آن‌ها کاری کرد، لطفاً به اطلاع من برسانید، سپاسگزارم. تقی عطایی 🌿 @sazotabiat 🌿

چون شب آمد همه را دیده بیارامد و من گفتی اندر بن مویم سر نشتر می‌شد آن نه مِی بود که دور از نظرت می‌خوردم خون  دل بود که از دیده به ساغر می‌شد #سعدی 🌿 @sazotabiat 🌿

ما این حق را نداریم که به کودکان از سنین خردسالی بیاموزیم که به چه چیزی اعتقاد داشته‌ باشند، بلکه به آنها باید نحوهٔ فکر کردن را آموزش دهیم. #ریچارد_داوکینز 🌿 @sazotabiat 🌿

به آفتاب سلام که باز می‌شود آهسته... بر دریچه صبح... #عمران_صلاحی 🌿 @sazotabiat 🌿

بخش ۱ از ۲ فهیمه نظری عضو هیئت مدیره انجمن جامعه شناسی ایران، مدرس و پژوهشگر مسائل اجتماعی این روزها که سایه جنگ بر سر جامعه سنگینی می‌کند، سخن گفتن از رفتارهای کوچک روزمره شاید کم‌اهمیت، تجملی یا حتی بی‌تناسب با شرایط به نظر برسد. وقتی اخبار جنگ، ناامنی، مرگ، مهاجرت، فقر و آینده‌ای مبهم ذهن مردم را اشغال کرده است، آیا هنوز می‌توان از لبخند یک فروشنده، تعهد یک تعمیرکار، مهربانی یک پزشک یا احترام یک جوان به سالمندی سخن گفت؟ آیا این‌ها موضوعاتی کوچک و حاشیه‌ای نیستند؟ واقعیت آن است که جنگ پدیده‌ای بزرگ، ویرانگر و انکارناپذیر است؛ اما زندگی اجتماعی فقط بر اثر حوادث بزرگ آسیب نمی‌بیند. گاهی آنچه مردم یک جامعه را از درون فرسوده می‌کند، مجموعه‌ای از بی‌اعتنایی‌ها، بی‌مسئولیتی‌ها، بدقولی‌ها، بی‌احترامی‌ها و نامهربانی‌های کوچکی است که هر روز و هر روز تکرار می‌شوند. من این اجزای کوچک اما تعیین‌کننده را «مینیمال‌های زندگی» می‌نامم؛ تکه‌های ظاهراً ساده‌ای که کنار هم، کیفیت زیستن ما را می‌سازند. منظور من از مینیمال‌های زندگی همان لحظه‌هایی هستند که شاید در هیچ رسانه و یا نشریه ای بازتاب پیدا نکنند: بلکه این مینیمال‌ها را باید دید و باید حسشان کرد. برای مثال؛ هنگامی که راننده‌ای برای عبور عابر پیاده توقف می‌کند؛ کارمندی با حوصله پاسخ ارباب‌رجوع را می‌دهد؛ پزشکی بیمار خود را نه یک شماره پرونده، بلکه انسانی نگران و آسیب‌پذیر می‌بیند؛ پرستاری با وجود خستگی، درد بیمار را جدی می‌گیرد؛ معلمی هنوز برای فهمیدن یک دانش‌آموز ضعیف وقت می‌گذارد؛ تعمیرکاری قطعه سالم را خراب معرفی نمی‌کند؛ فروشنده‌ای از ناآگاهی مشتری سوءاستفاده نمی‌کند؛ صاحبخانه‌ای شرایط دشوار مستأجر را درک می‌کند و همسایه‌ای صدای تلویزیون خود را برای آرامش دیگران کم می‌کند. این مفهوم با آنچه در جامعه‌شناسی «زندگی روزمره» نامیده می‌شود، ارتباط نزدیکی دارد. اروینگ گافمن یکی از همانهاست.. او نشان می دهد که نظم اجتماعی فقط به‌وسیله قوانین، دولت‌ها و نهادهای بزرگ برقرار نمی‌شود؛ بخش مهمی از آن در تعاملات کوتاه و روزمره میان مردم شکل می‌گیرد. نگاه‌کردن، سلام‌کردن، رعایت نوبت، حفظ حرمت دیگری، عذرخواهی و وفای به عهد، اجزای همان چیزی هستند که گافمن آن را «نظم تعامل» می‌نامد. اگر این نظم کوچک فروبپاشد، جامعه ممکن است ظاهراً پابرجا باشد، اما زندگی در آن خشن، ناامن و تحمل‌ناپذیر می‌شود. چون در پِیِ نیکبختیِ انسانم، در مسیرِ🌿 *آگاهی و رهایی و عَدالت* می‌کوشم. تقی عطایی 🌿 @sazotabiat 🌿

دکل‌های انتقال برق فشار قوی که در شرق تهران مورد اصابت قرار گرفته بود! * شما که غریبه نیستین، من در پایانِ هر پاسخی به هر پیامی و یا پرسشی می‌نوشتم: “شاد و سلامت باشید”. یکی از هم‌میهنان یک‌بار نوشت: “کدام شادی؟! چه سلامتی؟!” ، البته برخوردش مؤدبانه بود و ابراز محبت داشت به من. هم پیام‌هایی رد و بدل کردیم و هم تلفنی گپی زدیم که حاصلش رضایتمندی بود. ایشان متوجه شد که من می‌خوام و درواقع باید شاد و سلامت باشم و همین را برای دیگران نیز خواستارم. من که کارگرزاده و به‌دنبال نیکبختیِ انسان هستم و طرفدار صلح و عدالت، باید واقع‌گرا نیز باشم و هستم و از سوی دیگر، میهنم را دوست دارم و ضدِ جنگ و خشونت و ویرانی هستم. • حالا هموطنی محبت کرده و نامهٔ زیر را فرستاده که با سپاس از او، در ۲ بخش تقدیم شما می‌کنم: تقی عطایی 🌿 @sazotabiat 🌿

در حضور من تا انتهای هر گفتگو سکوت نکن برایم شعری بخوان تا در کنار تو باشم مثل سایه آبی ات روی دیوار شعر و نقاشی : #بهاالدین_شیخ_الاسلام 🌿 @sazotabiat 🌿

جهان چو آبگینه شکسته‌ای‌ست که سرو راست هم در او شکسته می‌نمایدت چنان نشسته کوه درکمین دره‌های این غروب تنگ زمان بی‌کرانه را تو با شمار گام عمر ما مسنج به پای او دمی‌ست این درنگ درد و رنج به سان رود که در نشیب دره سر به سنگ می‌زند رونده باش امید هیچ معجزی ز مرده نیست زنده باش #هوشنگ_ابتهاج 🌿 @sazotabiat 🌿

امیر هوشنگ ابتهاج  ( زاده ۶ اسفند ۱۳۰۶- ۱۹ مرداد ۱۴۰۱) متخلص به، ه.ا.سایه حافظ پژوه و شاعر معاصر ایران بود. وی هم در زمینه شعر نو و هم در زمینه شعر کلاسیک فعالیت می‌‌کرد و در هر دو زمینه اشعاری بی‌بدیل از خود به یادگار گذاشته است. از سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۶ سرپرست برنامه گلها در رادیو ایران بود. تصنیف خاطره‌انگیز  ( تو ای پری کجایی) و تصنیف  ( سپیده ) از معروف‌ترین نمونه اشعار سایه هستند. از مهمترین آثار ابتهاج تصحیح غزل‌های حافظ است. در مهر ماه سال ۱۳۹۷ در مراسم پایانی «ششمین جشنواره بین‌الملل هنر برای صلح» نشانِ عالی با عنوان ( هنر برای صلح ) به هوشنگ ابتهاج و سه هنرمند دیگر اهدا شد. آثار او: نخستین نغمه‌ها، مجموعهٔ چند برگ از یلدا،  یادنامه حافظ به سعیِ سایه، بانگ نی و... منزل شخصی سایه در سال ۱۳۸۷ با نام ارغوان به ثبت سازمان میراث فرهنگی رسیده‌ است. هوشنگ ابتهاج در ۱۹ مرداد ۱۴۰۱ در سن ۹۴ سالگی در شهر کلن آلمان به علت نارسایی کلیه و کهولت سن درگذشت. پیکر او صبح شنبه ۵ شهریور ۱۴۰۱ در باغ محتشم رشت به خاک سپرده شد. یادش گرامی 🌿 @sazotabiat 🌿

چند این شب و خاموشی؟ وقت است که برخیزم وین آتشِ خندان را با صبح برانگیزم گر سوختنم باید افروختنم باید ای عشق بزن در من کز شعله نپرهیزم صد دشتِ شقایق چشم در خونِ دلم دارد تا خود به کجا آخر با خاک در آمیزم چون کوه نشستم من با تاب و تبِ پنهان صد زلزله برخیزد آنگاه که برخیزم برخیزم و بگشایم بند از دلِ پُر آتش وین سیلِ گدازان را از سینه فرو ریزم چون گریه گلو گیرد از ابر فرو بارم چون خشم رخ افروزد در صاعقه آویزم ای سایه! سحرخیزان دلواپسِ خورشیدند زندانِ شبِ یلدا بگشایم و بگریزم #هوشنگ_ابتهاج 🌿 @sazotabiat 🌿

تبدیل هند به یکی از کانون‌های اصلی بازیافتِ پسماندهای جهان، چیزی جز تجلی تقسیم کار امپریالیستی و انتقال هزینه‌های زیست‌محیطی و انسانی از مرکز سرمایه‌داری به پیرامون نیست. میلیون‌ها کارگر، در شرایطی فاقد حداقل استانداردهای ایمنی، در معرض انواع بیماری‌های تنفسی، پوستی و مسمومیت‌های ناشی از مواد سمی قرار می‌گیرند تا چرخه انباشت سرمایه بی‌وقفه تداوم یابد. در این سازوکار، سلامت و جان نیروی کار نه یک ارزش انسانی، بلکه صرفاً متغیری قابل‌مصرف در فرآیند تولید ارزش اضافی است.یکی دیگر از خصایل طبقه هبات حاکمه فاشیست هند، بردگی بی چون وچرای این هیات حاکمه در حزب بهاراتیا جاناتا برای صهیونیسم جهانی است. در چنین نظمی، سودهای کلان نصیب سرمایه‌داران داخلی و شرکت‌های فراملی اغلب موارد غربی می‌شود، حال آنکه رنج، آلودگی و مرگ سهم طبقه‌ای است که بار بازتولید سرمایه جهانی را بر دوش می‌کشد. آنچه «توسعه» نامیده می‌شود، در بسیاری از موارد چیزی جز انتقال بحران‌های زیست‌محیطی و اجتماعی سرمایه‌داری به کشورهای پیرامونی و تشدید استثمار نیروی کار نیست؛ جایی که سرمایه، برای استمرار انباشت، انسان و طبیعت را هم‌زمان به کالا و قربانی بدل می‌کند. • با سپاس از ارسال کننده. • آری به صلح و عَدالت و مِهرْبانی نه به جنگ و قَساوت و بی‌عدالتی! تقی عطایی 🌿 @sazotabiat 🌿

* شما که غریبه نیستین، من اشتباه کردم! بیش از نیم قرن پیش، چون فقر و اجحاف و استبداد و ده‌ها چیز بدِ دیگر را دیده و شخصاً تجربه کرده بودم و از سوی دیگر، گاندی و صلح را دوست می‌داشتم، وقتی از دموکراسیِ هند شنیدم، شیفته‌اش شدم. حالا می‌بینم، نـــــــــه، چه اشتباهی کردم! البته گاندی خوب بود؛ صلح و دموکراسی هم خوب است ولی کافی نیست. اگر عدالت نباشد، فقط با آن دوتا، به « جامعهٔ انسانی » نمی‌رسیم. بر این پایه، مثلثِ «صمد»(صلح و مِهر و داد) را تقدیم شما می‌کنم. ✅هند طی دهه‌های اخیر، در گفتمان مسلط سرمایه‌داری جهانی، با القابی چون «بزرگ‌ترین دموکراسی جهان»، «نماد مدارا و تساهل» و عناوینی از این دست به ویترینی ایدئولوژیک برای مشروعیت‌بخشی به نظم سرمایه بدل شده است. اما در پس این تصویر بزک‌شده، واقعیتی نهفته است که از منطق انباشت سرمایه پرده برمی‌دارد؛ واقعیتی که در آن، طبقه کارگر هند بهای انباشت جهانی سرمایه را با فرسایش جسم، بیماری و محرومیت می‌پردازد. تقی عطایی 🌿 @sazotabiat 🌿

بهترین شکل رابطه آن است که در عین احساس تعلق، استقلال‌مان را حفظ کنیم. و کسی می‌تواند چنین رابطه‌ی عمیق و با دوامی برقرار کند که رویارویی با تنهایی را آموخته باشد. 🌿 @sazotabiat 🌿

پیش از من و تو بسیار .. بودند و نقش بستند .. دیوارِ زندگی را ... زین‌گونه یادگاران .. وین نغمه‌یِ محبت .. بعد از من و تو مانَد ... تا در زمانه باقی‌ست .. آوازِ باد و باران ... #شفیعی‌‌_کدکنی 🌿 @sazotabiat 🌿

این اگر مزدوری نیست، پس چیست؟ آقای آنتونیو گوترش که ۱۰ سال‌ست بر روی صندلی ریاست سازمان ملل‌متحد نشسته‌ای و ۱۰۰هزار کارمند در جهان داری! چند هفتهٔ دیگر مأموریت ده ساله تمام می‌شود و باید در خانه بنشینی. شما که دَم از دموکراسی می‌زنی و “مدافع حقوق بشر” هستی، بهتر نبود حرف حق را می‌گفتی و از امریکا نام می‌بردی؟! حتا می‌توانستی نگویی جنایتی که امریکا مرتکب شد، فقط نام امریکا را می‌آوردی. ولی امان از خصلتِ مزدوری و سرسپردگی که بعضی‌ها دارند! • و اما این خانم، نخست‌وزیر ژاپن. همینجا از هم‌میهنان عزیز باید عذرخواهی کنم که چند ماه پیش، بی‌آنکه از تفکر خشونت‌ورزی و جنگ‌طلبانهٔ این خانم آگاهی داشته باشم، از انتخابش به نخست‌وزیری (چون اولین نخست‌وزیر زن در ژاپن بود)، ابراز خوشحالی کردم. «من اشتباه کردم، خواهش می‌کنم مرا ببخشید». این آدم از امریکا که مرتکب چنین جنایتِ بزرگی شد و ۱۰۰ها هزار ژاپنی را کشت، نام نبرد! • به قول معروف: زهی وقاحت و بیشرمی! آیا به این آدم‌ها میشه گفت: “انسان” یا …؟ * با سپاس از ارسال‌کننده، لطفاً توجه بفرمایید: 🔻دبیرکل سازمان ملل در سالگرد جنایت اتمی هیروشیما از آمریکا نام نبرد 🔹آنتونیو گوترش در پیام خود به مناسبت هشتادویکمین سالگرد بمباران اتمی هیروشیما، بار دیگر بدون اشاره به نام آمریکا، درباره خطر جنگ هسته‌ای، تشدید شکاف‌های ژئوپلیتیکی و لزوم درس‌گرفتن از فاجعه هیروشیما سخن گفت. 🔹گوترش در حالی از نام بردن از عامل این حمله خودداری کرد که در سال‌های گذشته نیز رویکرد مشابهی داشته است. همزمان، نخست‌وزیر ژاپن و شهردار هیروشیما نیز در مراسم یادبود، نامی از آمریکا نبردند. 🔹آمریکا در سال ۱۹۴۵ با بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی، تنها حملات هسته‌ای تاریخ جنگ را رقم زد. این حملات صدها هزار قربانی برجای گذاشت. با این حال، واشنگتن تاکنون مسئولیت اخلاقی این جنایت را نپذیرفته و هیچ‌یک از رؤسای‌جمهور آمریکا نیز بابت آن عذرخواهی نکرده‌اند. تقی عطایی 🌿 @sazotabiat 🌿

بنگر ز صبا دامن گل چاک شده، بلبل ز‌‌ جمال گُل طَرَبناک شده؛ در سایهٔ گل‌نشین که بسیار این گل، از خاک برآمده‌‌‌ است و در خاک شده! #خیام 🌿 @sazotabiat 🌿

📍استاندارد دوگانه واشنگتن؛ قلدری آمریکا علیه اروپا با پوشش «آزادی بیان» ◀واشنگتن که همواره خود را مدافع دموکراسی و آزادی بیان معرفی کرده، اکنون با اختصاص ده‌ها میلیون دلار به طرح‌های موسوم به «آزادی بیان» در سراسر اروپا، تلاش می‌کند از بیرون بر فضای سیاسی این قاره اثر بگذارد. ◀با این حال، همین دولت هرگونه اقدام مشابه از سوی کشورهای دیگر در داخل آمریکا را دخالت در امور داخلی می‌خواند؛ تناقضی که گزارش فایننشال تایمز آن را آشکار کرده است. • درود بر استقلالِ ارادهٔ ملتِ بزرگِ ایران که اجازه نمی‌دهد کسی برایش تصمیم بگیرد و یا تعیین-تکلیف کند. * آری به صلح و عدالت و مِهرْبانی نه به جنگ و قَساوت و بی‌عدالتی! تقی عطایی 🌿 @sazotabiat 🌿

. در جامعه‌ای که مردم از آزادی محروم‌اند، عشق فرصتی برای تجربه کردن آزادی است. میلان کوندرا 🌿 @sazotabiat 🌿