تاریخ باستان جزیرة العرب 𐎠𐎼𐎠𐎲𐎡𐎠𐎴

طراحی عکس پست @tamadone_arab

ترجمه کامل کتاب : #آنتیوخ_عربیس پلینی (تاریخ طبیعی، ۶.۱۱۷) از آنتیوخ عربیس یاد کرده و می‌گوید که این شهر توسط نیکانور، هنگامی که فرمانروای میان‌رودان (بین‌النهرین) بود، بنیاد نهاده شد («نیز در میان قوم عرب که اوروئی و ماندانی/ماردانی خوانده می‌شوند، آنتیوخی…

#انطاکیه_عربی در دوران باستان ( از نگاه نویسندگان یونانی-رومی)، هم «قوم عرب» و هم سرزمین «عربستان» به‌عنوان یک هویت جغرافیایی و قومیِ شناخته‌شده در #شمال_میان‌رودان (بین‌النهرین علیا) مطرح بوده است. اشارهٔ مستقیم #پلینی به "#قوم_عرب": پلینی در قرن اول…

ae6059cdfa59d569ad03e1505fdd7c28.pdf http://lib.ysu.am/disciplines_bk/ae6059cdfa59d569ad03e1505fdd7c28.pdf#101#27 The Hellenistic Settlements in the East from Armenia and Mesopotamia to Bactria and India Getzel M. Cohen

ae6059cdfa59d569ad03e1505fdd7c28.pdf http://lib.ysu.am/disciplines_bk/ae6059cdfa59d569ad03e1505fdd7c28.pdf#101#27 The Hellenistic Settlements in the East from Armenia and Mesopotamia to Bactria and India Getzel M. Cohen

توضیحات بیشتر واژه Ἀράβων Arabon در متن آریان اسم (صفت ملکی)، وحالت اضافی «اعراب» (به معنای «مربوط به اعراب» یا «از آنِ اعراب») است نکتهٔ اول: «دریاچه‌ها» (τὰς λίμνας) کجاست؟ در جغرافیای کهن میان‌رودان، «دریاچه‌ها» هرگز به آب‌ های آزاد (مانند خلیج فارس)…

توضیحات بیشتر واژه Ἀράβων Arabon در متن آریان اسم (صفت ملکی)، وحالت اضافی «اعراب» (به معنای «مربوط به اعراب» یا «از آنِ اعراب») است نکتهٔ اول: «دریاچه‌ها» (τὰς λίμνας) کجاست؟ در جغرافیای کهن میان‌رودان، «دریاچه‌ها» هرگز به آب‌ های آزاد (مانند خلیج فارس) اشاره ندارد. این واژه در متون یونانی و لاتین، مترادف با هورهای عراق و خوزستان(و تالاب‌های بین النهرین) است که در جنوب بابل و حول امروزی ناصریه قرار دارند. آریان به‌صراحت می‌گوید که اسکندر تا این دریاچه‌ها پیش رفت و از آنجا (ἔνθα) شهر را بنا کرد. نکته «سرزمینِ اعراب» (ἡ Ἀράβων γῆ) در مقابل «عربستان» (ἡ Ἀραβία) آریان از واژهٔ خاصِ جغرافیاییِ Ἀραβία (Arabia - یعنی شبه‌جزیره) استفاده نمی‌کند. او می‌گوید «سرزمینِ اعراب (Ἀράβων)». این یک ترکیب وصفی-ملکی است، نه یک اسم خاصِ سرزمین جغرافیایی او با گفتن «سرزمینِ اعراب»، او دارد به یک قلمروی قبیله‌ای و قومی اشاره می‌کند که در همسایگی بابل قرار دارد. یعنی منطقه‌ای که ساکنانش «اعراب» (Arabes) خوانده می‌شوند و آن را نه بر اساس مرزهای سیاسی، بلکه بر اساس جمعیتِ غالبِ عرب تعریف می‌کند. آریان نمی‌گوید که اسکندر وارد سرزمین اعراب شد یا از آن عبور کرد. او می‌گوید در جهتِ آن سرزمین حرکت کرد و به دریاچه‌های مجاور آن رسید. بنابراین، «سرزمین اعراب» در اینجا یک افق جغرافیایی است که در جنوب و غربِ مرداب‌های عراق و خوزستان قرار دارد (همان که بعدها پادشاهی خاراکِن را تشکیل دادند).  @tamadone_arab

ریشه بنا و ساخت شهر خاراکس (میشان) از زبان آریان «اسکندریه/انطاکیه/اسپاسینو خاراکس» یک شهر هلنیستی در جنوب عراق بود که توسط اسکندر بنا شد، توسط سلوکیان بازسازی گردید و در نهایت به پایتخت پادشاهی عرب تبار «خاراکِن» تبدیل شد. واژهٔ «عرب» در متون کهن، نه به سرزمین عربستان، بلکه به قبایل بومی و ساکنان اصلی این ناحیه از میانرودان جنوبی اطلاق میشده است که نقش کلیدی در جمعیت و حاکمیت این منطقه داشتند. متن یونانی بند ۷.۲۱.۷ از کتاب آنامباسیس اسکندر (Anabasis of Alexander) اثر آریان (Arrian) τούτων ἕνεκα ἐπί τε τὸν Πολλακόπαν ἔπλευσε καὶ κατʼ αὐτὸν καταπλεῖ ἐς τὰς λίμνας ὡς ἐπὶ τὴν #Ἀράβων γῆν. ἔνθα χῶρόν τινα ἐν καλῷ ἰδὼν πόλιν ἐξῳκοδόμησέ τε καὶ ἐτείχισε... «به این دلایل، [اسکندر] به سوی رودخانه‌ای به نام پالاکوپاس حرکت کرد و از طریق آن به سوی دریاچه‌ها، در جهت #سرزمین_عرب‌ها، پایین رفت. در آنجا، پس از یافتن مکان مناسبی، شهری بنا کرد و بر گرد آن دیوار کشید...» @tamadone_arab

مقاله نقاط عطف جدید در تاریخ سیاسی عربستان شرقی در قرون اولیه میلادی «New milestones in the political history of Eastern Arabia during the early centuries of the Christian era» (2024)Christian Julien Robin خلاصه مقاله پادشاهی میشان/ خاراکنه (Characene/Maysān) احتمالاً در دوره‌ای تا شمال‌شرق عربستان گسترش یافته است. خاراکس از پیش کنترل بحرین/Tylos را در دست داشته است. احتمالاً فَیْلَکا نیز در حوزهٔ آن بوده. دو کتیبهٔ عربی جنوبی کشف‌شده در Thaʾj/ثاج بر اساس سال‌های سلطنت شاهان خاراسنه، Attambelos و Orobazês، تاریخ‌گذاری شده‌اند.  بنابراین روبین نتیجه می‌گیرد که احتمالاً ثاج برای مدتی تحت اقتدار خاراسنه بوده است. حضور حِمیَری‌ها در عربستان شرقی بخش دوم مقاله نشان می‌دهد که در قرن پنجم میلادی، حِمیَر یمن وارد رقابت سیاسی با قدرت‌های عرب شمال و شرق شد. مقاله https://journals.openedition.org/arabianhumanities/14018 @tamadone_arab

#کانال_اشکانیان

ادامه چکیده ترجمه کتاب : بی‌تردید می‌توان پیشینهٔ آنان را تا کوچ‌گران بیابانی دنبال کرد؛ امری که در تداوم سازمان اجتماعی آنان بر اساس ساختارهای قبیله‌ای بازتاب می‌یافت. این گروه‌ها سرانجام شیوهٔ زندگی یکجانشینی را پذیرفتند و در مقام کاروان‌داران و بازرگانان کاروانی مهارت و ثروت فراوانی به دست آوردند با این حال، زبانی که بیش از همه در اسناد مکتوب شهر دیده می‌شود، آرامی بود؛ همان زبان میانجی بین‌المللی جهان خاور نزدیک که از دوران هخامنشی تا دوره‌های امپراتوری سلوکی و روم رواج داشت. زبانی که ما آن را پالمیری می‌نامیم، گونه‌ای محلی از زبان آرامی است که شماری از اصطلاحات و تعبیرهای عربی نیز در آن آمیخته شده‌اند. حدود ۳۰۰۰ کتیبه به زبان پالمیری در این شهر کشف شده است که قدیمی‌ترین آنها به سال ۴۴ پیش از میلاد و جدیدترین آنها به سال ۲۷۲ میلادی تعلق دارند.