استودیو تاد | TOD

امکان برخورداری از معافیت های مالیاتی با ثبت نام در همگرا @tod_studio

و سرانجام دژ الموت، جایگاه حسن صباح و قلعه اسماعیلیان، در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد؛ دژی که در ۸۶۰ میلادی برافراشته گشت، در پاییز ۱۰۹۰ میلادی بدست حسن صباح گشوده شد، و پس از دو سده پایداری در برابر سلجوقیان و‌خوارزمشاهیان، سرانجام در ۱۲۵۶ میلادی بدست مغولان افتاد و به فرمان هولاکو خان ویران گشت.‌ الموت، این دژ سرفراز، سی‌امین اثر ایران است که در این فهرست جای گرفته است.⁩ @tod_studio

📊 گزارش «چالش‌های صنعت بازی ایران» منتشر شد. 📉 صنعت بازی ایران در سال‌های اخیر با مجموعه‌ای از چالش‌های ساختاری مواجه بوده است؛ اما در بسیاری از موارد، به دلیل نبود داده‌های مستند، شناخت ما از این چالش‌ها بیشتر بر پایه روایت‌ها و تجربه‌های پراکنده شکل گرفته است. 🎯 گزارش «چالش‌های صنعت بازی ایران» توسط پارالاکس، شتاب‌دهنده تخصصی بازی موبایل گلرنگ ونچرز، تدوین شده است. این گزارش با اتکا بر تحلیل داده‌های کمی و گفت‌وگوهای عمیق با فعالان صنعت بازی، تلاش می‌کند تصویری داده‌محور از وضعیت اکوسیستم بازی ایران ارائه دهد و ابعاد مختلف چالش‌های این صنعت را از منظر استودیوها، توسعه دهندگان و دیگر فعالین بررسی کند. 🤝 از تمامی فعالان صنعت که با مشارکت و انتقال تجربه‌های خود در تدوین این گزارش همراه ما بودند، صمیمانه سپاسگزاریم. 📎 نسخه کامل گزارش در فایل پیوست قابل دریافت است. 📢 @parallaxaccelerator 🔗 parallaxaccelerator.info

🎮 یه نکته مهم برای وقتی که اینترنت وصل شد بعد از این مدت قطعی اینترنت، قبل از اینکه بری سراغ بازی، دانلود یا شبکه‌های اجتماعی، یه چند دقیقه به امنیت دستگاهت فکر کن. چرا؟ خیلی از گوشی‌ها و کامپیوترها این مدت آپدیت امنیتی نگرفتن. بعضی‌ها هم مجبور شدن فیلترشکن‌های ناشناس، APK غیررسمی یا تنظیمات عجیب نصب کنن که می‌تونه دستگاه رو آسیب‌پذیر کنه. در نهایت چیکار کنی خوبه؟ ✅ برنامه‌هایی که از سایت یا کانال‌های ناشناس نصب کردی رو حذف کن، نسخه رسمی رو از فروشگاه معتبر بگیر ✅ سیستم‌عامل گوشی و کامپیوترت رو آپدیت کن ✅ فیلترشکن‌ها، DNS، گواهی‌های ناشناس یا هر چیزی که دیگه نیازی بهش نداری رو پاک کن ✅ رمز تلگرام، ایمیل، اینستاگرام و حساب‌های بانکیت رو عوض کن ✅ مرورگرت رو آپدیت کن و افزونه‌های مشکوک رو حذف کن ⚠️ بعد از برگشت اینترنت، لینک‌های جعلی و فیلترشکن‌های تقلبی زیاد پخش میشن. هر فایل و لینکی رو باز نکن، حتی اگه توی گروه‌های آشنا باشه. مراقب خودتون باشید 🙏 @tod_studio

آنچه در سال ۲۰۲۶ تغییر کرده این است که لایه زیرساختی مورد نظر، قدرت محاسباتی هوش مصنوعی است؛ و درس جنگ ایران این است که این زیرساخت نیز بیش از هر چیز دیگری از این منطق مصون نیست. ساخت‌وساز هوش مصنوعی در خلیج فارس بر این فرض بنا شده بود که این منطق دیگر اعمال نمی‌شود. این باور که سرمایه‌گذاری‌های عظیم صندوق‌های ثروت ملی، تقویت‌شده با مشارکت‌های دوجانبه فناورانه و تضمین‌های امنیتی آمریکا، می‌توانند بر جغرافیا غلبه کنند، نادرست از آب درآمده است. جنگ ایران بار دیگر نشان داده که فناوری به تنهایی نمی‌تواند ژئوپولیتیک را مهار کند؛ زیرا زیرساخت از جغرافیا پیروی می‌کند، و جغرافیا از تاریخ. و در خلیج فارس، تاریخ همیشه درباره این خطرات روشن بوده است. مرحله بعدی رقابت بر سر زیرساخت هوش مصنوعی در دو جبهه پیش خواهد رفت: بر روی زمین، جایی که پرسش این است کدام مکان‌ها می‌توانند به شکلی معتبر از دارایی‌های حیاتی محافظت کنند؛ و در فضا، جایی که پرسش این است آیا می‌توان این دارایی‌ها را به طور کامل از معرض خطر خارج کرد یا نه. هنوز هیچ‌یک از این دو جبهه پاسخ روشنی ندارند. اما جنگ ایران قطعی کرده است که از این پس، هر قدرتی که بداند چه چیزی در خطر است، با فوریت به هر دو پرسش پاسخ خواهد داد. حمید داهوئی، مدرس دپارتمان اقتصاد دانشگاه هاروارد است. آرش رئیسی‌نژاد، استادیار مدعو در مدرسه فلچر دانشگاه تافتس و پژوهشگر مدعو در مرکز خاورمیانه مدرسه اقتصاد لندن است. @Iran_Simorq

بنا بر گزارش‌ها، ایران به سامانه ماهواره‌ای بیدوی چین دسترسی داشته؛ سامانه‌ای که سیگنال‌های رمزگذاری‌شده‌اش دقتی فراتر از توان اختلال‌افکنی جی‌پی‌اس آمریکا فراهم می‌کند. هم‌زمان، شرکت‌های ماهواره‌ای چینی تصاویر با وضوح بالا از استقرارهای نظامی آمریکا در سراسر منطقه منتشر کردند و به ایران چیزی را دادند که تحلیل‌گران از آن به عنوان «داده‌های هدف‌گیری رایگان» یاد کردند. پکن موشکی شلیک نکرد؛ بلکه مختصات را فراهم کرد. آنچه در ظاهر جنگی منطقه‌ای به نظر می‌رسد، در سطحی ژرف‌تر، یک نبرد غیرمستقیم بر سر سلطه بر زیرساخت هوش مصنوعی است. چین لازم نیست مستقیماً مراکز داده همسو با آمریکا را هدف بگیرد، اگر شریکی مانند ایران بتواند این کار را با هزینه کمتر و ریسک انتساب‌پذیری پایین‌تر انجام دهد. در خلیج فارس، این منطق صرفاً نظری نبود؛ بلکه به اجرا درآمد. ساخت‌وساز هوش مصنوعی در منطقه، در دام ساختاری‌ای گرفتار شد که الزام‌های بومی‌سازی داده آن را ایجاد کرده بودند. دولت‌های عربی ایجاب می‌کردند که داده‌های حساس به طور فیزیکی در محدوده ساحلیِ ملی میزبانی شوند، و این امر ابرسرویس‌دهندگان را از هرگونه انعطاف جغرافیایی محروم می‌کرد. دسترسی به سرمایه، انرژی و بازارها، مستلزم حضور محلی بود. اما منطق مقرراتی با واقعیت ژئوپولیتیکی برخورد کرد. خلیج فارس فقط سکویی برای اتصال نیست. این منطقه یکی از مداوماً مورد مناقشه‌ترین فضاهای راهبردی در تاریخ معاصر است. آنچه سرمایه آن را یک گذرگاه رشد می‌دید، جغرافیا پیش‌تر آن را میدان نبرد تعریف کرده بود. و حتی پیشرفته‌ترین سامانه‌های دفاع هوایی امارات نیز نتوانستند حفاظت از پردیس‌های عظیم، ثابت و انرژی‌برِ داده را تضمین کنند. پیامد ناخواسته حملات به خلیج فارس، همین حالا هم در حال تغییر دادن محل ساخت نسل بعدی زیرساخت هوش مصنوعی است. برای سال‌ها، مراکز داده فضایی در حاشیه برنامه‌ریزی‌های جدی قرار داشتند، چرا که اقتصاد این ایده، هزینه‌هایش را توجیه نمی‌کرد. جنگ ایران این محاسبه را تغییر داده است، زیرا هم‌زمان به هر دو بنیان زیرساخت زمینی هوش مصنوعی حمله کرد. حملات بی‌وقفه ایران نشان دادند که یک پردیس داده به ارزش میلیاردها دلار را می‌توان با پهپادی به قیمت چند هزار دلار از کار انداخت. هم‌زمان، بسته شدن تنگه هرمز، که حدود ۲۰ درصد نفت دریابرد جهان و سهم قابل توجهی از گاز طبیعی مایع آن از آن عبور می‌کند، آشکار کرد که تأمین انرژی این تأسیسات نیز تا چه حد شکننده است. این دو فشار در کنار هم، یعنی آسیب‌پذیری kinetic در سطح زمین و ناامنی انرژی در زیرساخت، استدلال به نفع زیرساخت مداری را نه به عنوان یک بلندپروازی آینده‌گرایانه، بلکه به عنوان یک ضرورت راهبردی مطرح می‌کنند. اسپیس‌ایکس محرمانه برای عرضه اولیه سهام در ماه‌های آینده، با ارزشی گزارش‌شده معادل ۱.۷۵ تریلیون دلار، پرونده ثبت کرده است؛ آن هم پس از جذب xAI و استخدام سریع معماران زیرساخت هوش مصنوعی. مأموریت آرتمیس ۲ ناسا، که در اول آوریل با حمل انسان به فراتر از مدار پایین زمین، برای نخستین بار از سال ۱۹۷۲، پرتاب شد، نشانه‌ای روشن به همراه دارد: دومین رقابت فضایی، درست مانند نخستینِ آن، زمانی آغاز می‌شود که حفظ چیزی بر روی زمین بیش از حد پرهزینه می‌شود. قدرت‌های بزرگ هرگز منتظر نمانده‌اند تا اقتصاد موضوع کاملاً روشن شود، پیش از آنکه درباره چیزی که توان از دست دادنش را ندارند تصمیم بگیرند. جنگ ایران، بحث را درباره اینکه آیا مبنای امنیتی برای رایانش فضامحور وجود دارد یا نه، فیصله داده است. کشورهای خلیج فارس شاید هنوز از صحنه به عنوان هاب‌های زیرساخت هوش مصنوعی کنار نرفته باشند. سرمایه، انرژی، الزامات حاکمیتی، و هم‌راستایی ژئوپولیتیکی با واشنگتن ممکن است همچنان سرمایه‌گذاری را جذب کنند. اما حملات پهپادی و موشکی ایران محاسبه ریسک را برای همیشه تغییر داده‌اند. از فوریه تاکنون، بیمه جنگ برای یک تأسیسات مرکز داده ۱۰۰ میلیون دلاری در خاورمیانه ۱۹۰۰ درصد افزایش یافته است. مدیرعامل شرکت کانستلیشن انرژی در یک نشست صنعتی در ماه مارس، صریح گفت: «چه کسی می‌خواهد یک تأسیسات ۲۰ میلیارد دلاری در خاورمیانه را بیمه کند که با یک پهپاد ۵ هزار دلاری از بین می‌رود؟» محدودیت دیگر سرمایه نیست؛ مسئله، قابلیت بقاست. این الگو پایدار است. در جنگ، دولت‌ها همواره زیرساختی را هدف قرار داده‌اند که به دشمنشان برتری تعیین‌کننده می‌دهد. این چیز تازه‌ای نیست: از قطع کابل‌های تلگراف در جنگ جهانی اول، تا بمباران تولید صنعتی در جنگ جهانی دوم، تا هدف قرار دادن تأسیسات نفتی و خطوط لوله در اواخر قرن بیستم، و در سال‌های اخیر، حملات سایبری به نظام‌های مالی و شبکه‌های انرژی.

این نخستین جنگ علیه هوش مصنوعی بود جنگ ایران، محاسبات غلط ژئوپولیتیکیِ رقابت فناوریِ امروز را آشکار کرده است. نوشته حمید داهوئی، مدرس دپارتمان اقتصاد دانشگاه هاروارد و آرش رئیس‌نژاد، استادیار مدعو در مدرسه فلچرِ دانشگاه تافتس. در ۱ مارس ۲۰۲۶، پهپادهای ایرانی دو مرکز داده آمازون وب سرویس در امارات متحده عربی را هدف قرار دادند و یک مرکز سوم نیز در بحرین آسیب دید. اپلیکیشن‌های بانکی از کار افتادند. سکوهای پرداخت متوقف شدند. برای هفته‌ها، خدمات ابری در سراسر خلیج فارس به طور ناقص از دسترس خارج ماندند. صنعت فناوری مدت‌هاست که از «کلاود (Cloud)» طوری سخن گفته است که گویی چیزی بی‌وزن، توزیع‌شده، تاب‌آور و بی‌مرز است. جنگ ایران این استعاره را با آتش اصلاح کرد. کلاود، یک نشانی دارد. و آن نشانی را می‌توان با پهپادی هدف گرفت که قیمتش از یک خودروی دست‌دوم هم کمتر است. تا امروز، رخدادهای جنگ ایران عمدتاً در چارچوب‌هایی آشنا صورت‌بندی شده‌اند؛ با تمرکز بر بسته شدن تنگه هرمز، اختلال در جریان انرژی، کارزار هوایی آمریکا و اسرائیل، و حملات موشکی ایران در سراسر منطقه. اما این چارچوب‌بندی، لایه‌ای ژرف‌تر و پیامدبارتر از این درگیری را نادیده می‌گیرد: نبرد بر سر مراکز داده و زیرساخت‌های دیجیتال منطقه. آنچه در خلیج فارس رخ داد، صرفاً یک درگیری منطقه‌ای با خسارات جانبی به اقتصاد دیجیتال نبود. بلکه پرده‌برداری از یک محاسبه‌ غلط راهبردی بود که مدت‌ها پیش از جنگ شکل گرفته بود: این فرض که می‌توان در مناقشه‌خیزترین گذرگاه جهان، ستون فقرات عصر هوش مصنوعی را بنا کرد. این باور که سرمایه می‌تواند جای تحلیل تهدید را بگیرد، نه فقط درکی نادرست از فناوری، بلکه بدفهمیِ واقعیت‌های بنیادین جغرافیا بود. وقتی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در مه ۲۰۲۵ سفر خود به خاورمیانه را به پایان رساند، مقیاس جاه‌طلبی بی‌سابقه بود: بیش از ۲ تریلیون دلار تعهد سرمایه‌گذاری از سوی عربستان سعودی، قطر و امارات متحده عربی، که بخش قابل توجهی از آن به زیرساخت هوش مصنوعی اختصاص داشت. پروژه استارگیت امارات، که اوپن‌ای‌آی، انویدیا، جی۴۲ ابوظبی و دیگر غول‌های فناوری را به هم پیوند می‌داد، قرار بود بزرگ‌ترین پردیس هوش مصنوعی خارج از ایالات متحده باشد. آمازون بیش از ۵ میلیارد دلار به ریاض متعهد شد. مایکروسافت ۱۵ میلیارد دلار برای امارات وعده داد. اعلام شد که خلیج فارس در کنار ایالات متحده و چین، به سومین ستون زیرساخت جهانی هوش مصنوعی تبدیل خواهد شد. این منطق، تا حدی انسجام اقتصادی داشت. صندوق‌های ثروت ملی کشورهای خلیج فارس، سرمایه‌ای کلان و صبورانه فراهم می‌کردند؛ پشتوانه‌ای از انرژی فراوان، موقعیت راهبردی به عنوان دروازه‌ای به جنوب جهانی، و دولت‌هایی که مشتاق بودند در اکوسیستم هوش مصنوعیِ تحت رهبری آمریکا ادغام شوند. اما آنچه در ظاهر منطقی اقتصادی به نظر می‌رسید، در واقع یک شرط‌بندی ژئوپولیتیکی بود؛ این تصور که سرمایه، ائتلاف‌ها، و تضمین‌های امنیتی آمریکا می‌توانند آسیب‌پذیری ساختاری در برابر ریسک ژئوپولیتیکی را جبران کنند. ابتکار Pax Silica این هم‌راستایی را تقویت کرد و امارات و قطر را به یک بلوک فناورانه تحت رهبری آمریکا کشاند که برای محدود کردن دسترسی چین به نیمه‌رساناهای پیشرفته طراحی شده بود. هومین، بازوی هوش مصنوعی عربستان، متعهد شد که تجهیزات چینی خریداری نکند؛ همان‌گونه که جی۴۲ پیش‌تر روابط خود را با هواوی قطع کرده بود. ساخت‌وساز زیرساخت هوش مصنوعی در خلیج فارس دیگر صرفاً زیرساختی تجاری نبود. این زیرساخت به بخشی از خط مقدم رقابت آمریکا و چین بر سر برتری فناورانه تبدیل شده بود. و دقیقاً همین امر بود که آن را به هدفی نظامی بدل کرد. در آوریل ۲۰۲۵، اریک اشمیت، مدیرعامل پیشین گوگل، با صراحتی کم‌سابقه منطق نوظهورِ درگیری بر سر هوش مصنوعی را بیان کرد: اگر یک رقیب نتواند از طریق جاسوسی یا خرابکاری فاصله فناورانه را جبران کند، گزینه جایگزین به اقدام پیش‌دستانه بدل می‌شود: «مرکز داده‌ات را بمباران می‌کنند.» او هشدار داد که اینها سناریوهای انتزاعی نیستند، بلکه گفت‌وگوهایی هستند که هم‌اکنون در میان دولت‌های دارای سلاح هسته‌ای در جریان‌اند. اشمیت داشت از یک درگیری آینده میان آمریکا و چین سخن می‌گفت؛ درگیری‌ای که انتظار می‌رفت ظرف یک دهه رخ دهد. اما جنگ ایران چیزی نگران‌کننده‌تر را آشکار کرد. یک قدرت منطقه‌ایِ تحت تحریم، که نه بر ابررایانش در مقیاس عظیم، بلکه بر قابلیت‌های نامتقارنِ پهپادی و موشکی تکیه داشت، نشان داد که منطقِ از کار انداختن زیرساخت هوش مصنوعی را می‌توان با کسری ناچیز از هزینه مورد انتظار نیز اجرا کرد. بُعد دیگری نیز وجود دارد که بسیاری از تفسیرهای غربی هنوز آن را به طور کامل درنیافته‌اند. شواهد نشان می‌دهد که ایران برای دستیابی به دقت هدف‌گیری، تنها عمل نکرده است.

🔰 وبسایت DataCamp تمام آموزش‌هاشو به مدت یک هفته رایگان کرده. اگر دسترسی دارین استفاده کنید 👇🏻 ♾️ https://app.datacamp.com/learn/courses آموزش‌هاش در مورد علم داده و تحلیل داده و ماشین‌لرنینگ و.. هستش. #data_science #data_analysis #ml 〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️ @programming_tips

واقعاً داریم روی چیز درستی کار می‌کنیم؟ 🤔 بارها تو تیم‌ها دیدیم که کلی زمان و انرژی صرف فیچرهایی می‌شه که در نهایت اثر ماندگاری روی بازی ندارن، در حالی که می‌شد همون منابع رو گذاشت روی چیزهایی که واقعاً تجربه‌ی بازیکن رو متحول می‌کنن. ❓ چرا این اتفاق می‌افته؟ چند دلیل رایج که تقریباً همه‌جا دیده می‌شن: • تیم فنی یا دیزاین، ارتباط مستقیمی با ارزش واقعی برای «بازیکن» نداره • تجربه‌ی هدف (Player Experience / Game Feel) برای همه شفاف و مشترک نیست • ارتباط بین تیم، پروداکت و بیزنس ناقص یا گسسته‌ست • تمرکز از «بازیکن» می‌ره سمت «سیستم»، «تکنولوژی» یا پیاده‌سازی • پروژه کم‌کم تبدیل می‌شه به یک passion project نه یک بازی قابل عرضه، مقیاس‌پذیر و موفق 🧩 برای جلوگیری از این چرخه‌ی بی‌نتیجه، از یک «چک‌لیست راهنما» استفاده می‌کنیم تا قبل از ساخت، کمی مکث کنیم و درست فکر کنیم. این چک‌لیست کمک می‌کنه از خودمون بپرسیم 👇 • آیا این کار واقعاً برای بازیکن «ضروری»ه یا فقط «جالبه»؟ • چه تأثیری روی حس بازیکن، بازگشت کاربر یا Engagement داره؟ • ریسک فنی یا ریسک طراحی اون چقدره؟ • اسکوپش متناسب با مرحله‌ی فعلی پروژه هست یا بیش‌ازحد بزرگه؟ • بهتر نیست از Asset، Plugin یا سرویس آماده استفاده کنیم؟ • می‌تونه تبدیل به مزیت رقابتی یا امضای خاص بازی ما بشه؟ • از نظر زمان، هزینه و منابع، بازگشت سرمایه قابل قبولی داره؟ • راه ساده‌تر، موقتی‌تر یا کم‌هزینه‌تری وجود نداره؟ • چقدر مطمئنیم که بازیکن واقعاً متوجه این تغییر می‌شه؟ • و در نهایت: این کار اولویت چندم نقشه‌ی راه (Roadmap) بازیه؟ 🎮 هدف این چک‌لیست تصمیم‌گیری به‌جای تیم نیست؛ هدف اینه که مطمئن بشیم: — روی چیز درست کار می‌کنیم — نه فقط سخت کار می‌کنیم @tod_studio

توی این روزایی که ترافیک و آلودگی همه رو کلافه کرده... 😷🚗 شهردار نیوسیتی تونست با حمل و نقل عمومی، مسیر دوچرخه و تشویق مردم به پیاده‌روی شهر رو از آلودگی نجات بده 🌿🚴‍♀️ حالا فکر کن تو هم توی دنیای واقعی چه کارایی می‌تونی بکنی تا شهرمون نفس بکشه! 💡🏙 مدیریت درست، زندگی بهتره ✨ @new_city_game

☝️☝️☝️☝️ 🛡 گوگل با Play Age Signals API در این مسیر کمک میکنه این قوانین رو رعایت کنید! این ابزار هوشمند، تایید سن کاربران زیر ۱۸ سال و رضایت والدین رو ساده، امن و بدون نیاز به اطلاعات حساس انجام می‌ده. ✨ مزایای کلیدی: ✅ تایید خودکار سن کاربر بدون کارت شناسایی ✅ بررسی رضایت والدین برای دانلود یا خرید ✅ جلوگیری از جریمه‌های سنگین ✅ حفظ کامل حریم خصوصی کاربران ⚠️ فقط نسخه 0.0.2 یا بالاتر این API از ژانویه ۲۰۲۶ فعال خواهد بود. ⏳ وقت کمه! این ابزار رو همین حالا در نقشه راه فنی‌تون قرار بدید. @tod_studio 🎮

📢 آیا بازی‌تون آماده‌ی قوانین محدودیت سنی جدید هست؟ 🚀 اگر اپ یا بازی‌تون در آمریکا (مخصوصاً تگزاس، یوتا یا لوئیزیانا) منتشر شده و فروش داره، باید از حالا به فکر انطباق با قانون جدید ASAA باشید. @tod_studio 🎮

✨ در این اسلایدها سه معیار کلیدی و باقی جزییات رو توضیح دادیم از جمله: 1. ذخیره‌سازی ابری برای ادامه بازی در دستگاه‌های مختلف  2. طراحی دستاوردهای جذاب  3. پشتیبانی از گیم‌پلی میان دستگاهی (مثل PC و تبلت) 🚀 بازی‌های موفق به سطح Level Up+ می‌رسند و از ابزارهای تبلیغاتی پیشرفته، گزارش‌های دقیق و محافظت ضد دستکاری بهره‌مند می‌شوند. همه بازی‌ها به‌صورت خودکار در این برنامه ثبت‌نام شده‌اند، اما برای حفظ مزایا باید با استانداردهای UX همگام شوند. @tod_studio 🎮

گوگل از برنامه Google Play Games Level Up رونمایی کرده؛ طرحی برای پاداش دادن به بازی‌هایی با تجربه کاربری عالی (UX) و افزایش شانس دیده شدن در Play Store. @tod_studio 🎮

آنتروپیک مدل جدید و قوی‌ش 🤖 یعنی Claude Opus 4.5 رو آورده داخل محیط کدنویسی خودش، Claude Code. یعنی از این به بعد همون مغز سنگینِ اوپس ۴.۵ مستقیم میاد وسط ورک‌فلو برنامه‌نویسا. نتیجه‌ش چیه؟ - پیشنهادهای دقیق‌تر برای کد - کمک بهتر تو دیباگ و فهم باگ‌های عجیب - درک بهتر کانتکست پروژه و چندتا فایل همزمان عملاً دارن رقابت با GitHub Copilot و بقیه کدنویس‌های هوش مصنوعی رو جدی‌تر می‌گیرن و تمرکزشون رو گذاشتن روی مارکت برنامه‌نویس‌ها. اگه با ابزارهای هوش مصنوعی تو کدنویسی کار می‌کنی، این یکی رو حتماً باید زیر نظر داشته باشی. @tod_studio

صدای #هیرکانی باش @tod_studio

🎉 ۱۰ میلیون کاربر! ده میلیون داستان، ده میلیون شهر، ده میلیون آدمی که در کنار ما ساختند، جنگیدند و رشد کردند. 💚 پرسیتی از یک رؤیا شروع شد — رؤیای ساخت دنیایی ایرانی برای بازیکن‌های ایرانی. از روزهای نخست انتشار در استورهای داخلی و سپس در Google Play در سال ۲۰۱۶، تا امروز که به ۱۰ میلیون کاربر رسیدیم، مسیر پر از تجربه، تلاش، شکست و دوباره برخاستن بوده است. در این سال‌ها، تیم بازی‌سازی تاد (TOD) و تیم انتشار با تمرکز بر بازاریابی و جامعه‌ی پرسیتی بی‌وقفه برای بهتر کردن تجربه‌ی بازیکن‌ها تلاش کرده و در سه سال اخیر این مسیر را جدی‌تر و هدفمندتر ادامه داده است. نتیجه؟ رشدی چشمگیر در مدت زمانی کوتاه، و انگیزه‌ای بزرگ‌تر برای ادامه‌ی راه. 🚀 امروز، بزرگ‌ترین دارایی پرسیتی همین ۱۰ میلیون کاربر هستند. اما رشد ما اینجا متوقف نمی‌شود — مسیر پرسیتی ادامه دارد و فصل‌های تازه‌ای در راه است. 🌱 @tod_studio

اولین همکاری مشترک بازیسازان موبایلی و گیم نت ها در ایران 🎮 استودیو تاد به عنوان ناشر بین المللی بازی های موبایلی با همکاری استودیو تتراپازل سازنده بازی بزن بهادر، تورنومنتی حضوری در مجموعه اکسین گیم برگزار کرد. 🏆 در این دوره از مسابقات بیش از ۱۰,۰۰۰ نفر از سراسر کشور در مرحله مقدماتی شرکت کردند و از میان آن‌ها، ۲۰۰ بازیکن برتر موفق به کسب جواز حضور در مسابقه جایزه بزرگ شدند، و در نهایت قهرمان این رقابت‌ها توانست یک دستگاه پلی‌استیشن ۵ را از آنِ خود کند. 🎮🥇 این رویداد گامی مهم در مسیر توسعه و دیده شدن بازی های موبایلی و جامعه موبایل گیمینگ ایران بود. 🤝 @tod_studio

اگر به یزد نزدیک هستین، فرصت خوبیه توی این جمع خلاق باشین و مهارتی رو یاد بگیرین و یاد بدین. ⚡⚡⚡⚡⚡⚡⚡⚡⚡ 📱 شبکه‌های اجتماعی این رویداد: 𝐓𝐞𝐥𝐞𝐠𝐫𝐚𝐦 | 𝐈𝐧𝐬𝐭𝐚𝐠𝐫𝐚𝐦 | 𝐋𝐢𝐧𝐤𝐞𝐝𝐢𝐧 @tod_studio

ابعاد بازار بازی‌های موبایلی در مقایسه با باقی صنایع خلاق و محتوایی @tod_studio